tag:blogger.com,1999:blog-77093885923075472592012-02-06T08:43:31.109-08:00Η μαζική πλέον έκδοση των Ελληνικών Φιλοσοφικών κειμένων στην Ελληνική Γλώσσα, μας δίνει πια την δυνατότητα να προσεγγίσουμε σε βάθος και σωστά την Ελληνική Φιλοσοφική Σκέψη. Ο σκόπος της παρούσης ιστοσελίδος είναι να παρουσιάσει την σωστή απόδοση της Ελληνικής Φιλοσοφικής Σκέψης της Ορφικοπυθαγορείου Φιλοσοφίας. Κάθε τι που θα αναρτάται θα είναι πλήρως τεκμηριωμένο από τα Ελληνικά Κείμενα.ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.comBlogger2041100tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-39239973828114156292012-02-05T09:46:00.000-08:002012-02-06T08:43:31.137-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η <strong>8η Φεβρουαρίου</strong> είναι η <strong>επέτειος της γέννησης</strong> του μεγάλου Φιλοσόφου <strong>Πρόκλου</strong> . Εφέτος κλείνουμε <strong>1600</strong> χρόνια από την γένηση του.<br /><br /><br />Ως μικρό δείγμα τιμής παραθέτω την παρακάτω ομιλία που έγινε την <strong>8η Φεβρουαρίου 2011</strong> κατά την <strong>εκδήλωση τιμής</strong> στην θέση της οικίας του Πρόκλου.<br /><br /><br /><strong>«Ἑλλήνων δὲ παῖδες, ὧν δὴ τελευταῖος δᾳδοῦχος καὶ ἱεροφάντης ὁ Πρόκλος ἐγένετο»</strong><br /><br />όπως μας λέει ο <strong>Ψελλός</strong> για τον μεγάλο αυτόν Φιλόσοφο του οποίου η <strong>οικία </strong>βρίσκεται στο σημείο που στεκόμαστε αυτή την στιγμή και που το νεοελληνικό κράτος φρόντισε να <strong>καταχώσει</strong> –παρότι αποτελεί την <strong>μοναδική περίπτωση</strong> που γνωρίζουμε <strong>ακριβώς</strong> που βρίσκεται η <strong>οικία</strong> ενός <strong>Έλληνα Φιλοσόφου</strong> - και απλώς να αναρτήσει μια μικρή , πινακίδα η οποία όπως βλέπετε έχει πια μισοκαταστραφεί. Έχει απλώς αποτυπώσει στο δάπεδο την <strong>κάτοψη</strong> της οικίας του, πάνω στην οποία στεκόμαστε τώρα.<br /><br />Είμαστε στον χώρο στον οποίο λειτουργούσε η <strong>Πλατωνική Ακαδημία</strong> σε καιρούς δύσκολους υπό την διεύθυνση μεγάλων ανδρών όπως ο <strong>Πλούταρχος ο Αθηναίος</strong>, ο <strong>Συριανός</strong>, ο <strong>Πρόκλος</strong> και τελευταίος ο <strong>Δαμάσκιος </strong>λίγο πριν ο τελευταίος αναγκασθεί να εγκαταλείψει την Αθήνα το<strong> 529 ΚΕ</strong> όταν η Ακαδημία αναγκάστηκε να κλείσει.<br /><br />Χώρος <strong>ιερότατος </strong>και <strong>προνομιακός</strong> καθώς όπως μας λέει ο <strong>Μαρίνο</strong>ς ήταν πλησίον ιερών, όπως του <strong>Ασκληπιείου</strong>, του <strong>θεάτρου του Διονύσου</strong> και της <strong>Ακροπόλεως της Αθηνάς</strong>:<br /><br /><strong>«καὶ γὰρ πρὸς τοῖς ἄλλοις εὐτυχήμασιν, ἁρμοδιωτάτη αὐτῷ καὶ ἡ οἴκησις ὑπῆρξεν, ἣν καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ Συριανὸς καὶ ὁ προπάτωρ, ὡς αὐτὸς ἐκάλει, Πλούταρχος ᾤκησαν, γείτονα μὲν οὖσαν τοῦ ἀπὸ Σοφοκλέους ἐπιφανοῦς Ἀσκληπιείου καὶ τοῦ πρὸς τῷ θεάτρῳ Διονυσίου, ὁρωμένην δὲ ἢ καὶ ἄλλως αἰσθητὴν γιγνομένην τῇ ἀκροπόλει τῆς Ἀθηνᾶς».</strong><br /><br />Ο <strong>Πρόκλος </strong>ανέλαβε την <strong>Διεύθυνση</strong> της <strong>Πλατωνικής Ακαδημίας</strong> και σήκωσε το βάρος να διατηρήσει εν ζωή και να φροντίσει να διασωθεί ένα πολύ σημαντικό μέρος της Ελληνικής Φιλοσοφίας που, αν πιστέψουμε τον βιογράφο του Μαρίνο, εκτελούσε <strong>αποστολή των θεών</strong> για την <strong>διάσωση της Ελληνικής Φιλοσοφίας</strong>, αποστολή την οποία εξετέλεσε <strong>επιτυχώς</strong>.<br /><br />Αλλωστε όπως μας λέει ο Μαρίνος :<br /><br /><strong>« Για να διατηρηθεί πλέον ανόθευτη και γνήσια η διαδοχή στον Πλάτωνα, τον οδηγούν οι θεοί στην προστάτιδα της φιλοσοφίας, όπως ξεκάθαρα φανέρωσαν όσα προηγήθηκαν από το ταξίδι του, και τα θεικά σημάδια που πραγματικά συνέβησαν, προφητεύοντας σε αυτόν ξεκάθαρα την κληρονομιά από τον πατέρα του και την απόφαση για την διαδοχή που θα ερχόταν από ψηλά »</strong><br /><br />Στην <strong>Πλατωνική Ακαδημία</strong> είχε γίνει πλέον σαφές ότι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί η Ελληνική Παράδοση ήταν μέσω της <strong>διάσωσης της Φιλοσοφίας</strong> μιας και τα <strong>ιερά </strong>και οι <strong>χώροι λατρείας</strong> είχαν πια κατά το μάλλον ή ήττον <strong>καταστραφεί</strong> και το μέλλον προδιεγράφετο σκοτεινό. <br /><br />Έτσι, η Πλατωνική Ακαδημία, <strong>προνοώντας για τους επιγιγνομένους</strong>, , δια του δασκάλου του Πρόκλου, του <strong>Συριανού</strong>, ξεκίνησε τον <strong>μεγάλο αγώνα</strong> να καταγραφούν οι βασικές θέσεις της Ελληνικής Φιλοσοφίας.<br /><br />Ο <strong>Πρόκλος</strong> αναφερόμενος στον δάσκαλο του Συριανό μας λέει, αποτυπώνοντας σε λίγες <strong>συνταρακτικές λέξεις</strong> την <strong>απόφαση</strong> της <strong>Πλατωνικής Ακαδημίας</strong>:<br /><br /><strong>«ὁ τῷ Πλάτωνι μὲν συμβακχεύσας ὡς ἀληθῶς καὶ ὁ μεστὸς καταστὰς τῆς θείας ἀληθείας, τῆς δὲ θεωρίας ἡμῖν γενόμενος ταύτης ἡγεμὼν καὶ τῶν θείων τούτων λόγων ὄντως ἱεροφάντης· ὃν ἐγὼ ϕαίην ἂν ϕιλοσοϕίας τύπον εἰς ἀνθρώπους ἐλθεῖν ἐπ' εὐεργεσίᾳ τῶν τῇδε ψυχῶν, ἀντὶ τῶν ἀγαλμάτων, ἀντὶ τῶν ἱερῶν, ἀντὶ τῆς ὅλης ἁγιστείας αὐτῆς, καὶ σωτηρίας ἀρχηγὸν τοῖς γε νῦν οὖσι ἀνθρώποις καὶ τοῖς εἰσαῦθις γενησομένοις»</strong><br /><br />[«Εκείνος υπήρξε <strong>αληθινός συγχορευτής</strong> του Πλάτωνα και που συμπληρώθηκε πλήρως από την <strong>θεϊκή αλήθεια</strong> κατέστη για εμάς <strong>οδηγός</strong> αυτής της θεωρίας και <strong>αληθινός ιεροφάντης</strong> τούτων των <strong>θεϊκών λόγων</strong>. <br /><br />Γι'αυτόν εγώ θα έλεγα ότι <strong>ήρθε </strong>στους ανθρώπους σαν <strong>πρότυπο</strong> της <strong>φιλοσοφίας</strong> προς όφελος <strong>των ψυχών που βρίσκονται εδώ κάτω</strong>, ως <strong>ανταπόδοση</strong> για τα <strong>αγάλματα</strong>, για τους <strong>ναούς</strong>, για την ίδια την <strong>λατρεία</strong> στο σύνολο της, επικεφαλής της <strong>σωτηρίας </strong>για τους ανθρώπους που <strong>ζουν τώρα</strong> και για <strong>όσους θα ζήσουν</strong> στο μέλλον»]<br /><br /><strong>Λέξεις που σίγουρα κάλλιστα μπορούν να αποτελέσουν και περιγραφή του ιδίου του Πρόκλου!</strong><br /><br />Ο <strong>Πρόκλος</strong> έζησε την Φιλοσοφία του και ο <strong>τρόπος ζωής</strong> του αποτελεί <strong>παράδειγμα</strong> προς <strong>μίμηση</strong>.<br /><br />Βασιζόμενος στην <strong>Πυθαγόρεια φιλία</strong>, και ασκώντας καθημερινή επίσκεψη στους φιλοσοφικούς του αντιπάλους, δίδασκε ότι <strong>κανένας δεν μπορεί να είναι υγιώς θρησκευόμενος χωρίς να είναι ένας καλός ενεργός πολίτης.</strong><br /><br />Για χρόνια δρούσε <strong>εθελοντικά</strong> σαν επιθεωρητής των τοπικών αξιωματούχων και των δασκάλων. <br /><br />Προωθούσε <strong>τοπικές μεταρρυθμίσεις</strong> με τόσο σθένος ώστε η <strong>ενόχληση</strong> των αρχόντων των Αθηνών ήταν τέτοια που αναγκάσθηκε να <strong>αυτοεξοριστεί</strong> για έναν χρόνο. <br /><br />Σύμφωνα με την διδασκαλία του, ένας φιλόσοφος του οποίου η δραστηριότητα περιοριζόταν σε μια σχολική τάξη ή απλώς σε μελέτη δεν ήταν πλήρης. Θα έπρεπε να την επεκτείνει σε κάθε πόλη και κράτος και <strong>να γίνει ένας Ιεροφάντης όλου του κόσμου.</strong><br /><br />Οι <strong>αρετές</strong> που οι περισσότεροι από εμάς υποχρεούμαστε να μάθουμε τμηματικά και με μεγάλη πειθαρχία, αυτός <strong>τις είχε έμφυτες</strong>.<br /><br />Θεωρούσε το σύνολο της ζωής σαν μια <strong>επιστημονική διαδικασία</strong> για την <strong>απελευθέρωση</strong> της ψυχής από τα δεσμά του σώματος.<br /><br />Χρησιμοποιούσε τις μελέτες του για την πνευματική του δράση, μετέτρεπε κάθε <strong>επίπονη εργασία</strong> σε <strong>καθαρκτική τελετή</strong>. Με αυτόν, &nbsp;το ενδιαφέρον για <strong>ηθική</strong> ήταν τόσο κυρίαρχο ώστε το θεωρούσε σαν <strong>αποστολή </strong>να είναι ο <strong>σωτήρας</strong> των φίλων του.<br /><br />Ο Πρόκλος δεν παρέλειπε να τιμά και όσους έπρεπε να τιμηθούν <strong>κατά τα πάτρια</strong> :<br /><br /><strong>«Γιατί δεν είχε παραλείψει καμιά κατάλληλη στιγμή της συνηθισμένης λατρείας για αυτούς , σε κάποιες συγκεκριμένες ημέρες κάθε χρόνου, και περιερχόμενος τους τάφους των αττικών ηρώων και τα μνήματα των φιλοσόφων και των άλλων που υπήρξαν φίλοι και γνωστοί του, έκανε τα καθιερωμένα όχι μέσω κάποιου άλλου, αλλά ενεργώντας ο ίδιος. Και μετά από την λατρεία καθενός, έφευγε για την Ακαδημία και εξευμένιζε τις ψυχές των προγόνων του και γενικά όλες τις ψυχές της γενιάς του ξεχωριστά σε κάποιον τόπο. Από κοινού πάλι με τις ψυχές όλων των φιλοσόφων σε άλλο μέρος πρόσφερε χοές. Και εκτός από όλους αυτούς, ο ευσεβής οριοθέτησε και έναν τρίτο τόπο και μέσα σε αυτόν πρόσφερε εξιλαστήριες θυσίες σε όλες τις ψυχές των νεκρών » </strong>μας λέει ο Μαρίνος.<br /><br /><strong>τίς οὐκ ἄν σε θαυμάσειε, φίλε Πρόκλε!</strong><br /><br />Η <strong>οικία </strong>του βρίσκεται όπως βλέπετε σε <strong>άρρηκτη σχέση</strong> με την <strong>Αθηνά</strong> μιας και βρισκόταν στην <strong>πλαγιά του ιερού βράχου</strong>, δίνοντας έτσι την <strong>πολύ στενή σχέση</strong> που είχε με την <strong>θεά της σοφίας</strong> της οποίας την <strong>αποστολή</strong> ανέλαβε να εκτελέσει.<br /><br />Ήταν δε ως φαίνεται <strong>μάρτυς</strong> και της <strong>βίαιης απομάκρυνσης</strong> του <strong>αγάλματος της Αθηνάς</strong> από τον Παρθενώνα από τους <strong>Βυζαντινούς</strong>, οι οποίοι το μετέφεραν στην <strong>Κωνσταντινούπολη</strong>, όπου και <strong>κατεστράφη</strong>.<br /><br />Ο βιογράφος του Μαρίνος μας λέει :<br /><br /><strong>« Πόσο αυτός ήταν αγαπητός και στην ίδια την θεά της σοφίας, το παρουσίασε αρκετά και η επιλογή της φιλοσοφικής ζωής, η οποία έγινε έτσι, όπως ο λόγος πιο πάνω υπέδειξε. Αλλά και η ίδια η θεά με σαφήνεια το υπέδειξε, όταν το άγαλμα της που από το παρελθόν είχε τοποθετηθεί στον Παρθενώνα, μεταφερόταν από αυτούς που κινούν τα ακίνητα. Γιατί είδε ο φιλόσοφος στο όνειρο του ότι βρισκόταν δίπλα του μια όμορφη γυναίκα και ότι του ανήγγειλε ότι πρέπει πολύ γρήγορα να προετοιμάσει το σπίτι του. Γιατί η κυρίαρχη Αθηναίδα, του είπε, θέλει να μείνει κοντά σου »</strong><br /><br />Τα <strong>λιγοστά ευρήματα</strong> από την οικία του μπορεί κάποιος να τα δει στο <strong>Νέο Μουσείο Ακροπόλεως</strong>. Βρίσκονται αμέσως μετά τα <strong>εκδοτήρια</strong>, πρώτα στην σειρά στην <strong>δεξιά πλευρά</strong> του ανωφερικού διαδρόμου προς το εσωτερικό του Μουσείου.<br /><br />Στα <strong>όρια</strong> δε της οικίας του έχει αναγερθεί η<strong> Χριστιανική Εκκλησία</strong> της <strong>Αγίας Σοφίας</strong>, κατά τις <strong>εργασίες ανέγερσης</strong> της οποίας το <strong>1914</strong> ευρέθη <strong>άγαλμα της θεάς Αθηνάς</strong>, το οποίο ήταν και η <strong>αφορμή</strong> για την αφιέρωση του ναού στην <strong>Αγία Σοφία</strong>.<br /><br />Η <strong>άρρηκτη σχέση</strong> του <strong>Πρόκλου</strong> με την <strong>θεά Αθηνά</strong> και η ανεύρεση του <strong>αγάλματος</strong> στα όρια της οικίας του, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι <strong>πολύ πιθανόν</strong> το <strong>άγαλμα</strong> αυτό να αποτελούσε <strong>μέρος </strong>της <strong>λατρευτικής ζωής</strong> του <strong>Πρόκλου</strong>.<br /><br />Κάθε φορά λοιπόν που τυχαίνει να περνάμε από εδώ, ας <strong>αναλογιζόμεθα</strong> τις <strong>μνήμες</strong> που έχει αυτός ο χώρος και ίσως ακούσουμε τον χώρο να μας μιλά και να μας λέει :<br /><br /><strong>«Και εσύ διαβάτη που περνάς στάσου και αφουγκράσου.</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>Κάποτε εδώ σοφοί άνθρωποι εδίδασκαν αυτά που κάποιοι θέλησαν να ξεχάσεις .</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>Ισως ακούσεις κάποιες από τις λέξεις που πλανιώνται ακόμα στον αέρα. Ισως συναντήσεις και την κυρίαρχη Αθηναΐδα. Γιατί εκείνη κάποτε θέλησε να μείνει εδώ».</strong><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-A4WvnxAksqA/Ty7AB_GTVfI/AAAAAAAAAM0/cjeGPm8PNac/s1600/proclus.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-A4WvnxAksqA/Ty7AB_GTVfI/AAAAAAAAAM0/cjeGPm8PNac/s320/proclus.jpg" width="216px" /></a></div><strong><span style="font-size: large;">ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ!!!</span></strong><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-3923997382811415629?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-90924385628503245612012-01-11T08:00:00.000-08:002012-01-11T08:00:07.282-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />O <strong>Tuomo Lankila</strong>,&nbsp;σημαντικός μελετητής του <strong>Πρόκλου</strong> στο <strong>Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι</strong>, σε ένα σημαντικό άρθρο παρουσιάζει μια προσέγγιση στον <strong>Ψευδο-Διονύσιο Αρεοπαγίτη</strong>, η οποία κερδίζει έδαφος μεταξύ των εγκύρων μελετητών του <strong>Ψευδο-Διονυσίου</strong> και του <strong>Πρόκλου</strong>.<br /><br />Η προσέγγιση αυτή είναι σε γενικές γραμμές ότι η <strong>Πλατωνική Ακαδημία</strong> την εποχή του τελευταίου Διευθυντή της <strong>Δαμασκίου</strong>, προβλέποντας τις <strong>σκοτεινές μέρες</strong> που επρόκειτο να έλθουν για την <strong>Ελληνική Φιλοσοφία</strong> – πράγμα που επιβεβαιώθηκε με το <strong>κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας</strong> το <strong>529 ΚΕ</strong> από τον <strong>Ιουστινιανό</strong> – αποφάσισε να <strong>μεταγράψει</strong> τις <strong>βασικές θέσεις</strong> του έργου του <strong>Πρόκλου </strong>σε ένα έργο με <strong>Χριστιανικό μανδύα</strong>, ώστε οι <strong>βασικές θέσεις</strong> της <strong>Ελληνικής Φιλοσοφίας</strong> να <strong>διασωθούν</strong> και να μπορούν να <strong>ανακτηθούν</strong> αργότερα από όσους θα είναι <strong>γνώστες</strong> της προσπάθειας αυτής και οι οποίοι θα γνωρίζουν τον τρόπο <strong>«αποκωδικοποίησης»</strong> από το έργο του Ψευδο-Διονυσίου.<br /><br />Το άρθρο αυτό είναι στα <strong>Αγγλικά</strong> (η διεύθυνση του άρθρου είναι στο τέλος της ανάρτησης) και κατά την γνώμη μου είναι <strong>πολύ σημαντικό</strong> μιας και παρουσιάζει τις <strong>προσπάθειες</strong> της <strong>Πλατωνικής Ακαδημίας</strong> να διασώσει την <strong>Ελληνική Φιλοσοφία</strong>. <br /><br />Βασίζεται στα συμπεράσματα σχετικού άρθρου του <strong>C.M. Mazucchi</strong> (<strong><em>C.M. Mazzucchi, “Damascio, autore del Corpus Dionysiacum, e il dialogo Περί Πολιτικής Επιστήμης” Aevum 80 (2006), pp. 299-334</em></strong>), <strong>επεκτείνει</strong> δε την έρευνα και καταλήγει <strong>σε πολύ σημαντικά συμπεράσματα</strong>, <strong>τεκμηριωμένα</strong> πλήρως από <strong>έγκριτες πηγές</strong>.<br /><br />Ακολουθεί μια <strong>μετάφραση</strong> της <strong>περίληψης </strong>του άρθρου, όπως επίσης και του <strong>συμπεράσματος</strong> με το οποίο τελειώνει το άρθρο :<br /><br /><strong>Περίληψη :</strong><br /><br />«Το άρθρο αυτό παρουσιάζει έναν <strong>αναλυτικό σχολιασμό</strong> της πρότασης του <strong>Carlo Maria Mazzucchi</strong> ότι ο <strong>Δαμάσκιος</strong>, ο τελευταίος διευθυντής της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών, ήταν ο <strong>συγγραφέας </strong>του συνολικού έργου του <strong>αινιγματικού</strong> <strong>Ψευδο-Διονυσίου</strong> του <strong>Αρεοπαγίτη</strong>.<br /><br />Η προσέγγιση του <strong>Mazzuchi </strong>προσεγγίζει καλύτερα την <strong>πιθανή προέλευση</strong> του έργου του Ψευδο-Διονυσίου, αντίθετα με την <strong>αποδεκτή ερμηνεία</strong> που <strong>αποδέχεται</strong> την φανερή αποδοχή του Χριστιανισμού από τον συγγραφέα και που καταφεύγει πολύ εύκολα σε μάλλον διαστρεβλωμένες θεωρίες μιας <strong>ψευδώνυμης συγγραφής</strong> και <strong>υπερεκτιμά </strong>την <strong>αυτονομία</strong> του έργου του <strong>Αρεοπαγίτ</strong>η σε σχέση με τον <strong>Πρόκλο</strong>.<br /><br />Αντίθετα με τις απόψεις που απορρίπτουν τις υποθέσεις για την ταυτότητα του συγγραφέα ως άνευ σημασίας λόγω απουσίας καινούργιων δεδομένων, το παρόν άρθρο θεωρεί αυτές τις <strong>προσπάθειες</strong> <strong>αναγκαίες</strong> και <strong>χρήσιμες</strong>.<br /><br />Το παρόν άρθρο <strong>συμφωνεί </strong>με την γενική θέση του Carlo Maria Mazzucchi ότι <strong>το έργο ήταν δημιουργία των Ελλήνων Φιλοσόφων της Πλατωνικής Ακαδημίας μετά τον Πρόκλο</strong>.<br /><br />Ισχυρίζεται εν τούτοις ότι ο <strong>Mazzucchi</strong> <strong>λανθασμένα</strong> κρίνει την <strong>πρόβλεψη</strong> για το <strong>μέλλον</strong> που επικράτησε στην Αθηναϊκή σχολή και ειδικά την <strong>θέληση</strong> του <strong>Δαμασκίου</strong> να αποδεχτεί έναν <strong>συμβιβασμό</strong> με τον Χριστιανισμό εις βάρος του <strong>πολυθεϊσμού</strong> όπως αυτός αναπτύσσεται στην <strong>θεολογία</strong> του <strong>Πρόκλου</strong> για τις <strong>τάξεις των θεών</strong>.<br /><br />Σαν αποτέλεσμα θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια πιο πειστική απόδοση της <strong>"κρυπτο-παγανιστικής"</strong> υποθέσεως, και συγκεκριμένα το <strong>Διονυσιακό έργο</strong> να ιδωθεί σαν ένα <strong>καθαρό οργανικό στρατήγημα</strong> που στόχευε να <strong>προστατεύσει</strong> τα έργα του <strong>Πρόκλου</strong> ώστε να <strong>αναβιώσει</strong> πολύ πιο εύκολα την <strong>πολυθεϊστική θρησκεία</strong> σε <strong>καλύτερες εποχές</strong>, η οποία σύμφωνα με την Νεοπλατωνική <strong>κυκλική θεώρηση</strong> της ιστορίας ήταν <strong>προδιαγεγραμμένο</strong> να <strong>επιστρέψει </strong>κάποια στιγμή»<br /><br /><br />Και το άρθρο καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα :<br /><br />«Έτσι, το συμπέρασμα μου είναι ότι ο <strong>Mazzucchi</strong> είναι <strong>σωστός</strong> έτσι όπως βλέπει το έργο του <strong>Ψευδο-Διονυσίου</strong> σαν ένα <strong>κρυπτικό </strong>έργο της <strong>Πλατωνικής Ακαδημίας</strong>. <br /><br />Τα περισσότερα από τα επιχειρήματα του εν τούτοις είναι <strong>μη αποδείξιμα</strong>.<br /><br />Ο <strong>Perczel </strong>είναι <strong>σωστός</strong> που βλέπει το έργο του Ψευδο-Διονυσίου σαν ένα <strong>εσωτερικό κείμενο</strong> αλλά δεν νομίζω ότι ήταν <strong>Ωριγενικό</strong> αλλά ήταν μάλλον <strong>ένα έργο που λειτουργούσε σαν δείκτης στον Πρόκλο. </strong><br /><br />Ο <strong>Mazzucchi </strong>παρουσιάζει την θεωρία της <strong>«μόλυνσης».</strong> Σύμφωνα με αυτή, ο <strong>Δαμάσκιος</strong> συνειδητοποίησε ότι <strong>η νίκη του Χριστιανισμού ήταν αναπόφευκτη</strong>. Την τελευταία στιγμή λοιπόν επέτυχε να <strong>ενσπείρει</strong> μια <strong>Νεοπλατωνική</strong> έννοια του θεού στον <strong>Χριστιανισμό</strong>.<br /><br />Αυτό νομίζω είναι μια <strong>λανθασμένη ερμηνεία</strong> της Νεοπλατωνικής θεώρησης για το μέλλον.<br /><br /><strong>Οι Νεοπλατωνικοί δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι η αληθής θρησκεία τους είχε ηττηθεί.</strong> Θεωρούσαν ότι θα επικρατούσε για μια <strong>μακρά περίοδο</strong> μια <strong>σκιά</strong>, ή μια <strong>«σύγχυση»</strong> όπως την θεωρούσε ο <strong>Πρόκλος</strong>, αλλά σύμφωνα με την οπτική τους περί μιας <strong>σταθερά κυκλικής προόδου</strong> της ιστορίας, <strong>η νίκη θα ήταν δική τους</strong>.<br /><br /><strong><u>Τα πράγματα θα επέστρεφαν τελικά στην φυσική (προ-Χριστιανική) τους κατάσταση</u></strong>. <br /><br />Δεύτερον, για τον Αθηναϊκό Νεοπλατωνισμό το να <strong>εμποτίσει</strong> τον <strong>ύψιστο θεό</strong> της <strong>μονοθεϊστικής</strong> θρησκείας με την μέθοδο της <strong>«απόφασης»</strong> (=<strong>αποφατική θεολογία</strong>) και με έναν τρόπο <strong>μυστικής ανόδου δεν θα οδηγούσε σε έναν αποδεκτό συμβιβασμό</strong>.<br /><br />Η πραγματικότητα των <strong>θείων ενάδων</strong> σαν <strong>αληθινοί θεοί</strong> μέσα στην <strong>ατομικότητα</strong> τους και η λατρεία όλων των <strong>θείων σειρών</strong> με μια <strong>σωστή πρακτική</strong> ήταν πραγματικά <strong>σημαντική</strong> και <strong><u>αδιαπραγμάτευτη</u></strong> για τον Αθηναϊκό Νεοπλατωνισμό. Θα μπορούσε <strong>προσωρινά</strong> να συνεχίσει να υπάρχει κάτω από μια <strong>βίαιη καταπίεση</strong> χωρίς την <strong>πρακτική</strong> της πλευρά, <strong><u>αλλά δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει την θέση των ενάδων.</u></strong><br /><br />Το βασικό <strong>«παγανιστικό»</strong> συστατικό του <strong>Διονυσιακού</strong> έργου είναι η <strong>Πρόκλεια-Δαμάσκια</strong> πληρότητα. Περιέχει απλά <strong><u>πάρα πολύ από αυτό το στοιχείο για ένα Χριστιανικό έργο</u></strong> και ο <strong>συγγραφέας</strong> δρούσε σε μια εποχή όπου το <strong>«Παύλειο»</strong> έργο της <strong>ενσωμάτωσης </strong>του <strong>Χριστιανισμού</strong> με την <strong>Φιλοσοφία</strong> είχε <strong>από καιρού ολοκληρωθεί</strong>. <br /><br />Παίζοντας με τις <strong>διπλές ψευτο-ταυτότητες</strong> (<strong>Ιερόθεος </strong>και <strong>Διονύσιος</strong>) θα μπορούσε εύκολα να ερμηνευθεί με την <strong>«θεωρία περί δείκτου»</strong><br /><br />Το συμπέρασμα αυτό <strong>δεν μπορεί να αποδειχθεί</strong>, αλλά <strong>ούτε μπορούν</strong> πλήρως να <strong>αποδειχθούν</strong> οι όποιες <strong>εναλλακτικές προσεγγίσεις</strong>. Έτσι παραμένουμε με <strong>υποθέσεις</strong> όπου κάθε αναγνώστης ζυγίζει ποια υπόθεση είναι η <strong>πιο εύλογη</strong> για αυτόν.<br /><br />Αυτό που χρειάζεται είναι μια <strong>περαιτέρω έρευνα</strong> τέτοιων θεμάτων, όπως για παράδειγμα η εικόνα <strong>οσίου οδηγού και δασκάλου</strong> – ο <strong>Συριανός </strong>στον <strong>Πρόκλο </strong>και ο <strong>Ιερόθεος</strong> στον <strong>Διονύσιο</strong>, η σχέση του <strong>Διονυσιακού μονοθεϊσμού</strong> και της Χριστολογίας με την <strong>εναδολογία του Πρόκλου</strong> και περισσότερο <strong>συγκρητικές μελέτες</strong> μεταξύ του Διονυσίου και των «παγανιστών» Νεοπλατωνικών.<br /><br />Θα έπρεπε επίσης να τεθεί το ερώτημα τι θα σήμαινε μια <strong>συνειδητή «κρυπτο-παγανιστική»</strong> υπόθεση στην<strong> αποτίμηση</strong> του Διονυσιακού έργου και στην <strong>φιλοσοφική</strong> της επίδραση.<br /><br />Ακόμα και αν αποδέχομασταν ότι το Διονυσιακό έργο ήταν αρχικά ένα <strong>«κρυπτο-παγανιστικό</strong>» έργο, αυτό φυσικά δεν το αποστερεί από την μεταθανάτιο οπτική, ειδικά στην <strong>Χριστιανική μυστική παράδοση.</strong><br /><br />Το Διονυσιακό έργο έχει γίνει <strong>αποδεκτό</strong> ως <strong>Χριστιανική πηγή</strong> και εκπληρώνει αυτή του την λειτουργία και είναι επίσης ένα <strong>αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός</strong>, ακόμα και αν υπάρχει κάποια <strong>ειρωνία</strong> σε αυτό.<br /><br />Ακόμα και αν το <strong>κίνητρο </strong>του <strong>συγγραφέα </strong>του έργου ήταν <strong>μελλοντικό</strong>, οι <strong>θεωρητικές θέσεις</strong> σε αυτό εκφράζονται ακόμα <strong>φιλοσοφικά </strong>και αξίζουν να <strong>αναλυθούν</strong> ως τέτοιες. <br /><br />Έχοντας αυτό στο μυαλό μας, η έρευνα θα μπορούσε ειδικότερα να ωφεληθεί <strong>συγκρίνοντας </strong>το έργο με την νεώτερη αυθεντική <strong>Χριστιανική Διονυσιακή παράδοση</strong>, ξεκινώντας από τον <strong>Ιωάννη</strong> της <strong>Σκυθόπολης</strong> και τον <strong>Μάξιμο</strong> τον <strong>Ομολογητή</strong>»<br /><br /><strong>Ιστοσελίδα συγγραφέα : http://www.helsinki.fi/~lankila/</strong><br /><br /><strong>Πρωτότυπο Άρθρο : http://www.cardiff.ac.uk/share/research/centres/clarc/jlarc/contents/Lankila%20Corpus%20Areopagiticum.pdf</strong><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-9092438562850324561?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-24804824829278888882012-01-03T00:07:00.000-08:002012-01-14T00:56:14.841-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο <strong>εραστής</strong> και ο <strong>ερώμενος</strong> είναι ο <strong>δάσκαλος</strong> και ο <strong>μαθητής</strong>.<br /><br />Στην διδασκαλία του <strong>Πλάτωνα</strong>, στα <strong>θέματα ψυχής</strong> για να παρουσιάσει την <strong>σχέση</strong> που έχει η <strong>ψυχή</strong> με τον <strong>νού </strong>ή η ψυχή με κάποιον <strong>δαίμονα </strong>(ή με<strong> ανώτερη ψυχή</strong>) , το παρουσίαζε σαν <strong>ερωτική σχέση</strong> μεταξύ αυτού που <strong>αναζητεί</strong> την <strong>γνώση</strong> και αυτού που την <strong>παρέχει</strong>, όντας <strong>ανώτερος εξελικτικά</strong>.<br /><br />Ετσι βλέπουμε να παρουσιάζει ως <strong>εραστές</strong> τον <strong>Σωκράτη</strong> και τον <strong>Αλκιβιάδη</strong>, παρουσιάζοντας <strong>συμβολικά</strong> την<strong> ανώτερη ψυχή</strong> με τον <strong>Σωκράτη</strong> και τον <strong>Αλκιβιάδη</strong> με την <strong>κατώτερη</strong>, όπου η <strong>ανώτερη</strong> ψυχή (<strong>Σωκράτης</strong>) προσπαθεί να βοηθήσει (με <strong>έρωτα ψυχικό</strong> πάντα) την <strong>κατώτερη</strong> ψυχή (<strong>Αλκιβάδη</strong>) να διορθώσει τα <strong>λάθη</strong> της.<br /><br />Το ίδιο κάνει ο <strong>Πλάτων</strong> και στον <strong>Παρμενίδη</strong> όπου αναφέρει τον <strong>Παρμενίδη</strong> και τον <strong>Ζήνωνα</strong> ως<strong> εραστές</strong>.<br /><br />Ο <strong>Πρόκλος</strong> μας διευκρινίζει στα <strong>Σχόλια</strong> του στον <strong>Παρμενίδη 633.30</strong> : "<em><strong>ἐραστὴν</strong> καὶ <strong>ἐρώμενον</strong> εἰπόντα τὸν <strong>Παρμενίδην</strong> καὶ τὸν <strong>Ζήνωνα</strong>,καὶ τὸν μὲν καθηγεμόνα, τὸν δὲ ὑπ' ἐκείνου <strong>τελεωθέντα</strong>, ποιεῖν τὸν <strong>ἐραστὴν</strong> καὶ τὸν κ<strong>αθηγεμόνα</strong>, πρὸς τὸν <strong>ἐρώμενον</strong> καὶ <strong><u>τὸν ὑπ' αὐτοῦ τελεωθέντα</u></strong> , τοσοῦτον πέλαγος διανέοντα λόγων·</em>"<br /><br />δηλαδή :<br /><br />"αφού πει κανείς τον <strong>Παρμενίδη</strong> και τον <strong>Ζήνωνα</strong> <strong>εραστή</strong> και <strong>ερωμένο</strong> ή τον ένα <strong>δάσκαλο</strong> και τον άλλο <strong>μαθητή</strong> <strong>μυημένο </strong>από εκείνον, να κάνει τον <strong>εραστή</strong> και <strong>δάσκαλο</strong> να διασχίζει ένα τόσο μεγάλο πέλαγος λόγων προς τον <strong>ερωμένο</strong> και <strong>μαθητή</strong> που <strong><u>μυήθηκε από αυτόν</u></strong>" .<br /><br />Βέβαια σε<strong> βαθύτερο</strong> επίπεδο επειδή στους <strong>Πλατωνικούς διαλόγους</strong> τα <strong>πρόσωπα</strong> συμβολίζουν <strong>κοσμολογικές έννοιες</strong>, η έννοια του <strong>έρωτα</strong> μεταξύ ενός <strong>ερώμενου</strong> και ενος <strong>εραστή</strong> αλληγορεί την <strong>δύναμη</strong> που υπάρχει μεταξύ της <strong>ουσίας</strong> και της <strong>ενέργειας </strong>της, όπως μας αποκαλύπτει ο <strong>Ολυμπιόδωρος </strong>στα <strong>Σχόλια</strong> του στον <strong>Αλκιβιάδη 22.89</strong> : "<em><strong>μέσος</strong> γάρ ἐστιν ὁ <strong>Ἔρω</strong>ς <strong>οὐσίας</strong> καὶ <strong>ἐνεργείας</strong> καὶ <strong>ἐρωμένου</strong> καὶ <strong>ἐραστοῦ</strong></em>".<br /><br />Συνεπώς <strong>καμία σχέση με την έννοια εραστή και ερωμένου που μας έρχεται στο μυαλό</strong> αλλλα αφορά <strong><u>καθαρά ψυχική και νοητική σχέση και μάλιστα μυητική</u></strong>.<br /><br /><embed ?="" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" feature="player_detailpage" height="360" src="http://www.youtube.com/v/B7yMTg8zGWU?version=" type="application/x-shockwave-flash" width="420"></embed><br /><br /><em>[Το πολύ όμορφο αυτό βίντεο είναι δημιουργία της φίλης <strong>Μαριάννας Τηλιακού</strong>, την οποία και ευχαριστώ για την όμορφη αυτή δημιουργία όπως επίσης και για τα καλά της λόγια]</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-2480482482927888888?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-62087458367180517482011-11-06T10:49:00.000-08:002011-11-06T10:58:34.041-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-uFMA44Pb2OA/TrbXzZi_hgI/AAAAAAAAALc/pvhDBWBv2so/s1600/Great%252520Eleusis%252520Relief.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 276px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671958058750674434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-uFMA44Pb2OA/TrbXzZi_hgI/AAAAAAAAALc/pvhDBWBv2so/s400/Great%252520Eleusis%252520Relief.jpg" /></a><br /><br /><br /><div>Η παρουσία γραφικών που ισχυρίζονται οτι γνωρίζουν περί δήθεν<strong> υπογείων κατασκευών</strong> στην <strong>Ελευσίνα</strong>, που μπερδεύουν δεξαμενές, φρέατα και κρήνες με <strong>υπόγειους θαλάμους (!)</strong>, που αποδεικνυουν την γραφικότητα τους με το να ισχυρίζονται ότι εχουν δεί με τα μάτια τους τον <strong>Ηλιο του Μεσονυχτιου(!</strong>) - που λόγω αγνοιας δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι <strong>αυτή ειναι καθαρά αλληγορική έκφραση που αναφέρεται στο νοητο επίπεδο</strong>- που ισχυρίζονται ότι γνωριζουν περί των <strong>τυπικών των μυστηρίων</strong> και άλλων φαιδρών ισχυρισμών, δεν έχουν λείψει διαχρονικά και ούτε φυσικά θα λείψουν ποτέ μιας και πάντα θα υπάρχουν αφελείς που θα πιστεύουν τέτοιες φαντασιώσεις και ευσεβεις πόθους.<br /><br />Ας δούμε λοιπόν τι λέει ο <strong>Γεώργιος Μυλωνάς</strong>, <strong>διεθνώς αναγνωρισμένος</strong> σαν ένας από τους πλεόν <strong>έγκριτους</strong> και <strong>σοβαρούς μελετητές</strong> και <strong>ανασκαφείς</strong> της΅Ελευσίνας στο βιβλίο του <strong>"Ελευσις και Ελευσίνια Μυστήρια"</strong> :<br /><br />"Επί χρόνια, από τότε που ήμουν νέος, προσπαθούσα να ανακαλύψω τα γεγονότα. Ηλπιζα να κατορθώσω το αδύνατο παρά την έλλειψη στοιχείων. <strong>Η πεποίθηση ότι θα έρχονταν στο φως επιγραφές όπου οι Ιεροφάντες θα είχαν καταγράψει το τυπικό της λατρείας και το νόημα του έχει σβηστεί εντελώς.<br /></strong><br /><strong>Η αποκάλυψη μιας υπόγειας αίθουσας γεμάτης με τα αρχεία της λατρείας, πράγμα που κυριαρχούσε στην ύπαρξη μου στον καιρό της νιότης μου, αποδεικνύεται ένα άπιαστο όνειρο, αφού στην Ελευσίνα δεν υπάρχουν ούτε υπόγεια δωμάτια ούτε αρχεία της λατρείας.</strong> Ο τελευταίος ιεροφάντης πήρε μαζί του στον τάφο τα μυστικά που μεταδίδονταν προφορικά επί αμέτρητες γενεές από τον ένα αρχιερέα στον επόμενο.<br /><br />Ενα πυκνό και αδιαπέραστο πέπλο εξακολουθεί να καλύπτει τις ιεροτελεστίες της Δήμητρας και να τις προστατεύει από τα περίεργα βλέμματα των συγχρόνων σπουδαστών.<br /><br />Πόσα μερόνυχτα έχουν περάσει διακεκριμένοι μελετητές πάνω στα βιβλία, επιγραφές και έργα τέχνης προσπαθώντας να παραμερίσουν αυτό το πέπλο!<br /><br /><strong>Πόσες εξωφρενικές και ευφάνταστες θεωρίες έχουν διατυπωθεί σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να εξηγηθούν τα Μυστήρια!<br /></strong><br />Πόσες νύχτες πέρασα όρθιος στα σκαλιά του Τελεστηρίου, λουσμένος στο μαγικό ασημένιο φως του Μεσογειακού φεγγαριού, ελπίζοντας να συλλάβω την διάθεση των μυστών, ελπίζοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή θα μπορούσε ίσως να διακρίνει φευγαλέα αυτό που ο λογικός νους δεν μπορύσε να ερευνήσει!<br /><br /><strong>Μάταια όλα- ο αρχαίος κόσμος κράτησε καλά το μυστικό του και τα Μυστήρια της Ελευσίνας εξακολουθούν να μην έχουν αποκαλυφθεί".<br /></strong><br /><strong><em>"Ελευσίς και Ελευσίνια Μυστήρια" – Γ.Ε. Μυλωνά, Εκδόσεις Κυκεών Tales σ.376-377<br /></em></strong><br />Ας <strong>απομονώσουμε </strong>όλους αυτούς τους γραφικούς, που πέραν της γραφικότητας τους, επιδεικνύουν και <strong>Υβρη</strong> προς την <strong>Ιερά Ελευσίνα</strong> και ας <strong>προστατέψουμε</strong> την παράδοση μας από την <strong>γελοιοποίηση</strong> και τον <strong>διασυρμό</strong>, όπως ακριβώς έκαναν και οι πρόγονοι μας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-6208745836718051748?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-20503837292856126152011-10-14T12:19:00.001-07:002011-10-16T01:08:55.791-07:00Ο <strong>Παρμενίδης</strong> είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες Φιλοσόφους και έχαιρε, αυτός και η Ελεατική σχολή, <strong>μεγάλης εκτίμησης</strong> από την <strong>Πλατωνική Ακαδημία</strong>.<br /><br /><br />Η <strong>εκτίμηση</strong> και ο <strong>σεβασμός</strong> του <strong>Πλάτωνα</strong> και του <strong>Σωκράτη</strong> προς τον <strong>Παρμενίδη</strong> τεκμαίρεται σε πολλά σημεία των Πλατωνικών διαλόγων είτε <strong>ευθέως</strong> με <strong>άμεση αναφορά</strong> σε αυτόν είτε <strong>εμμέσως</strong> δια <strong>αποδοχής</strong> των <strong>βασικών θέσεων</strong> του.<br /><br /><br />Έτσι λοιπόν ο <strong>Πλάτων</strong> βάζει τον <strong>Σωκράτη</strong> στον <strong>Θεαίτητο (183e)</strong> να πει για τον <strong>Παρμενίδη</strong>:<br /><br /><br /><em>«Παρμενίδης δέ μοι φαίνεται, τὸ τοῦ Ὁμήρου, “αἰδοῖός τέ μοι” εἶναι ἅμα “δεινός τε.”συμπροσέμειξα γὰρ δὴ τῷ ἀνδρὶ πάνυ νέος πάνυ πρεσβύτῃ, καί μοι ἐφάνη βάθος τι ἔχειν παντάπασι γενναῖον φοβοῦμαι οὖν μὴ οὔτε τὰ λεγόμενα συνιῶμεν, τί τε διανοούμενος εἶπε πολὺ πλέον λειπώμεθα, καὶ τὸ μέγιστον, οὗ ἕνεκα ὁ λόγος ὥρμηται, ἐπιστήμης πέρι τί ποτ’ ἐστίν, ἄσκεπτον γένηται ὑπὸ τῶν ἐπεισκωμαζόντων λόγων, εἴ τις αὐτοῖς πείσεται»</em><br /><br /><br />δηλαδή :<br /><br /><br />«Ο <strong>Παρμενίδης</strong> μου φαίνεται, κατά το Ομηρικό, <strong>σεβάσμιος</strong> σε μένα και συνάμα <strong>φοβερός</strong>. Συναναστράφηκα άλλωστε τον άνθρωπο όταν ήμουν πολύ νέος και εκείνος πολύ γέρος και μου φάνηκε πως <strong>έχει βάθος απόλυτα ευγενικό</strong>. <strong>Φοβούμαι όμως μήπως δεν καταλάβουμε τους λόγους του και υστερήσουμε πολύ περισσότερο από το πνεύμα με το οποίο μίλησε</strong> και το κυριότερο απ΄όπου ξεκίνησε και ο διάλογος σχετικά δηλαδή με την γνώση, τι πράγμα είναι , <strong>φοβούμαι μήπως μείνει χωρίς διερεύνηση</strong> εξαιτίας των λόγων που εισέβαλλαν με θόρυβο αν κάποιος πρόκειται να τους εμπιστευτεί»<br /><br /><br />Το γεγονός αυτό το <strong>υπερτονίζουν</strong> και οι <strong>σχολιαστές </strong>του Πλάτωνα όπως ο <strong>Πρόκλος</strong> :<br /><br /><br /><em>«Καὶ δὴ καὶ φασὶν αὐτὸν εἶναι τὸν Πλάτωνα τὸν περὶ τοῦ Παρμενίδου βοῶντα καὶ μαρτυρόμενον περὶ τούτων τῶν ἐνταῦθα λόγων, ὡς ἄρα βάθος ἔχουσι παντάπασι γενναῖον. Φησὶ γοῦν ἐν τῷ Θεαιτήτῳ Σωκράτης Παρμενίδῃ συγγενέσθαι νέος ὢν μάλα πρεσβύτῃ, καὶ ἀκοῦσαι φιλοσοφοῦντος ἐκείνου περὶ τοῦ ὄντος, οὐχὶ μεθόδους γυμναστικὰς, ἀλλὰ βάθος ἐχούσας ἐπιβολάς·»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στον Παρμενίδη 636.5)</span></em></strong><br /><br /><br />δηλαδή :<br /><br /><br />«Λένε λοιπόν ότι <strong>ο ίδιος ο Πλάτωνας είναι αυτός που επαινεί τον Παρμενίδη</strong> και μαρτυρά για τις συζητήσεις που γίνονται εδώ <strong>ότι έχουν ένα απολύτως ευγενές βάθος</strong>. Πράγματι λέει ο <strong>Σωκράτης</strong> στον <strong>Θεαίτητο</strong> ότι όταν ήταν νέος, σνάντησε τον Παρμενίδη , που ήταν πολύ ηλικιωμένος και τον άκουσε να φιλοσοφεί για το Ον <strong>όχι με λογικές ασκήσεις αλλά με πολύ βαθιές σκέψεις</strong>»<br /><br /><br />Επίσης ο <strong>Σιμπλίκιος</strong> :<br /><br /><em>«δηλοῖ δὲ ὁ Πλάτων θαυμάζων οὕτως τὸν Παρμενίδην, ὃν διε-λέγχειν δοκεῖ, καὶ βαθέος κολυμβητοῦ δεῖσθαι λέγων τὴν διάνοιαν αὐτοῦ»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 36.31)</span></em></strong><br /><br /><br /><strong>Σοφό</strong> δε τον θεωρούσε μαζί με τον <strong>Πλάτωνα</strong> και ο <strong>Αριστοτέλης</strong> :<br /><br /><br /><em>«ἐπεὶ ὅτι <strong>σοφὸν οἴονται τὸν Παρμενίδην</strong> δηλοῦσιν ὁ μὲν <strong>Πλάτων</strong> “βάθος παντάπασι γενναῖον” τῇ διανοίᾳ τοῦ ἀνδρὸς μαρτυρῶν, καὶ διδάσκαλον αὐτὸν τοῦ Σωκράτους τῶν ἀκροτάτων μαθημάτων παραδιδούς, ὁ δὲ <strong>Ἀριστοτέλης</strong> ἀλλαχοῦ που βλέπειν αὐτὸν ὑπονοῶν καὶ πρὸς τοὺς φυσικοὺς αὐτὸν ἀντιδιαστέλλων»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 148.17)</span></em></strong><br /><br /><br />Στον δε <strong>Σοφιστή (216d-217c) </strong>ο <strong>Σωκράτης</strong> καλεί τον <strong>Ελεάτη ξένο</strong>, που εκπροσωπεί την <strong>Ελεατική Σχολή</strong> και διακινεί τις θέσεις του <strong>Παρμενίδη</strong>, ως <strong>σοφό</strong> και <strong>τον παρακαλεί να του μεταδώσει την φιλοσοφία του</strong> :<br /><br /><br /><em>«ἐν δὲ τῷ Σοφιστῇ τὸν ᾿Ελεάτην <strong>παρακαλεῖ σοφὸν μεταδοῦναι</strong> <strong>καὶ αὐτῷ τῆς ἐκεῖθεν φιλοσοφίας</strong>»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Παρμενίδη 629.37)</span></em></strong><br /><br /><br />Από τους διαλόγους δε του Πλάτωνα τεκμαίρεται ότι <strong>οι θέσεις του Παρμενίδη ήταν αποδεκτές από τον Πλάτωνα, ο οποίος και τις ανέπτυξε περαιτέρω</strong>.<br /><br /><br />Χαρακτηριστικά ο <strong>Συριανός</strong> τονίζει ότι ο <strong>Πλάτων</strong> <strong>δεν αντιμάχεται τον Παρμενίδη</strong>, δεχόμενος τις θέσεις του ως <strong>σωστές</strong> και <strong>επεκτείνοντας</strong> τις :<br /><br /><br /><em>«καὶ <strong>οὐ διὰ τοῦτο μάχεται Πλάτων τῷ Παρμενίδῃ κατά γε τὸ ἀληθέστατον, ἀλλ’ εἰσὶν ἄμφω μὲν ἀληθεῖς οἱ λόγοι, σαφέστερος δὲ ὁ τοῦ Πλάτωνος</strong>· ἐκεῖνός τε γὰρ <strong>περὶ τοῦ νοητοῦ μόνου διαλεγόμενος</strong> καὶ κατὰ τὴν ἕνωσιν αὐτὸ μετιὼν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ δυναστεύουσαν ταυτότητα καὶ τὴν Ἐμπεδόκλειον φιλίαν, ἓν εἶναι τὸ ὂν ἀπεφήνατο· <strong>Πλάτων δὲ εἰδὼς πρῶτον μὲν ὅτι ἔστι πως καὶ τὸ αἰσθητόν, ἕτερον ὂν τοῦ ὄντως ὄντος</strong> καὶ διὰ τοῦτο μὴ ὂν μᾶλλον ἢ ὂν προσαγορεύεσθαι δίκαιον, ἔστι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ νοητὸν οὐχ ἧττον πλῆθος ἢ ἕν, τήν τε θατέρου φύσιν εἰσήγαγεν εἰς τὰ ὄντα καὶ ταύτῃ τὸ οὐσιῶδες μὴ ὂν παρεπόμενον ἔδειξεν, ὡς ἐν τῷ Σοφιστῇ διὰ πολλῶν ἐπιχειρημάτων καὶ οὐκ ἀνεχεγγύων κατεσκεύασται»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Συριανός – Σχόλια στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους 171.11)</span></em></strong><br /><br /><br />Ίδια παρατήρηση κάνει και ο <strong>Σιμπλίκιος</strong> :<br /><br /><em>« οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ εἶναι μὴ ὄντα ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα ὁ μέντοι Πλάτων πρὸς τὸ κατὰ ἑτερότητα μὴ ὂν βλέπων τῇ ἐλάττονι προτάσει συνεχώρει, πρὸς δὲ τὴν μείζονα ἐνίστατο τὴν τὸ οὐκ ὂν εἶναι λέγουσαν οὐδέν. ἀλλ’ εἰ καὶ τοῦτο οὕτως ἔχοι, οὐκ ἂν ἐνεκάλει τῷ Πλάτωνι νῦν Ἀριστοτέλης ὡς ἐκ τοῦ παντελῶς μὴ ὄντος τὴν γένεσιν λέγοντι, ἐπειδὴ Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν ὁμολογεῖ. οὔτε γὰρ ὁ Πλάτων τὸ παντελῶς μὴ ὂν εἶναι συγχωρεῖ οὔτε πολλῷ μᾶλλον ὁ Παρμενίδης. μήποτε δὲ καὶ βιαζόμεθα λέγοντες, <strong>ὅτι Πλάτων ἀποδέχεται Παρμενίδην τὸ μὴ ὂν εἶναι λέγοντα</strong>. κἂν γὰρ συγχωρῇ τῇ ἐλάττονι προτάσει τῇ λεγούσῃ τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν, ἀλλ’ οὐχ ὡς Παρμενίδου τὸ μὴ ὂν τιθέντος. ἐπάγει γὰρ ἐκεῖνος τὸ μὴ ὂν οὐδέν. καὶ ὅλως ἐν Σοφιστῇ ὡς πρὸς Παρμενίδην ἀντιλέγων ἀδιορίστως ἀναιροῦντα τὸ μὴ ὄν, αὐτὸς εἰσάγει τὸ μὴ ὄν. ἵνα οὖν καὶ οἱ ἐξηγηταὶ μὴ παρὰ θύρας ἐξηγῶνται, τάχα λέγωμεν ὅτι πρὸς τὰ ἐν τῷ διαλόγῳ τῷ Παρμενίδῃ παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἰρημένα ἀπετείνατο νῦν ὁ Ἀριστοτέλης, <strong>ἐν οἷς τὸ ἓν ὂν ὑποτιθέμενον τὸν Παρμενίδην καὶ ἀποδεικνύντα θαυμάζειν ἔοικεν ὁ Πλάτων</strong>. δῆλον δὲ ὅτι καὶ πολλὰ δείκνυσι τὸ ἓν ὂν ἐκεῖνο κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην αὐτὸ τάξιν θεωρῶν. ταῦτα μὲν οὖν ὑπὸ ἀπορίας ἐγὼ περιφερόμενος γέγραφα· εἰ δέ τις προσφυέστερον ἀπολογίζοιτο, πῶς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος λέγει τὴν γένεσιν ὁ Πλάτων, <strong>διότι Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν ὁμολογεῖ, φίλος ὢν οὗτος ἀλλ’ οὐκ ἐχθρὸς κρατεῖ</strong>»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 244.1)</span></em></strong><br /><br /><br /><em>«<strong> Ὅτι δὲ οὐ διὰ φιλεριστίαν ἡ πρὸς Παρμενίδην ἀντιλογία γέγονε, δηλοῖ καὶ Πλάτων, ἐν μὲν τῷ Παρμενίδῃ τὸ ἓν ὂν τοῦ Παρμενίδου δεχόμενος καὶ ἀπ’ ἐκείνου τὸ ὑπὲρ ἐκεῖνο ἀνευρίσκων</strong>, ὅπερ οὐδὲ ἓν καλεῖν ἀξιοῖ, καὶ τὰς μετ’ ἐκεῖνο τάξεις τοῦ ἑνὸς παραδιδούς· ἐν δὲ τῷ Σοφιστῇ σαφῶς ἀντιλέγων πρὸς αὐτὸν ἓν τὸ ὂν λέγοντα, καὶ τὸ μὲν ἓν χωρίζων τοῦ ὄντος ὡς ὑπέρτερον τοῦ ὄντος, τὸ δὲ ὂν δεικνὺς τὸ μὲν πρῶτον κατὰ μέθεξιν τοῦ ἑνὸς ἡνωμένον, τὸ δὲ ἐφεξῆς τῇ ἑτερότητι διακρινόμενόν τε καὶ πληθυνόμενον» </em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 88.30)</span></em></strong><br /><br /><br />Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, <strong>οι διάλογοι του Πλάτωνα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με λογοτεχνική ή φιλολογική προσέγγιση αλλά με φιλοσοφική και δη μεταφυσική προσέγγιση</strong> μιας και ο Πλάτων χειριζόμενος <strong>συμβολικά</strong> σε κάθε <strong>διάλογο</strong>, το <strong>θέμα</strong>, τα <strong>πρόσωπα</strong>, τον <strong>τόπο</strong> και τον <strong>χρόν</strong>ο αποτύπωσε με τον τρόπο αυτό την διδασκαλία του.<br />(Δες σχετικά παραπομπές σε σχετικές αναρτήσεις στο τέλος αυτού του θέματος )<br /><br /><br />Ο Πλάτων λοιπόν επιδεικνύοντας τον σεβασμό του προς τον Παρμενίδη, ονόμασε <strong>τον πιο μυστηριακό διάλογο του με το όνομα αυτού του Φιλοσόφου</strong>.<br /><br /><br />Είναι δε <strong>μυστηριακός</strong> ο διάλογος <strong>«Παρμενίδης»</strong> διότι <strong>εκεί ο Πλάτων έχει αποτυπώσει όλη την δομή του θείου κόσμου και παραθέτει αναλυτικά τις θείες τάξεις</strong>.<br /><br /><br />Για αυτό και ο <strong>Ολυμπιόδωρος</strong> πολύ εύστοχα επισημαίνει ότι <strong>αν θεωρούσαμε όλο το έργο του Πλάτωνα σαν ένα ναό</strong>, ο διάλογος <strong>Αλκιβιάδης</strong> ο οποίος μας εισάγει στην διδασκαλία του Πλάτωνα μπορεί να παρομοιαστεί με τα <strong>Προπύλαια</strong> του ναού, ενώ ο διάλογος <strong>Παρμενίδης</strong> που αποτελεί την <strong>κορύφωση του μυστηριακού έργου του Πλάτωνα</strong> παρομοιάζεται με το<strong> άδυτο</strong> του ναού :<br /><br /><br /><em>«καὶ τὸν ᾿Αλκιβιάδην προπυλαίοις δεῖ ἀπεικάζειν, ἀδύτοις δὲ τὸν Παρμενίδην»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Ολυμπιόδωρος – Σχόλια στον Αλκιβιάδη 11.5)</span></em></strong><br /><br /><br />Σε αυτόν τον διάλογο ο<strong> σεβασμός</strong> και η <strong>εκτίμηση</strong> προς τον <strong>Παρμενίδη</strong> και την <strong>Ελεατική σχολή</strong> είναι <strong>υπερτονισμένη</strong>, καθώς ο <strong>Πλάτων </strong>χρησιμοποιεί ως <strong>σύμβολα</strong> των <strong>ανωτάτων καταστάσεων</strong> τα πρόσωπα της <strong>Ελεατικής Σχολής</strong>, βάζει τον <strong>Παρμενίδη</strong> ως <strong>δάσκαλο</strong> του νεαρού τότε <strong>Σωκράτη</strong>, τοποθετεί δε τον <strong>χρόνο διεξαγωγής</strong> του διαλόγου κατά την διεξαγωγή των <strong>Μεγάλων Παναθηναίων</strong>, τονίζοντας έτσι την <strong>μυστηριακή σημασία του διαλόγου</strong>.<br /><br /><br />Στον διάλογο ο <strong>Πλάτων</strong> καλεί τους <strong>φυσικούς φιλοσόφους</strong> που εκπροσωπούν την <strong>Ιωνική Σχολή</strong> και τους <strong>Ελεάτες</strong> <strong>Παρμενίδη</strong> και <strong>Ζήνωνα</strong> να έλθουν στην <strong>Αθήνα</strong> ώστε οι <strong>Ελεάτες</strong> να μεταδώσουν την <strong>διδασκαλία</strong> τους στον <strong>Σωκράτη</strong> και μέσω αυτού να την προσλάβουν οι <strong>φυσικοί φιλόσοφοι</strong>, τοποθετώντας έτσι <strong>συμβολικά</strong> την <strong>Ελεατική Σχολή</strong> ως <strong>ανώτατη</strong> Φιλοσοφική σχολή, την <strong>Ιωνική Σχολή</strong> ως <strong>κατωτάτη</strong> και την <strong>Αττική Σχολή</strong> ως <strong>ενδιάμεση</strong>.<br /><br /><br />Με τον τρόπο αυτό αποτυπώνει <strong>συμβολικά</strong> και την<strong> δομή</strong> της <strong>πραγματικότητας</strong> η οποία κατά την ΟΠΠ παράδοση είναι <strong>ΕΝ(ΕΝΑΔΕΣ)-ΝΟΥΣ-ΨΥΧΗ-ΦΥΣΕΙΣ-ΣΩΜΑΤΑ</strong>, συμβολίζοντας την <strong>υπόσταση του Νου</strong> με την <strong>Ελεατική Σχολή</strong>, την <strong>υπόσταση της Ψυχής</strong> με την <strong>Αττική Σχολή</strong> και την <strong>υπόσταση της Φύσης</strong> με την <strong>Ιωνική Σχολή</strong>, τους <strong>φυσικούς φιλοσόφους</strong> δηλαδή.<br /><br /><br /><em>«Η μὲν οὖν <strong>᾿Ιωνία</strong> τῆς <strong>φύσεως</strong> ἔστω <strong>σύμβολον</strong>· ἡ δὲ ᾿<strong>Ιταλία</strong>, τῆς <strong>νοερᾶς οὐσίας</strong>· αἱ δὲ ᾿<strong>Αθῆναι</strong>, τῆς <strong>μέσης</strong>, δι’ ἧς <strong>ἄνοδός</strong> ἐστι ταῖς ἀπὸ τῆς φύσεως εἰς νοῦν <strong>ἐγειρομέναις ψυχαῖς</strong>»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Παρμενίδη 660.26)</span></em></strong><br /><br /><br />Χειρίζεται δε και παρουσιάζει τον <strong>Παρμενίδη</strong> ως ανώτερο του <strong>Σωκράτη</strong> :<br /><br /><em>«τὸν μὲν <strong>Σωκράτη </strong>τίθησιν ὡς ἐγγυτέρω τῶν περὶ τὸν Κέφαλον, δεύτερον δὲ τὸνΖήνωνα, <strong>τρίτον</strong> δὲ τὸν <strong>Παρμενίδην</strong>»</em><br /><strong><em>(Πρόκλος – Σχόλια στον Παρμενίδη 672.18)</em></strong><br /><br /><br />μιας και ο <strong>Παρμενίδης</strong> συμβολίζει τον <strong>αμέθεκτο</strong> και <strong>θείο νου</strong> ενώ ο <strong>Σωκράτης </strong>συμβολίζει τον<strong> απλό</strong> ή <strong>μερικό νου</strong> :<br /><br /><br />«ὁ μὲν Παρμενίδης αὐτὸς ἀνάλογον τετάχθαι μοι δοκεῖ τῷ ἀμεθέκτῳ καὶ θείῳ νῷ,….. ῾Ο δὲ δὴ Σωκράτης ἐοίκοι ἂν τῷ μερικῷ νῷ ἢ καὶ ἁπλῶς τῷ νῷ»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Παρμενίδη 628.1)</span></em></strong><br /><br /><br />Άλωστε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός αυτό καθώς οι <strong>Ελεάτες</strong>, όντες <strong>Πυθαγόρειοι</strong>, υπεστήριζαν <strong>Πυθαγόρειες θέσεις</strong> τις οποίες η Αττική Σχολή απεδέχετο και οι οποίες αποτελούν τον κορμό της ΟΠΠ Φιλοσοφικής γραμμής.<br /><br /><br /><em>«Ἐλεάται δ’ ἄμφω, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῦ <strong>Πυθαγορικοῦ διδασκαλείου μεταλαβόντε</strong>, καθάπερ που καὶ ὁ Καλλίμαχος ἱστόρησεν»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος Σχόλια στον Παρμενίδη 619.7)</span></em></strong><br /><br /><br /><em>«οἱ δὲ νῦν Ἐλέαν ὀνομάζουσιν, ἐξ ἧς <strong>Παρμενίδης</strong> καὶ <strong>Ζήνων</strong> ἐγένοντο <strong>ἄνδρες Πυθαγόρειοι</strong>»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Στράβων – Γεωγραφικά 6.1.1.15)</span></em></strong><br /><br /><br /><em>«ἀλλὰ ξένος τις πάλαι ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε καὶ ἔργῳ <strong>Πυθαγόρειόν</strong> τινα καὶ <strong>Παρμενίδειον</strong> ἐζηλωκὼς βίον, ὃς τό τε ἱερὸν τοῦτο καὶ τὴν γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ»</em><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πίνακας Κέβητος 2.2.2)</span></em></strong><br /><br /><br />===========<br />Σχετικά με την συμβολική των Πλατωνικών διαλόγων ανατρέξτε στις παρακάτω αναρτήσεις :·<br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ-ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ-ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ και ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/10/blog-post_24.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/10/blog-post_24.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ-Η ΥΛΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ-Η ΥΛΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ-ΠΡΟΣΩΠΑ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ-Η ΥΛΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ- ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΠΟΣ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_20.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_20.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ- Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_27.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/11/blog-post_27.html</a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ- Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/12/blog-post.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/12/blog-post.html</a><a href="https://www.facebook.com/groups/184685495101/?id=10150363094380102" target="_blank" rel="nofollow"></a><a class="transl_class" id="2" href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/12/blog-post.೧೫"></a><br /><br /><br /><strong>ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ- ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ </strong><br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/12/blog-post_22.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/12/blog-post_22.html</a><a href="https://www.facebook.com/groups/184685495101/?id=10150363094380102" target="_blank" rel="nofollow"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-2050383729285612615?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-71496071661223201912011-08-29T07:48:00.000-07:002011-08-29T08:35:31.547-07:00 <br /> <br /><p>Αν προσεγγίσουμε τα Ελληνικά Κείμενα επιφανειακά τότε σχηματίζεται η λανθασμένη εντύπωση ότι υπάρχει μεγάλη <strong>διαφωνία</strong> <strong>μεταξύ των Φιλοσοφικών Σχολών</strong>, ακόμα δε και μεταξύ <strong>Φιλοσόφων</strong> που ανήκουν στην <strong>ίδια Φιλοσοφική Σχολή</strong>, και αυτό γιατί κάθε Φιλοσοφική Σχολή προσεγγίζει και μελετά την πραγματικότητα από κάποιο επίπεδο και κάτω, και επιπροσθέτως χρησιμοποιούνται για την ίδια έννοια διαφορετικοί όροι που προκαλούν σύγχυση. <br /> <br />Όπως μας λέει ο Σιμπλίκιος «παρά το γεγονός, ότι οι απόψεις των παλαιών σχετικά με τις αρχές φαίνεται να διαφέρουν και οι ίδιοι μοιάζει να διαφωνούν, τελικά κατά βάθος συμφωνούν αρμονικά μεταξύ τους» </p> <br /><p>(δες την σχετική ανάρτηση : <a onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html" target="_blank" rel="nofollow">http://empedotimos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html</a>) <br /> <br />Ας κάνουμε μια μικρή προσπάθεια να <strong>«προσανατολιστούμε»</strong> και να δούμε με ποιο επίπεδο της πραγματικότητας <strong>«μιλά»</strong> ο καθένας ώστε να έχουμε έναν <strong>«μπούσουλα»</strong> όταν προσεγγίζουμε τα Ελληνικά Κείμενα. <br /> <br />Θα χρησιμοποιήσουμε σαν βάση της <strong>δομή</strong> της <strong>Ορφικοπυθαγορείου και Πλατωνικής</strong> Φιλοσοφικής γραμμής και θα τοποθετήσουμε/αντιστοιχίσουμε τις βασικές Φιλοσοφικές Σχολές με συγκεκριμένα επίπεδα της δομής αυτής. <br /> <br />Όπως έχουμε ξαναπεί, η <strong>βασική δομή</strong> της ΟΠΠ Φιλοσοφικής γραμμής είναι ότι <strong>το παν</strong> διαμορφώνεται στα παρακάτω επίπεδα κατά φθίνουσα τάξη : <br /><strong>ΕΝ(ΕΝΑΔΕΣ) – ΝΟΥΣ – ΨΥΧΗ – ΦΥΣΕΙΣ – ΣΩΜΑΤΑ</strong>. <br /> <br />Ο <strong>Πρόκλος</strong> στον <strong>Πρώτο Τόμο</strong> της <strong>Πλατωνικής Θεολογίας 12.11κ.επ</strong>. μας διευκρινίζει ότι <strong>όλοι οι θεολόγοι συμφωνούν ότι οι θεοί είναι τα πρώτα όντα στην φύση</strong> και ότι είναι το αντικείμενο της θεολογίας. Αλλά οι γνώμες διίστανται για την <strong>φύση</strong> των <strong>πρώτων αρχών</strong>. </p> <br /><p>Για τους<strong> Στωικούς</strong>, είναι <strong>σώματα</strong>, για τον <strong>Αναξαγόρα</strong> είναι η ψυχή, για τους <strong>Αριστοτελικούς</strong> είναι ο <strong>νους</strong>. </p> <br /><p>Μόνο ο <strong>Πλάτων</strong> τοποθετεί την <strong>πρώτη αρχή</strong> πάνω από το σώμα, πάνω από την ψυχή, πάνω ακόμα και από τον νου, και ανεβαίνει μέχρι το <strong>Εν</strong> που υπερέχει των σωμάτων, των ψυχών και του νου. </p> <br /><p>Αυτή η αποκάλυψη έκανε τον <strong>Πλάτωνα</strong> να τοποθετήσει την <strong>ιεραρχία</strong> σε <strong>τρεις υποστάσεις</strong> : το <strong>Εν</strong>, τον <strong>Νου</strong>, την <strong>Ψυχή</strong> και αυτές που είναι <strong>συνδεδεμένες</strong> με αυτές, δηλαδή τις <strong>φύσεις</strong> και τα <strong>σώματα</strong> που υπάρχουν στον <strong>αισθητό κόσμο</strong>.</p> <br /><p>Γενικά οι <strong>Φυσικοί </strong>και οι <strong>Ατομικοί Φιλόσοφοι</strong> ασχολούνται και μελετούν τα δύο επίπεδα <strong>Φύσεις</strong> και <strong>Σώματα</strong>. <br />[<em>Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι παρότι ο <strong>Αναξαγόρας</strong> μιλάει για <strong>νου</strong>, επειδή ο νους αυτός κινείται, <strong>δεν ταυτίζεται με τον Νου του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη</strong> (καθώς για αυτούς <strong>ο Νους είναι ακίνητος</strong>) αλλά με την <strong>ψυχή</strong> μιας και αυτή κινείται σε αντίθεση με τον Νου. Άρα ο<strong> Νους του Αναξαγόρα είναι Ψυχή για την ΟΠΠ</strong></em>] <br /> <br />Ετσι λοιπόν έχοντας στο μυαλό μας το <strong>επίπεδο</strong> στο οποίο κάθε <strong>Φιλόσοφος</strong> προσεγγίζει το παν, θα συνειδητοποίησουμε ότι <strong>οι φαινομενικές αντιφάσεις που συναντάμε είναι ανύπαρκτες.</strong> </p> <br /><p>Παραδείγματος χάριν ο μεν <strong>Παρμενίδης </strong>μας λέει ότι το <strong>Ον</strong> είναι <strong>Ένα</strong>, <strong>Αιώνιο</strong>, <strong>Ακίνητο</strong>, <strong>Αμετάβλητο</strong>, ο δε <strong>Ηράκλειτος</strong> μας λέει ότι <strong>τα πάντα ρει</strong> και <strong>μεταβάλλονται</strong>. Ουδέν το περίεργο, μιας και <strong><em>ο Παρμενίδης (και η Ελεατική Σχολή) μελετά την ανώτατη κατάσταση του Όντος (το Εν-Ον του Πλάτωνος) που βρίσκεται στον Υπεραισθητό Κόσμο, ενώ οι Φυσικοί και Ατομικοί Φιλόσοφοι με τον αισθητό κόσμο που διέπεται από κίνηση και μεταβολή</em></strong>. <br /> <br />Κάθε Φιλοσοφική γραμμή αφού προσδιόρισε την <strong>ανώτατη αιτία</strong> κατ’αυτήν, προσδιόρισε και μια <strong>δυάδα αντίθετων αρχών</strong> από τις οποίες <strong>«παράγεται»</strong> και <strong>«εκδηλώνεται»</strong> όλη η πραγματικότητα. <br /> <br />( «<strong><em>μετὰ τὴν μίαν τῶν πάντων αἰτίαν δυάδα πάντες ὑπέθεντο πάσης ἀντιθέσεως ἐξηγουμένην καὶ οἱ μυθικῶς καὶ οἱ φιλοσόφως τὰς θείας ἐκφαίνοντες τάξεις, ἥτις ἀντίθεσις ἐν μὲν τοῖς θείοις ὑπὸ τῆς ἑνώσεως τῆς ἐκεῖ κρατουμένη συγκέκρυπται, ἐνταῦθα δὲ πολυειδῶς ἀναφαίνεται</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><span style="font-size:85%;"><em>Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 183.13</em> <br /></span></strong> <br />Αφού δε έθεσαν τις πρώτες αρχές <strong><em>δεν αναζήτησαν πλέον κάτι πάνω από το αίτιο των αρχών αυτών</em></strong>. <br />(«<strong><em> ἀρχὰς γὰρ θέμενοι ταύτας οὐδὲν ἔτι ζητοῦσιν ἐπέκεινα τῶν ἀρχῶν αἴτιον</em></strong>»)</p> <br /><p><em><strong><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στο Περί Ουρανού του Αριστοτέλους 564.23</span></strong></em> <br /> <br />Όπως δε είπαμε <strong>οι αρχές αυτές είναι αντίθετες</strong> η δε αρμονική τους σύνδεση δημιουργεί την πραγματικότητα. <br />(«<strong><em>πάντες οἵ τε φυσικοὶ καὶ οἱ τούτων ὑπερτέραν θεωρίαν φιλοφρονούμενοι τὰς ἀρχὰς τοῦ ὄντος ἐναντίας ποιοῦσιν</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Συριανός – Σχόλια στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους 63.36 <br /></span></em></strong> <br />Σε αυτές τις αρχές δόθηκαν <strong>διάφορα ονόματα</strong>. Είναι προφανές ότι όσα ονόματα ανήκουν στην ίδια Φιλοσοφική Γραμμή είναι <strong>ονόματα των ιδίων αρχών</strong>.</p> <br /><p>Ετσι για την περίπτωση της <strong>ΟΠΠ</strong> γραμμής συναντάμε τις εξής <strong>ισοδύναμες δυάδες αρχών</strong>: <br /><strong>Πέρας-Απειρο (Πλάτων και Φιλόλαος) <br />Πρατέα-Δυάς (Πθυαγόρας) <br />Μονάδα-Δυάδα, Περιττός-Αρτιος κλπ (Πυθαγόρεια Συστοιχία Αρχών) <br />Αιθήρ-Χάος (Ορφεύς) <br />Φιλία-Νείκος (Εμπεδοκλής) <br />Πυρ-Γη (Παρμενίδης) <br /></strong> <br />Τα ονόματα που δόθηκαν δε σε αυτές είναι <strong>ενδεικτικά</strong> γιατί <strong>δεν μπορούμε να νοήσουμε τι φύσεως είναι αυτές οι αρχές</strong> μιας και<strong> είναι πέραν πάσης ανθρώπινης νόησης</strong>, πόσο μάλλον να τις δώσουμε και <strong>ονόματα</strong>. <br /> <br />(«<strong><em> ἀλλὰ κἂν μίαν λέγωμεν εἶναι τὴν πάντων ἀρχὴν καὶ θεὸν αὐτὴν ἢ τἀγαθὸν ἢ ἓν προσαγορεύωμεν, πέρας καὶ ἀπειρίαν, ὡς ἐν Φιλήβῳ Πλάτων καὶ πρὸ αὐτοῦ Φιλόλαος, αὐτὰς ὀνομάζοντες, ἢ μονάδα καὶ δυάδα, ὡς οἱ πλεῖστοι τῶν Πυθαγορείων, ἢ αἰθέρα καὶ χάος, ὡς ᾿Ορφεύς, ἢ Πρατέα καὶ δυάδα, ὡς αὐτὸς ὁ Πυθαγόρας ἐν τῷ ῾Ιερῷ Λόγῳ, οὔτε κυρίως αὐτὰς ὀνομάζομεν </em></strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/_%5b1.html" target="_blank" rel="nofollow"><strong><em>(</em></strong></a><strong><em>ἐπέκεινα γάρ εἰσιν οὐ μόνον κλήσεως, ἀλλὰ καὶ πάσης ἀνθρωπίνης νοήσεως</em></strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/_%5b1.html" target="_blank" rel="nofollow"><strong><em>)</em></strong></a><strong><em>, οὔτε τὸ ἓν καὶ δύο κατ’ ἀριθμὸν ἢ εἶδος ὀνομάζομεν </em></strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/_%5b1.html" target="_blank" rel="nofollow"><strong><em>(</em></strong></a><strong><em>παντὸς γὰρ ἀριθμοῦ καὶ παντὸς εἴδους νοητοῦ καὶ νοεροῦ τὴν αἰτίαν ἐν ἑαυταῖς αἱ ἀρχαὶ προειλήφασιν</em></strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/_%5b1.html" target="_blank" rel="nofollow"><strong><em>)</em></strong></a><strong><em>, ἀλλ’ ἔστιν ἕτερος ὁ τρόπος παρὰ τοῖς θεολογικωτέροις τῆς περὶ τούτων ἐνδείξεως. καὶ τοσαῦτα μὲν περὶ τῶν Πυθαγορείων ἀρχῶν, ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ᾿Ορφικῶν τε καὶ Πλατωνικῶν</em></strong>·»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Συριανός – Σχόλια στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους 10.೧</span></em></strong></p><strong><em><span style="font-size:85%;"><span class=""></span></span></em></strong> <br /><p> <br />(«<strong><em>οἱ μὲν γὰρ Πυθαγόρειοι περιττὸν καὶ ἄρτιον, Παρμενίδης δὲ πῦρ καὶ γῆν, Πλάτων πέρας καὶ ἄπειρον, ᾿Εμπεδοκλῆς φιλίανκαὶ νεῖκος</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Συριανός – Σχόλια στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους 63.38</span></em></strong> <br /> <br />Γιατί όμως δεν μπορούμε να τις νοήσουμε ; Επειδή είναι <strong>αρχές</strong>, είναι <strong>διαφορετικές από αυτό το οποίο παράγουν</strong>, όπως για παράδειγμα η <strong>γραμμή</strong> της οποίας η <strong>αρχή</strong> είναι το <strong>σημείο</strong> αλλά η ίδια δεν είναι σημείο. <br />(«<strong><em>ἡδὲ ἀρχὴ ἕτερόν ἐστιν, οὗ ἐστιν ἀρχή· ἀρχὴ γὰρ γραμμῆς τὸ σημεῖον, οὐκ ὂν γραμμή, καὶ ἡ γραμμὴ ἐπιφανείας ἀρχή, οὐκ οὖσα ἐπιφάνεια, καὶ αὐτὴ σώματος ἀρχή, οὐκ οὖσα σῶμα· ἀλλὰ καὶ τὸ νῦν ἀρχὴ χρόνου, οὐκ ὂν χρόνος. ἡ μὲν οὖν μονὰς ταυτότης ἐστὶν ἀδιαίρετος οὖσα· τὸ γὰρ ταυτὸν ἀδιαίρετον</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Φιλόπονος – Σχόλια στην Αριθμητική Εισαγωγή του Νικομάχου 2.60.14</span></em></strong> <br /> <br />Άρα σαν <strong>αρχές της ουσίας</strong> θα είναι <strong>διαφορετικές από την ουσία</strong> και <strong>ανώτερες από αυτήν</strong>, δηλαδή θα είναι <strong>υπερούσιες</strong>. <br />(«<strong><em>τὰς γὰρ τῶν οὐσιῶν ἀρχὰς ὑπερουσίους εἶναι χρή</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Συριανός – Σχόλια στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους 165.೩೩</span></em></strong></p><strong><em><span style="font-size:85%;"></span></em></strong> <br /><p> <br />Συνεπώς επειδή <strong>εμείς μπορούμε να νοήσουμε μόνο ό,τι είναι ουσία</strong> – όπως και το <strong>ΕΝ</strong> που είναι <strong>υπερούσιο</strong> - <strong>δεν μπορούμε να νοήσουμε την φύση αυτών των αρχών</strong>.</p> <br /><p>Κατ’ανάλογο τρόπο και οι <strong>υπόλοιποι Φιλόσοφοι</strong>, θεώρησαν μια <strong>δυάδα αντίθετων αρχών</strong>.</p> <br /><p><strong>Δημόκριτος : Πλήρες-Κενόν, Ον-Ουκ Ον</strong> </p> <br /><p>(«<strong><em>ποιεῖ δὲ καὶ Δημόκριτος τὰ ἐναντία ἀρχὰς τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενὸν λαμβάνων, ὧν τὸ μὲν ὄν, τὸ δὲ οὐκ ὂν ἔλεγεν</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em>Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 180.16</em></strong> <br /> <br /><strong>Στωικοί : Ποιούν-Πάσχον</strong> («<strong><em>Δοκεῖ δ’ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον</em></strong>»</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Διογένης Λαέρτιος 3.157</span></em></strong> <br /> <br />Κάποιο Φιλόσοφοι έθεσαν <strong>ένα στοιχείο σαν αρχή</strong>, ο <strong>Θαλής</strong> το <strong>ύδωρ</strong>, ο <strong>Ηράκλειτος</strong> το <strong>πυρ</strong>, ο <strong>Αναξιμένης</strong> τον <strong>αέρα</strong>.</p> <br /><p>(«<strong><em>Καὶ ὅσοι δὲ ἓν ἔθεντο στοιχεῖον, ὡς Θαλῆς καὶ Ἀναξίμανδρος καὶ Ἡράκλειτος, καὶ τούτων ἕκαστος εἰς τὸ δραστήριον ἀπεῖδεν τὸ καὶ πρὸς γένεσιν ἐπιτήδειον ἐκείνου, Θαλῆς μὲν εἰς τὸ γόνιμον καὶ τρόφιμον καὶ συνεκτικὸν καὶ ζωτικὸν καὶ εὐτύπωτον τοῦ ὕδατος, Ἡράκλειτος δὲ εἰς τὸ ζῳογόνον καὶ δημιουργικὸν τοῦ πυρός, Ἀναξιμένης δὲ εἰς τὸ τοῦ ἀέρος εὔπλαστον καὶ ἑκατέρωσε ῥᾳδίως μεταχωροῦν ἐπί τε τὸ πῦρ καὶ ἐπὶ τὸ ὕδωρ, ὥσπερ καὶ Ἀναξίμανδρος, εἴπερ τὸ μεταξὺ διὰ τὸ εὐαλλοίωτον ὑποτίθεται</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 36.೭</span></em></strong></p> <br /><p>Ο <strong>Αναξίμανδρος</strong> δεν προσδιόρισε το <strong>είδος της αρχής</strong> και το ονόμασε <strong>άπειρο</strong>. <br />(«<strong><em>Ἀναξίμανδρον λέγειν φησὶν ἄπειρον οὐ διορίσαντα τὸ εἶδος εἴτε πῦρ εἴτε ὕδωρ εἴτε ἀήρ</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 36.7</span></em></strong> <br /> <br />Όμως ακόμα και αυτοί προσδιόρισαν την δράση <strong>δυο αντιθέτων</strong> ως <strong>πύκνωση</strong> και <strong>αραίωση</strong>. <br />(«<strong><em>ὅπως οἱ μίαν τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ στοιχεῖον λέγοντες, ὡς οἱ περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξιμένη καὶ Ἀναξίμανδρον καὶ Ἡράκλειτον, φυσικοὶ καὶ οὗτοι, τὴν φορὰν πρώτην τῶν κινήσεων τίθενται· διὰ γὰρ πυκνώσεως καὶ μανώσεως τὰς γενέσεις καὶ φθορὰς ἀποδιδόασι</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 1319.20</span></em></strong> <br /> <br /><strong>Ηράκλειτος</strong> : Χαρακτηριστική η αναφορά του στο <strong>τόξο</strong> και στην <strong>λύρα</strong> («<strong><em>Παλίντονος αρμονίη οκώσπερ τόξου και λύρης-Απ. 51</em></strong>») και φυσικά «<strong><em>εἰκόνας τῶν ἐν τῷ παντὶ προουσῶν ἐναντιώσεων· πόλεμον γὰρ εἶναι τὸν πάντων πατέρα καὶ κατὰ τὸν ῾Ηράκλειτον</em></strong> [Απ. 53]. – <strong>Πρόκλος</strong>) <br /> <br /><strong>Θαλής – Αναξιμένης</strong> : <strong>Πύκνωμα – Αραίωμα</strong> </p> <br /><p>(«<strong><em>καὶ οἱ ἓν δὲ καὶ κινούμενον τὴν ἀρχὴν ὑποθέμενοι, ὡς Θαλῆς καὶ Ἀναξιμένης, μανώσει καὶ πυκνώσει τὴν γένεσιν ποιοῦντες, ἐναντίας καὶ οὗτοι ἀρχὰς ἔθεντο τὴν μάνωσιν καὶ τὴν πύκνωσιν</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 180.13</span></em></strong> <br /> <br /><strong>Αναξαγόρας </strong>: <strong>Πυκνό-Αραιό, ζοφερό-λαμπρό</strong></p> <br /><p>(«<strong><em>σαφῶς δὲ καὶ αὐταῖς λέξεσι τὰς ἐναντιότητας ἐν τῇ γενέσει παραδίδωσιν ὁ Ἀναξαγόρας, ἐν οἷς φησι </em></strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/Q.html" target="_blank" rel="nofollow"><strong><em>“</em></strong></a><strong><em>ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι, καὶ ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ψυχροῦ τὸ θερμὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμπρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸξηρόν</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στα Φυσικά του Αριστοτέλους 180.31</span></em></strong> <br /> <br />Αποτέλεσμα αυτού είναι αν δεν γνωρίζουμε την διαφορά οπτικής μεταξύ των σχολών <strong>να υπάρχει σύγχυση και με την έννοια της ψυχής και πως αυτή εντάσσεται στο κάθε σύστημα</strong>. Είδαμε για παράδειγμα την <strong>εννοιολογική διαφορά</strong> <strong>Νου</strong> και <strong>Ψυχής</strong> μεταξύ <strong>Αναξαγόρα</strong> και <strong>ΟΠΠ</strong>. <br /> <br />Έτσι, επειδή η κάθε <strong>Σχολή</strong> συνέστησε την <strong>ψυχή</strong> από τις<strong> αρχές</strong> που η κάθε μια <strong>υπέθεσε </strong>για το Σύστημα της, υπάρχει διαφοροποίηση - της <strong>όποιας έννοιας «ψυχή»</strong> χρησιμοποιείται από τον καθένα - όσον αφορά τόσο την <strong>σύσταση</strong> της όσο και την <strong>γνωστική</strong> αλλά και την <strong>κινητική</strong> της συμπεριφορά. <br /> <br />(«<strong><em> Ἐπειδὴ ἐκ τῶν ἀρχῶν συμπληροῦσι τὴν ψυχὴν οἱ περὶ αὐτῆς, ὡς αὐτὸς ἱστορεῖ, φιλοσοφήσαντες, ὁποίας ἂν καὶ ὁπόσας ἕκαστος ὑπέθετο ἀρχάς, ἐκ τοιούτων καὶ τοσούτων καὶ τὴν ψυχὴν συνέστησαν, σωματικὰς μὲν οἱ φυσιολόγοι θέμενοι, ἀσωμάτους δὲ οἱ Πυθαγόρειοι καὶ Πλάτων, μίξαντες δὲ ἀπ’ ἀμφοῖν Ἐμπεδοκλῆς τε καὶ Ἀναξαγόρας. ἑπομένως δὲ τούτοις καὶ τὴν ψυχὴν ἀποδιδόασιν, ἕκαστος τὴν παρ’ αὐτοῦ ἀρχὴν εἰς τὴν ψυχὴν φέρων ἢ τὰς ἀρχάς, οὐχ ὡς γνωστικὴν μόνον τῶν ὄντων, ἀλλὰ καὶ ὡς κινητικήν</em></strong>»)</p> <br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">Σιμπλίκιος – Σχόλια στο Περί Ψυχής του Αριστοτέλους 30.26</span></em></strong> <br /> <br /> <br />Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να παραθέσουμε τις αντιστοιχίσεις ανά επίπεδο του παντός : <br /> <br /><strong>ΕΝ</strong> === &gt; ΟΡΦΕΥΣ - ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ-ΕΛΕΑΤΕΣ-ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ-ΠΛΑΤΩΝ <br /><strong>ΝΟΥΣ</strong> === &gt; ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ <br /><strong>ΨΥΧΗ</strong> === &gt; ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ <br /><strong>ΦΥΣΕΙΣ/ΣΩΜΑΤΑ</strong> === &gt; ΣΤΩΙΚΟΙ – ΦΥΣΙΚΟΙ &amp; ΑΤΟΜΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ <br /> <br />Συνεπώς μπορούμε με <strong>ασφάλεια</strong> να μελετήσουμε <strong>οποιαδήποτε Ελληνική Φιλοσοφική Σχολή</strong>, χωρίς να ανησυχούμε αν και κατά πόσο είναι ασύμβατη ή όχι με κάποια άλλη, <strong>από την στιγμή που θα ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας το επίπεδο της πραγματικότητας που πραγματεύεται.</strong> <br /> <br /><strong>Γιατί όλη η Ελληνική Φιλοσοφία είναι Ενιαία</strong>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-7149607166122320191?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-12403485614206279442011-07-13T08:52:00.000-07:002011-07-13T09:44:11.554-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-CupIRODNweE/Th3IrPf1AGI/AAAAAAAAAJw/IXeOyFypadI/s1600/the-gods-of-olympus.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628875754502946914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 398px; CURSOR: hand; HEIGHT: 301px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-CupIRODNweE/Th3IrPf1AGI/AAAAAAAAAJw/IXeOyFypadI/s400/the-gods-of-olympus.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="center"><strong>Πλήθος και Ατομικότητα στο Ον και στους θεούς</strong> </div><br /><div align="center"><br />από τον <strong>Edward Butler</strong> </div><br /><div align="center"><br /><em>(μετάφραση Εμπεδότιμος)</em></div><br /><br /><br /><div align="left">[ Από ένα απόσπασμα μιας διαδικτυακής συζήτησης του <strong>Edward Butler</strong> με τον <strong>Robert Wallace</strong>, συγγραφέα του «<a href="http://www.stmarksbookshop.com/book/9780521184366" target="_blank">Hegel's Philosophy of Reality, Freedom, and God</a>».<br />Το πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο είναι στην διεύθυνση : <a href="http://lemon-cupcake.livejournal.com/36294.html" target="_blank">http://lemon-cupcake.livejournal.com/36294.html</a> .<br />Η ιστοσελίδα του συγγραφέα είναι η : <a href="http://henadology.wordpress.com/">http://henadology.wordpress.com/</a> ]<br /></div><br /><div>Σύμφωνα με τον <strong>Πρόκλο</strong>, οι <strong>ενεργοί θεοί</strong> σε οποιοδήποτε επίπεδο του όντος είναι <strong>υπερούσιες ενάδες</strong>, για παράδειγμα οι «Ψυχικοί Θεοί» δεν καλούνται έτσι επειδή είναι οι ίδιοι ψυχικοί, γιατί <strong>δεν είναι στην κυριολεξία ούτε καν «όντα»</strong>. Αντίθετα, αυτές οι τάξεις των θεών έχουν τέτοιους <strong>προσδιορισμούς</strong> γιατί τα <strong>προϊόντα</strong> της <strong>θείας ενέργειας</strong> τους είναι τα <strong>συγκεκριμένα επίπεδα</strong> του όντος.<br /></div><br /><br /><div>Έτσι για παράδειγμα, ο <strong>Πρόκλος</strong> στο <strong>Έκτο βιβλίο</strong> της <strong>Πλατωνικής Θεολογίας</strong> δίνει έμφαση ότι ακόμα και οι <strong>αφομοιωτικοί θεοί</strong>, που είναι υπεύθυνοι για την <strong>ομοίωση των όντων με τις ιδέες στις οποίες μετέχουν</strong>, σίγουρα μια αρκετά <strong>«κατώτερη»</strong> λειτουργία για αυτούς που το βλέπουν με τέτοιους όρους, <em>«όσον αφορά τις <strong>υπάρξεις</strong> τους (οι αφομοιωτικοί θεοί) είναι <strong>υπεράνω ουσίας και πλήθους</strong>, ενώ όσον αφορά αυτά που <strong>μετέχουν</strong> σε αυτούς και που δέχονται την <strong>έλλαμψη </strong>της προόδου τους καλούνται <strong>αφομοιωτικοί</strong>»</em> [ <strong>«Κατὰ μὲν γὰρ τὰς ἑαυτῶν ὑπάρξεις οὐσίας ἐπέκεινα καὶ πλήθους ὄντες, κατὰ δὲ τὰς μεθέξεις τὰς ὑποδεξαμένας αὐτῶν τὴν ἔλλαμψιν τῆς τοιαύτης προόδου ὁμοιωτικοὶ καλούμενοι»</strong> <em><strong>(Πλατωνική Θεολογία VI 16 79.7-10)</strong></em> ]<br /></div><br /><br /><div>Κατ’ανάλογο τρόπο, ακόμα και ο <strong>«κατώτερος»</strong> θεός είναι <strong>«ανώτερος»</strong> από το ίδιο το <strong>Ον</strong>, εάν μιλάμε με τέτοιους όρους. Αυτό απεικονίζεται στην <strong>Θεολογική Στοιχείωση</strong>, προτάσεις <strong>161-165</strong>, στα οποία διαβάζουμε ότι οι <strong>υποστάσεις</strong> του Οντος, <strong>Νους</strong>, <strong>Ψυχή</strong> και <strong>Σώμα</strong> μετέχουν των αντίστοιχων θείων τάξεων και έτσι, για παράδειγμα, <strong>«<em>Όλο το πλήθος των Ενάδων στο οποίο μετέχει ο αμέθεκτος Νους, είναι νοερό»</em></strong> <em>–[ Πᾶν τὸ πλῆθος τῶν ἑνάδων τὸ μετεχόμενον ὑπὸ τοῦ ἀμεθέκτου νοῦ νοερόν ἐστιν»(<strong>πρόταση 163</strong>)]</em> και <strong><em>«Όλο το πλήθος των Ενάδων στο οποίο μετέχει ολόκληρη την αμέθεκτη ψυχή είναι υπερκόσμιο»</em></strong> – <em>[Πᾶν τὸ πλῆθος τῶν ἑνάδων τὸ μετεχόμενον ὑπὸ τῆς ἀμεθέκτου πάσης ψυχῆς ὑπερκόσμιόν ἐστι.» (<strong>πρόταση 164</strong>)]</em><br /></div><br /><br /><div>Ενώ το <strong>οντικό πλήθος</strong> είναι <strong>«λιγότερο πραγματικό»</strong> από την ένωση του στον νου, το <strong>εναδικό</strong> (<strong>όλα- σε- ένα</strong>) πλήθος δεν <strong>είναι</strong>, και επιπλέον, κατά μιαν έννοια η <strong>εναδική ατομικότητα</strong>, δηλαδή η <strong>υπαρξιακή μοναδικότητα</strong>, είναι μια κατάσταση που μοιράζεται ακόμα και από <strong>όντα</strong> όπως εμείς. </div><br /><div></div><br /><br /><div>Σαν <strong>αρχή της ατομικότητας</strong>, το <strong>ΕΝ</strong> δεν είναι μια ενότητα στην οποία <strong>χάνοντα</strong>ι οι κατώτερες πραγματικότητες. Αυτό πρέπει να ερμηνευθεί με τον τρόπο των <strong>οντικών αρχών</strong>, στις οποίες <strong>ανάγονται</strong> τα πράγματα, αλλά σίγουρα πάντα, με ιδιαίτερη οπτική, οι ψυχές σαν ψυχή, οι νόες σαν νους και ούτω καθεξής. Ωστόσο το <strong>ΕΝ</strong>, σαν η <strong>απόλυτη αρχή</strong>, δεν μπορεί να είναι το αντικείμενο μιας απόλυτης <strong>αναγωγής</strong>, τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ, καθώς <strong>δεν μπορώ να δω πως το ΕΝ θα μπορούσε να είναι ξεχωριστό από το ΟΝ</strong>.<br /></div><br /><br /><div>Κάθε <strong>πρόοδος</strong> είναι <strong>αγαθή</strong> και <strong>εξαιτίας του Αγαθού</strong>. Ένα σώμα δεν είναι <strong>«λιγότερο πραγματικό»</strong> από το <strong>ΕΝ</strong> σαν <strong>σώμα</strong>, απλά έχει το είδος της <strong>ενότητας</strong> και τον τρόπο <strong>ύπαρξης</strong> που είναι <strong>κατάλληλο</strong> για αυτό το <strong>οντικό</strong> επίπεδο, το οποίο, στον βαθμό που υποτίθεται ότι είναι ο <strong>τόπος</strong> της μεταβατικής έκφρασης των <strong>ιδεών</strong>, κάνει ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνει.<br /></div><br /><br /><div>Αλλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, μου φαίνεται, στο πως κάποιοι το προσεγγίζουν, συγκεκριμένα τι σημαίνει να λέμε ότι η πραγματικότητα κάποιου «<strong>εξαρτάται από εκείνη του ΕΝΟΣ»</strong>. Θα συμφωνούσα με αυτό, αλλά εννοώ κάτι τελείως διαφορετικό.</div><br /><div></div><br /><br /><div>Με αυτό εννοώ ότι κάθε ε<strong>παναλαμβανόμενη</strong> <strong>ποιότητα</strong> μιας <strong>οντότητας</strong> εξαρτάται από την <strong>μη-επαναλαμβανόμενη</strong> <strong>ύπαρξη</strong> αυτής της οντότητας. Άλλοι, φαίνεται ότι το χρησιμοποιούν για να υποθέσουν <strong>υπεράνω</strong> της ύπαρξης κάθε οντότητας μια υποστασιοποιημένη αφηρημένη <strong>οντότητα</strong>, στην οποία η πρώτη <strong>«οφείλει»</strong> όλα όσα έχει, λόγω της υπεροχής της δεύτερης στην εκδήλωση της «πραγματικότητας».<br /></div><br /><br /><div>Παρόλα αυτά η σχέση με την <strong>αρχή της ατομικότητας</strong> δεν μπορεί να <strong>αφομοιωθεί</strong> με αυτήν που είναι μεταξύ <strong>Ιδεών</strong> και <strong>Εικόνων</strong>. Η <strong>εικόνα</strong> μιας <strong>ιδέας</strong> έχει την ύπαρξη της, σαν στιγμιότυπο της ιδέας αυτής, στην <strong>ιδέα</strong> και όχι μέσα σε αυτήν την ίδια. Η <strong>μονάδα</strong>, αντίθετα, δεν μπορεί να λεχθεί ότι έχει την ενότητα της στο ΕΝ, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι <strong>αναιρεί</strong> ακριβώς αυτό που κάνει το <strong>ΕΝ</strong>, που κάνει δηλαδή ένα πράγμα <strong>άτομο</strong>. Αυτό είναι ένα μέτρο του πως η <strong>ανώτερη αρχή</strong> μεταδίδει τελειώτερα στο <strong>μετέχον</strong> αυτό που πρέπει να του δώσει. Έτσι η <strong>υπεροχή</strong> του <strong>ΕΝΟΣ</strong> εκδηλώνεται ακριβώς στο <strong>Μη-ΟΝ</strong> του, ένα ένα-υπεράνω-πολλών ή ένα του οποίου τα πολλά είναι μέρη, όψεις, απόψεις κλπ<br /></div><br /><br /><div>Πρώτον, πρέπει να σημειώσω ότι κατά μιαν έννοια είναι αληθές να μεταχειριζόμαστε την <strong>υπαρξιακή μοναδικότητα</strong> σαν μια πολύ <strong>κατώτερη ποιότητα</strong>, σαν το<strong> άθροισμα</strong> <strong>επουσιωδών</strong> και<strong> υλικών</strong> παραγόντων, αλλά <strong>μια πολύ σημαντική Πλατωνική αρχή είναι ότι τα κατώτερα φαινόμενα είναι εκδηλώσεις των ανώτερων αρχών</strong>. Συνεπώς, η διαφορά που εμείς καλούμε <strong>«αριθμητική»</strong>, στον βαθμό που υπολείπεται της διαφοράς μορφής, εκφράζει την <strong>δράση αρχών</strong> <strong>ανωτέρων από τις ιδέες.<br /></strong></div><br /><br /><div>Αυτή η<strong> διάκριση</strong> είναι παρούσα στην <strong>ανώτερη μορφή</strong> της μεταξύ των <strong>θεών</strong>, αλλά οι <strong>θεοί</strong> κατέχουν μια <strong>ατομικότητα</strong> <strong>πολύ ανώτερη από την δική μας</strong>, όντες <strong>αυτάρκεις</strong> (για την <strong>θεία</strong> αυτή <strong>ιδιότητα</strong>, δείτε ειδικά το <strong>κεφ. 19</strong> του <strong>Πρώτου</strong> βιβλίου της <strong>Πλατωνικής Θεολογίας</strong> και γενικά για τις <strong>καθολικές</strong> θείες ιδιότητες τα <strong>κεφάλαια 13-29</strong> του <strong>Πρώτου</strong> βιβλίου).<br /></div><br /><br /><div>Σαν όντα, εντούτοις είμαστε <strong>πολύ λιγότερο άτομα από ότι οι θεοί</strong>, γιατί όλες οι επαναλαμβανόμενες<strong> ποιότητες</strong> – π.χ. «άνθρωπος» - είναι <strong>μέρη άλλων όλων</strong>, ενώ οι <strong>θεοί</strong> είναι <strong>γενετικοί τέτοιων ό</strong>λων. Σαν <strong>σώμα</strong>, είμαι <strong>μέρος</strong> του <strong>όλου</strong> της ύλης, σαν <strong>ψυχή</strong> είμαι <strong>μέρος</strong> της<strong> όλης ουσίας</strong> της <strong>Ψυχής</strong>. Παρόλα αυτά, η τελευταία επιδεικνύει μια ανώτερη μορφή ατομικότητας από ότι το πρώτο. Έτσι είμαι <strong>περισσότερο ατομικότητα σαν ψυχή από ότι σαν σώμα</strong>. Η κοινή αίσθηση μπορεί να δει μια ψυχή σαν «λιγότερο» ατομικότητα γιατί είναι αόρατη. Αλλά παρόλα αυτά αναγνωρίζει ότι όλα τα σώματα συμπεριφέρονται όμοια σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι οι ψυχές.<br /></div><br /><br /><div>Στο επίπεδο του <strong>Νου</strong>, μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ατόμο ακόμα καλύτερα, με την έννοια ότι μπορούμε να το δούμε σαν το <strong>άθροισμα</strong> όλων των <strong>ουσιωδών</strong> και <strong>επουσιωδών ποιοτήτων</strong> και να φθάσουμε με αυτόν τον τρόπο σε μια <strong>«ιδεατή» μοναδικότητα</strong> – δηλαδή στην <strong>μη διάκριση</strong>. Ο Αριστοτέλης δεν πηγαίνει πιο πέρα.<br /></div><br /><br /><div>Τι βρίσκεται όμως <strong>πιο πάνω</strong>; </div><br /><div></div><br /><div>Παίρνουμε μια γεύση αυτού αρκετά νωρίς στον <strong>Πλάτωνα</strong>, αν θεωρήσουμε τον <strong>Φαίδωνα</strong> σαν ένα από τους<strong> πρώτους διαλόγους</strong> του. Πίσω από την <strong>ιδέα</strong> υπάρχει η <strong>αιτία</strong>, αυτή που φέρνει την <strong>ιδέα </strong>όπως αναφέρεται στο τελευταίο επιχείρημα στον <strong>Φαίδωνα</strong>. Αυτή η <strong>«αιτία»</strong> εμφανίζεται ξανά αρκετά αργότερα σαν το <strong>τέταρτο γένος</strong> στον <strong>Φίληβο</strong>, μαζί με το <strong>πέρας</strong>, το <strong>άπειρο</strong> και το <strong>μικτό</strong>. Στον <strong>Φαίδωνα</strong>, η ερώτηση για αυτή την αρχή έχει ήδη τεθεί, σύμφωνα με το περιεχόμενο του διαλόγου, με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκλείσει οποιαδήποτε ουσία ή απορία. <strong>Η ερώτηση δεν είναι τι είναι ο Σωκράτης σαν άνθρωπος, αλλά ο Σωκράτης σαν Σωκράτης</strong>.<br />Εδώ λειτουργεί το <strong>δόγμα της μετενσάρκωσης</strong> όπως η μορφική απόκλιση στον Husserl.<br /></div><br /><br /><div>Εάν ο <strong>«Σωκράτης»,</strong> δηλαδή η<strong> αιτιώδης ενέργεια</strong> υπεύθυνη για την <strong>τάξη</strong>(<strong>Πολιτεία 618b</strong>) ή το <strong>σύνολο </strong>των <strong>ουσιωδών</strong> και <strong>επουσιωδών</strong> χαρακτηριστικών που ξέρουμε σαν <strong>Σωκράτη</strong>, νοείται σαν να υπήρξε κάποτε ο γυιός, όχι του Σωφρονίσκου, αλλά κάποιου άλλου, ή ακόμα ενός κύκνου ή λιονταριού και να γίνει κάποιος άλλος ξανά στο μ<strong>έλλον</strong>, τότε μπορούμε με κάποιο τρόπο να νοήσουμε αυτό το <strong>άτομο </strong>στην μοναδική <strong>ενότητα</strong> του πάνω από κάθε <strong>μεταβαλλόμενη</strong> ιδιότητα, σαν μια <strong>καθαρή ενέργεια</strong>, μια <strong>καθαρή δύναμη</strong> επιλογής οριζόμενη μόνο <strong>αποφατικά</strong> στον βαθμό που προσπαθούμε να την ορίσουμε σαν μια <strong>δέσμη</strong> στιγμιοτύπων ιδεών μάλλον, παρά σαν αυτό που <strong>φέρνει την μορφή</strong>.<br /></div><br /><br /><div>Αυτή η σκέψη που παραθέτω είναι ο <strong>ουσιαστικός συσχετισμός</strong> στον Πλάτωνα στην επίσημη αναζήτηση της <strong>ενότητας</strong> στον <strong>Παρμενίδη</strong>. Είναι ένα πείραμα σκέψης που υποστασιοποιεί <strong>καταφατικά</strong> την καθαρή <strong>αρχή της ενότητας</strong> που σκιαγραφείται <strong>αποφατικά</strong> στην <strong>Παρμενίδεια διαλεκτκή</strong> και η οποία με την σειρά της εξαρτάται από αυτήν την αρχή για την διάρθρωση της. Η <strong>απόφαση (άρνηση)</strong> επομένως της <strong>πρώτης </strong>αρχής είναι θέμα, όχι <strong>υπεροχής</strong> αλλά <strong>θεμελιώδους αναγκαιότητας</strong>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-1240348561420627944?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-33143268156261325652011-07-08T23:09:00.000-07:002011-07-08T23:58:55.876-07:00Στην προηγούμενη ανάρτηση είδαμε ότι <strong>οι μύθοι δρουν στην φαντασία</strong>.<br /><br />Τι είναι όμως η <strong>φαντασία</strong> ;<br /><br />Κατ’αρχήν ας θυμηθούμε ότι τα <strong>όντως όντα</strong> βρίσκονται στο <strong>νοητό</strong>, στον κόσμο των <strong>ιδεών</strong> του <strong>Πλάτωνα</strong>. Αυτά τα όντα <strong>υλοποιούνται</strong> στον <strong>αισθητό</strong> κόσμο με αποτέλεσμα εμείς να βλέπουμε τις <strong>εικόνες</strong> τους, τα <strong>είδωλα</strong> τους τα οποία και <strong>γεννιούνται</strong> και <strong>φθείρονται</strong> σε αντίθεση με τα <strong>όντως όντα</strong> που είναι <strong>αιώνια</strong> και <strong>αμετάβλητα</strong>.<br /><br />Οι <strong>ιδέες</strong> λοιπόν πρέπει κατ’αρχήν να αποκτήσουν <strong>μορφή</strong> η οποία μετά θα <strong>«εκτυπωθεί»</strong> πάνω στην <strong>ύλη</strong> και έτσι θα προκύψουν τα <strong>αισθητά </strong>όντα που αντιλαμβανόμαστε.<br /><br />Επειδή λοιπόν <strong>οι ιδέες δεν έχουν μορφή</strong>, πρέπει πρώτα να αποκτήσουν τα <strong>μορφικά</strong> χαρακηριστικά εκείνα τα οποία θα προσδιορίσουν τα <strong>αισθητά</strong> , δηλαδή <strong>μέγεθος</strong>, <strong>σχήμα</strong> κλπ.<br /><br />Η μορφοποίηση αυτή θα γίνει σε μια <strong>διαβάθμιση</strong> της ουσίας που βρίσκεται μεταξύ της <strong>διάνοιας</strong> και της <strong>αίσθησης</strong>. Αυτή η διαβαθμισμένη ουσία είναι η <strong>φαντασί</strong>α.<br /><br />«Γιατί και η ύλη είναι <strong>διπλή</strong>, όπως λέει κάπου ο Αριστοτέλης, μία αυτή που είναι συνδεδεμένη με την <strong>αίσθηση</strong> και μια αυτή των <strong>φανταστικών</strong> αντικειμένων. Θα παραδεχτούμε ότι το καθολικό είδος που συντάσσεται μαζί τους είναι <strong>δύο λογιών</strong>, ένα το <strong>αισθητό</strong> επειδή επιδέχεται συμμετοχή από τα <strong>αισθητ</strong>ά, και ένα το <strong>φανταστικό</strong>, επειδή έχει λάβει υπόσταση μέσα στα πλήθη που γεννιούνται στην <strong>φαντασία</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλείδη 51.15-20)</span></em></strong><br /><br />Οπως γνωρίζουμε στην <strong>ουσία</strong> της ψυχής μας βρίσκονται οι <strong>λόγοι</strong>, οι οποίοι ουσιαστικά είναι οι <strong>γνώσεις</strong> τις οποίες διαθέτουμε <strong>εκ κατασκευής</strong> και οι οποίοι όμως πρέπει να <strong>ενεργοποιηθούν</strong>.<br /><br />Για να ενεργοποιηθούν όμως πρέπει να <strong>συνειδητοποιηθούν</strong> από την ψυχή μας και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν αυτοί <strong>προβληθούν</strong> τρόπον τινά σε μια <strong>οθόνη</strong>, από όπου η <strong>ψυχή</strong> θα τους δει και θα <strong>συνειδητοποιήσει</strong> ότι τους έχει, με άλλα λόγια θα τους <strong>ενεργοποιήσει</strong>.<br /><br />Αυτή η <strong>προβολή</strong> θα γίνει στην <strong>φαντασία</strong> :<br /><br />«Γιατί καθώς η <strong>διάνοια</strong> έχει τους <strong>λόγους</strong> αδυνατεί να τις δει <strong>συμπτυγμένα</strong> και γι αυτό τις <strong>εξαπλώνει</strong> και τις <strong>εναποθέτει</strong> και τις οδηγεί στην <strong>φαντασία</strong> που βρίσκεται στα <strong>πρόθυρα</strong> της διάνοιας και <strong>αναπτύσσει</strong> την <strong>γνώση</strong> τους <strong>μέσα σε κείνη</strong> ή <strong>μαζί με εκείνη</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 54.27-55.02)</span></em></strong><br /><br />Την <strong>φαντασία</strong> μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν ένα <strong>επίπεδο καθρέφτη</strong>, μια <strong>οθόνη προβολής</strong> :<br /><br />«Έτσι και η <strong>ψυχή</strong>, ενεργώντας με την <strong>γνωστική</strong> της δύναμη, προβάλλει στην <strong>φαντασία</strong> σαν σε <strong>καθρέφτη</strong> τις <strong>ιδέες</strong> των σχημάτων. Και η <strong>φαντασί</strong>α, η οποία τα υποδέχεται σαν <strong>είδωλα</strong> και περιέχει <strong>απεικονίσεις</strong> των <strong>ιδεών</strong> που υπάρχουν <strong>μέσα</strong> στην ψυχή, μέσω αυτών παρέχει στην ψυχή την δυνατότητα να <strong>στραφεί μέσα και προς τον εαυτό της</strong> μέσω των <strong>ειδώλων</strong>.<br /><br />Είναι για παράδειγμα σαν να <strong>κοιτάζει</strong> κάποιος τον <strong>εαυτό</strong> του σε <strong>καθρέφτ</strong>η και αφού θαυμάσει την <strong>δύναμη της φύσης</strong>, να θελήσει να δει την <strong>μορφή</strong> του κατευθείαν και να αποκτήσει τέτοια <strong>δύναμη</strong>, ώστε <strong>να γίνει ταυτόχρονα και αυτός που βλέπει και το ορατό αντικείμενο</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 141.4-12)</span></em></strong><br /><br />Εκεί πάνω λοιπόν οι <strong>λόγοι</strong> της ψυχής θα αποκτήσουν <strong>«αισθητά»</strong> χαρακτηριστικά :<br /><br />«Γιατί γενικά οι <strong>λόγοι</strong> προσλαμβάνουν <strong>έκταση</strong>, <strong>όγκο</strong> και <strong>διάσταση</strong> λόγω της ύλης που τις <strong>υποδέχεται</strong> και η οποία προσλαμβάνει τα <strong>αδιαίρετα</strong> με <strong>διαιρετό τρόπο</strong>, τα <strong>αδιάστατα</strong> με <strong>διάσταση</strong> και τα <strong>ακίνητα</strong> με <strong>κίνηση</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 49.27-50.20)</span></em></strong><br /><br />Αλλωστε και η <strong>Ευκλείδια γεωμετρία</strong> που μαθαίναμε στο σχολείο είχε αυτή την λειτουργία και έτσι ακριβώς δουλεύαμε όταν ασχολούμασταν με <strong>γεωμετρικές ασκήσεις</strong>.<br /><br />Γιατί ο <strong>Ευκλείδης</strong> :<br /><br />«Δικαιολογημένα λοιπόν όρισε αυτή την <strong>επιφάνεια</strong> και πραγματεύεται τα πάντα θεωρώντας ότι βρίσκονται πάνω της. Για τον λόγο αυτό μάλιστα έχει αποκαλέσει το έργο του <strong>επίπεδη γεωμετρία</strong>. Και έτσι πρέπει να εννοούμε το <strong>επίπεδο</strong> σαν να έχει <strong>προβληθεί</strong> και να βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας και την <strong>διάνοια</strong> να <strong>χαράζει</strong> τα πάντα πάνω του, επειδή η <strong>φαντασία</strong> μοιάζει με <strong>επίπεδο κάτοπτρο</strong> και οι <strong>λόγοι</strong> της <strong>διάνοιας</strong> στένουν σε εκείνο τις <strong>εικόνες</strong> τους»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 120.25-121.07)</span></em></strong><br /><br />Η <strong>φαντασία</strong> λοιπόν είναι <strong>είδος νου</strong> που <strong>μορφοποιεί</strong> τις <strong>ιδέες</strong> :<br /><br />«Και η μεν <strong>φαντασία</strong> ως <strong>νόηση μορφοποιητική</strong> των <strong>νοητών</strong> αποβαίνει <strong>γνώση</strong> ορισμένων ενώ η <strong>αίσθηση</strong> καταπιάνεται με το ίδιο αντικείμενο της γένεσης όπως η <strong>δοξασία</strong>, για το οποίο μπορεί να σχηματιστεί αντίληψη βάσει της <strong>δοξασίας </strong>και μαζί της <strong>άλογης αίσθησης</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 1.235.18-19)</span></em></strong><br /><br />Η <strong>διάνοια</strong> λοιπόν είναι εκείνη που θα αναλάβει να <strong>προβάλλει</strong> στην <strong>φαντασία</strong> αυτά που <strong>«κρύβουν»</strong> οι<strong> ιδέες</strong>, η οποία και θα τους δώσει <strong>μορφή</strong> :<br /><br />«Αλλά και όσα υπάρχουν <strong>απόκρυφα</strong> μέσα στην <strong>ιδέα</strong>, προβάλλονται στην <strong>φαντασία</strong> με <strong>διάσταση</strong> και <strong>διαίρεση</strong>, και αυτό που τα <strong>προβάλλει</strong> είναι η <strong>διάνοια</strong>, αυτό από το οποίο προβάλλονται είναι η <strong>διανοητή ιδέα</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 56.11-22)</span></em></strong><br /><br />«Από την άλλη, η <strong>φαντασία</strong> που κατέχει την <strong>μεσαία θέση</strong> μεταξύ των <strong>γνώσεων</strong>, <strong>διεγείρεται</strong> από τον εαυτό της και <strong>προβάλλει</strong> το γνωστικό αντικείμενο από τον εαυτό της. Επειδή όμως δεν βρίσκεται έξω από το σώμα, <strong>οδηγεί</strong> τα γνωστικά της αντικείμενα από την <strong>αδιαίρετη</strong> ζωή στην <strong>διαίρεση</strong>, στην <strong>διάσταση</strong> και το <strong>σχήμα</strong>. Γι’αυτό ό,τι τυχόν νοεί η <strong>φαντασία</strong>, είναι <strong>σχήμα</strong> και <strong>μορφή νοήματος</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Ευκλειδη 52.20-53.05)</span></em></strong><br /><br />Ετσι λοιπόν η <strong>διέγερση</strong> της <strong>φαντασίας</strong> προκαλεί την <strong>προβολή</strong> των <strong>ουσιωδών λόγων</strong> πάνω της με αποτέλεσμα η <strong>ψυχή</strong> να τους <strong>«βλέπει»</strong> και να τους <strong>συνειδητοποιε</strong>ί.<br /><br />Τι σχέση έχει όμως αυτό με τους <strong>μύθους</strong> ;<br /><br />Οπως γνωρίζουμε η <strong>ψυχή</strong> μας αποτελείται από την <strong>λογική ψυχή</strong> (<strong>λογιστικό</strong>) και την <strong>άλογη ψυχή</strong> (<strong>θυμοειδές</strong> και <strong>επιθυμητικό</strong>).<br /><br />Οι <strong>ουσιώδεις λόγοι</strong> είναι στην <strong>λογική</strong> ψυχή τους οποίους και μπορούμε να τους διεγείρουμε με την μελέτη της <strong>φιλοσοφίας</strong>.<br /><br />Οταν όμως είμαστε <strong>μικροί</strong>, λόγω του ότι δεν έχουμε ακόμα την ικανότητα <strong>φιλοσοφικής μελέτης</strong>, διεγείρουμε τους λόγους μας <strong>«προβάλλοντας»</strong> πάνω στην φαντασία μας <strong>μορφές</strong> που προσλαμβάνουμε από τις <strong>αισθήσεις</strong> μας και μάλιστα ακούγοντας ή διαβάζοντας <strong>μύθους</strong>.<br /><br />Διότι :<br /><br />«Όταν είμαστε παιδιά <strong>ζούμε κατά φαντασία</strong>, το δε <strong>φανταστικό</strong> μέρος σε <strong>μορφές</strong> και τύπους και τα τοιαύτα. Για να τηρείται λοιπόν σε εμάς το <strong>φανταστικό</strong> χρησιμοποιούμε <strong>μύθους</strong>, ως αν το <strong>φανταστικό</strong> να χαίρεται τους <strong>μύθους</strong>. Άλλωστε και ο <strong>μύθος</strong> δεν είναι τίποτε άλλο παρά <strong>ψευδής λό</strong>γος που απεικονίζει την<strong> αλήθεια</strong>.Εαν λοιπόν ο <strong>μύθος</strong> είναι <strong>εικόνα</strong> της <strong>αλήθειας</strong> και είναι και η <strong>ψυχή εικόνα</strong> αυτών που είναι πριν από αυτήν, είναι φανερό ότι η <strong>ψυχή</strong> <strong>χαίρεται</strong> με τους <strong>μύθους</strong> ως <strong>εικόνα με εικόνα</strong>. Επειδή λοιπόν από <strong>παιδιά</strong> και <strong>εξ απαλών ονύχων</strong> <strong>τρεφόμαστε</strong> με <strong>μύθους</strong> πρέπει αυτούς να παραλαμβάνουμε»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Ολυμπιόδωρος – Σχόλια στον Γοργία 46.3)</span></em></strong><br /><br />Ετσι λοιπόν ενώ σε εμάς τους μεγάλους η <strong>χρήση των μύθων</strong> είναι <strong>συμπληρωματική</strong> της <strong>φιλοσοφικής προσέγγισης</strong>, για τα <strong>παιδιά</strong> είναι <strong>τροφή</strong> για αυτό και θέλει <strong>πολύ προσοχή</strong> οι μύθοι που απευθύνονται στα παιδιά να είναι τέτοιοι που να μην τους βλάπτουν, πράγμα που είχε <strong>θίξει </strong>και ο <strong>Πλάτων</strong>.<br /><br />Ο <strong>Ομηρος</strong> δε στην <strong>Οδύσσεια</strong>, που όπως έχουμε πει <strong>αλληγορεί</strong> την προσπάθεια της <strong>ψυχής</strong> να <strong>επιστρέψει</strong> στο <strong>νοητό</strong>, με την <strong>Καλυψώ</strong> αλληγόρησε την <strong>φαντασία</strong>, η οποία <strong>"καλύπτει"</strong> τον <strong>Οδυσσέα</strong> σαν <strong>νέφος</strong>, το οποίο μόνο ο <strong>λόγος</strong> μπορεί να διαλύσει, για αυτό και είναι ο <strong>Ερμής</strong> που δίνει την <strong>εντολή</strong> στην Καλυψώ να απελευθερώσει τον <strong>Οδυσσέα</strong> από την <strong>σαγήνη</strong> της.<br /><br />«διὸ καὶ ὁ <strong>Ὀδυσσεὺς</strong> μώλυος ἐδεήθη <strong>Ἑρμαϊκοῦ</strong> καὶ <strong>λόγου ὀρθοῦ</strong> πρὸς τὸ ἐκφυγεῖν τὴν <strong>Καλυψὼ</strong> <strong>φαντασίαν</strong> οὖσαν καὶ δίκην <strong>νέφους</strong> ἐμποδὼν γενομένην τῷ λόγῳ ἡλίῳ ὄντι· <strong>κάλυμμα</strong> γὰρ αὕτη, διὸ καί τις ἔφη ‘<strong>Φαντασίη τανύπεπλε’</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Ολυμπιόδωρος – Σχόλια στον Φαίδωνα 6.2.7)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-3314326815626132565?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-85977693510948647182011-07-02T07:37:00.000-07:002011-07-02T07:48:44.922-07:00<p>Όπως γνωρίζουμε οι μύθοι έχουν μια <strong>εξωτερική</strong> εικόνα και μια <strong>εσωτερική</strong>. </p><br /><p>Υπάρχει λοιπόν η <strong>επιφάνεια του μύθου</strong> που είναι η <strong>εξωτερική εικόνα</strong> που μας δίνει και η <strong>εσωτερική εικόνα</strong> που αποτελείται από τα <strong>βαθύτερα νοήματα</strong> που υποκρύπτονται μέσα στον μύθο.</p><br /><p>Πολλές φορές <strong>η επιφάνεια του μύθου δίνει μια τελειώς αντίθετη και πολλές φορές εξωπραγματική εικόνα</strong> από ό,τι θέλει να δώσει η <strong>εσωτερική</strong>, πράγμα που οδήγησε ως γνωστόν τον <strong>Πλάτωνα</strong> να<strong> εναντιωθεί στην χρήση των μύθων των ποιητών από τους νέους</strong>, οι οποίοι λόγω του <strong>νεαρού της ηλικίας των</strong> και της <strong>έλλειψης βασικών γνώσεων</strong> θα προσλάβουν <strong>στραβά</strong> τις <strong>θεολογικές</strong> και <strong>κοσμολογικές</strong> έννοιες που υποκρύπτουν οι μύθοι. </p><br /><p>Αντίθετα ο <strong>Πλάτων</strong> συνέταξε τους λεγόμενους <strong>φιλοσοφικούς μύθους</strong>, οι οποίοι <strong>δεν προκαλούν βλάβη σε όποιον τους ακούει ακόμα και αν δεν είναι προετοιμασμένος για αυτό</strong>.</p><br /><p>Εχουμε λοιπόν τους <strong>φιλοσοφικούς</strong> και τους <strong>ποιητικούς</strong> μύθους.</p><br /><p>Ας δούμε τι μας λέει ο <strong>Ολυμπιόδωρος</strong> σχετικά με αυτό το θέμα στα <strong>Σχόλια</strong> του στον <strong>Γοργία</strong> του <strong>Πλάτωνα</strong> <strong>46.5-6</strong> :</p><br /><p>«Μετά θα δούμε σε τι διαφέρουν οι μύθοι των <strong>φιλοσόφων</strong> από τους μύθους των <strong>ποητών</strong>. Λέμε ότι <strong>ο κάθε ένας πλεονεκτεί και μειονεκτεί έναντι του άλλου</strong>.</p><br /><p>Ο <strong>ποιητικός </strong>έχει το <strong>πλεονέκτημα</strong> ότι το <strong>περιεχόμενο</strong> του είναι τέτοιο ώστε <strong>και αυτός που τυχαίνει να μην τον πιστεύει, να έρχεται σε μια κρυμμένη αλήθεια</strong>.</p><br /><p>Ο <strong>ποιητικός</strong> μύθος λέγει τα πράγματα έτσι <strong>ώστε να μην μας αφήνει να μένουμε στην επιφάνεια, αλλά μας κάνει να αναζητούμε την κρυμμένη αλήθεια</strong>. Αυτά που λέει <strong>δεν τα παραδέχεται</strong> ούτε και κάποιος που τα ακούει τυχαία αλλά <strong>προχωρεί στο κρυμμένο νόημα</strong>, έχει δε το <strong>ελάττωμα</strong> ότι <strong>εξαπατά όσους νέους ακούν</strong>.</p><br /><p>Αυτά λοιπόν για τους <strong>ποιητικούς</strong> μύθους. </p><br /><p>Οι <strong>φιλοσοφικοί</strong> μύθοι κάνουν το <strong>αντίθετο</strong>, δηλαδή ότι ακόμα και αν κάποιος παραμείνει στην <strong>επιφανειακή</strong> έννοια του μύθου, <strong>δεν βλάπτεται</strong>.</p><br /><p>Διότι αν και αυτοί υποθέτουν τιμωρίες και ποταμούς κάτω από την γη, <strong>ακόμα και αν μείνουμε σε αυτά, στην επιφάνεια τους δηλαδή, δεν βλαπτόμαστε</strong>. Εχουν όμως το <strong>μειονέκτημα</strong> ότι καθώς το <strong>επιφανειακό νόημα δεν βλάπτει</strong>, <strong>παραμένουμε εκεί</strong> και δεν <strong>αναζητούμε</strong> την αλήθεια.</p><br /><p>Σε αυτά διαφέρουν οι μύθοι. </p><br /><p>Οι <strong>μύθοι</strong> λοιπόν έγιναν έτσι ώστε να <strong>μην μεταδίδουν</strong> <strong>σε όποιον τύχει</strong> τα <strong>δόγματα</strong> όπως ακριβώς στα <strong>ιερά</strong>, τα<strong> ιερατικά όργανα</strong> και τα <strong>μυστήρια</strong> είναι πίσω από <strong>παραπετάσματα</strong>, ώστε οι <strong>ανάξιοι</strong> να μην τύχει να τα δουν. Ετσι και εδώ οι μύθοι είναι <strong>προκαλύμματα</strong> των δογμάτων, για να μην είναι <strong>γυμνά</strong> και <strong>βατά</strong> σε όποιον θέλει»</p><br /><p>Πώς όμως σχετίζονται οι μύθοι με την ψυχή μας ; </p><br /><p>Ο <strong>Ολυμπιόδωρος</strong> συνεχίζει και μας εξηγεί :</p><br /><p>«Οι <strong>φιλοσοφικοί </strong>μύθοι προσεγγίζουν τις <strong>τρεις ενέργειες της ψυχής</strong>.</p><br /><p>Γιατί αν μεν ήμασταν μόνο <strong>νόες</strong>, χωρίς να έχουμε <strong>φανταστικό</strong> δεν θα χρειαζόμασταν <strong>μύθους</strong>, καθώς θα μιλάγαμε <strong>πάντα </strong>με τα <strong>νοητά</strong>.</p><br /><p>Αν αντίθετα ήμασταν τελείως <strong>άλογοι</strong> και ζούσαμε <strong>κατά φαντασίαν</strong> και είχαμε μόνον αυτή στην οποία θα <strong>επροβάλλετο</strong> ο <strong>μύθος</strong>, θα ήταν αναγκαίο όλη την ζωή μας να <strong>ζούσαμε</strong> σαν ένα <strong>μύθο</strong>.</p><br /><p>Επειδή δε έχουμε και <strong>νού</strong> και <strong>δόξα</strong> και <strong>φαντασί</strong>α, οι <strong>αποδείξεις</strong> δόθηκαν στον <strong>νου</strong> – και λέει ο <strong>Πλάτων</strong> ότι «<em>εάν θέλεις να ενεργείς κατά <strong>νου</strong> έχεις <strong>αποδείξεις</strong> θηρευθείσες με <strong>αδαμάντινους δεσμούς</strong>, εάν δε θέλεις να ενεργείς κατά <strong>δόξα</strong> έχεις τις <strong>μαρτυρίες ενδόξων προσώπων,</strong> εάν δε θέλεις να ενεργείς κατά <strong>φαντασία</strong> έχεις τους <strong>μύθους</strong> που την διεγείρουν ώστε από όλα αυτά να επωφελείται»</em></p><br /><p>Βλέπουμε λοιπόν ότι <strong>οι μύθοι δρουν στην ψυχή μας και μάλιστα στην φαντασία</strong>.</p><br /><p>Πρέπει να προσέξουμε <strong>ότι ο φιλοσοφικός όρος «φαντασία» δεν είναι όπως ακριβώς χρησιμοποιείται σήμερα στην καθομιλουμένη</strong>.</p><br /><p>Το τι ακριβώς όμως είναι η<strong> φαντασία</strong>, πως <strong>σχετίζεται</strong> με αυτή και πως δρα ο <strong>μύθος</strong>, θα το εξετάσουμε σε επόμενη ανάρτηση.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-8597769351094864718?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-19487173774303271012011-06-21T09:26:00.000-07:002011-06-21T09:38:22.700-07:00<p>Αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση ότι υπάρχουν και τα λεγόμενα <strong>«Γλωσσολογικά Σύμβολα»</strong>, ένα εκ των οποίων είναι και οι <strong>μύθοι</strong>.</p><br /><p>Είναι γνωστό ότι <strong>οι μύθοι αλληγορούν ύψιστες κοσμολογικές και θεολογικές έννοιες</strong>, αλλά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι <strong>οι ίδιοι οι μύθοι δρουν και σαν σύμβολα που επιτυγχάνουν την σύνδεση της ψυχής μας με ανώτερες πραγματικότητες</strong>.</p><br /><p>Οι <strong>μύθοι</strong> αποκαλύπτουν την <strong>συμπάθεια</strong> με την <strong>πραγματικότητα</strong> σε αυτούς που έχουν εκπαιδεύσει τον <strong>νου</strong> τους για αυτό και εχρησιμοποιούντο στα <strong>μυστήρια</strong>.</p><br /><p><em>«τοῖς δὲ εἰς νοῦν ἀνεγειρομένοις ὀλίγοις δή τισιν ἐκφαίνει τὴν ἑαυτῶν πρὸς τὰ πράγματα συμπάθειαν, καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν τῶν ἱερατικῶν ἔργων παρέχεται πίστιν τῆς πρὸς τὰ θεῖα συμφυοῦς δυνάμεως· </em><em>καὶ γὰρ οἱ θεοὶ τῶν τοιῶνδε συμβόλων ἀκούοντες χαίρουσιν καὶ τοῖς καλοῦσιν ἑτοίμως πείθονται καὶ τὴν ἑαυτῶν ἰδιότητα προφαίνουσιν διὰ τούτων ὡς οἰκείων αὐτοῖς καὶ μάλιστα γνωρίμων συνθημάτων· καὶ τὰ μυστήρια καὶ αἱ τελεταὶ καὶ τὸ δραστήριον ἐν τούτοις ἔχουσιν καὶ ὁλόκληρα καὶ ἀτρεμῆ καὶ ἁπλᾶ θεάματα διὰ τούτων προξενοῦσιν τοῖς μύσταις καθορᾶν, ὧν ὁ νέος τὴν ἡλικίαν καὶ πολὺ μᾶλλον ὁ τὸ ἦθος τοιοῦτος ἄδεκτός ἐστιν»</em></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p>«Για εκείνους τους <strong>λίγου</strong>ς όμως που μπορούν να ανυψωθούν προς τον <strong>νου</strong> αποτελούν <strong>έκφανση της συμπάθειας τους προς την πραγματικότητα</strong> και <strong>βεβαίωση</strong> που προκύπτει από τα ίδια τα <strong>ιερατικά έργα</strong> της σύμφυτης των θείων όντων <strong>δύναμης</strong>.</p><br /><p>Πραγματικά οι θεοί ευχαριστιούνται στο άκουσμα τέτοιων συμβόλων, <strong>ανταποκρίνονται αμέσως σε όσους τους καλούν και φανερώνουν την ιδιότητα των μέσα από αυτά</strong>, καθότι τα θεωρούν <strong>σημάδια συγγενικά</strong> τους και <strong>κατεξοχήν γνώριμα</strong> τους.</p><br /><p>Τα <strong>μυστήρια</strong> και οι <strong>τελετουργίες</strong> επίσης με αυτά εκδηλώνουν την <strong>δημιουργική</strong> τους <strong>ενέργεια</strong> και μέσα από αυτά προκαλούν για όσους είναι <strong>μυημένο</strong>ι να βλέπουν, <strong>θεάματα τέλεια</strong>, γεμάτα <strong>εσωτερική ηρεμία</strong> και <strong>απλά</strong>, για τα οποία ο νέος στην ηλικία και πολύ περισσότερο ο ανώριμος στον χαρακτήρα είναι ανεπίδεκτος»</p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στην Πολιτεία 1.83.15-26)</span></em></strong></p><br /><p><strong><em>Κάθε ένας δε προσλαμβάνει αυτό που θα του προσδώσουν οι μύθοι ανάλογα με την ψυχική του κατάσταση.</em></strong></p><br /><p><em>«῞Οτι δὲ καὶ εἰς τοὺς πολλοὺς δρῶσιν οἱ μῦθοι, δηλοῦσιν αἱ τελεταί. καὶ γὰρ αὗται χρώμεναι τοῖς μύθοις, ἵνα τὴν περὶ θεῶν ἀλήθειαν ἄρρητον κατακλείωσιν, συμπαθείας εἰσὶν αἴτιαι ταῖς ψυχαῖς περὶ τὰ δρώμενα τρόπον ἄγνωστον ἡμῖν καὶ θεῖον· ὡς τοὺς μὲν τῶν τελουμένων καταπλήττεσθαι δειμάτων θείων πλήρεις γιγνομένους, τοὺς δὲ συνδιατίθεσθαι τοῖς ἱεροῖς συμβόλοις καὶ ἑαυτῶν ἐκστάντας ὅλους ἐνιδρῦσθαι τοῖς θεοῖς καὶ ἐνθεάζειν· πάντως που καὶ τῶν ἑπομένων αὐτοῖς κρειττόνων ἡμῶν γενῶν διὰ τὴν πρὸς τὰ τοιαῦτα συνθήματα φιλίαν ἀνεγειρόντων ἡμᾶς εἰς τὴν πρὸς τοὺς θεοὺς δι’ αὐτῶν συμπάθειαν»</em></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p>«Εξάλλου το ότι οι <strong>μύθοι επιδρούν και στους πολλούς</strong> το δείχνουν οι <strong>τελετές</strong>. Αυτές πράγματι, <strong>χρησιμοποιώντας τους μύθους</strong>, με σκοπό να κλείσουν μέσα τους την <strong>απόρρητη αλήθεια σχετικά με τους θεούς</strong>, αποβαίνουν για τις <strong>ψυχές</strong> αιτίες της ταύτισης <strong>αισθημάτων</strong> με τα <strong>δρώμενα</strong> κατά τρόπο <strong><u>άγνωστο σε εμάς και θεϊκό</u></strong>.</p><br /><p>Έτσι <strong>άλλοι</strong> από αυτούς που μετέχουν στις ιερές τελετές <strong>καταπλήσσονται </strong>κυριευμένοι από το θεϊκό δέος , ενώ<strong> άλλοι</strong> που προσαρμόζουν την διάθεση τους προς τα ιερά σύμβολα και <strong>εξέρχονται από τον εαυτό τους</strong>, <strong>τοποθετούνται στην περιοχή των θεών και ευφορούνται από το πνεύμα τους</strong>.</p><br /><p>Και σε κάθε περίπτωση, τα <strong>επόμενα</strong> αυτών <strong>γένη</strong>, που είναι<strong> ανώτερα από εμάς</strong>, βάσει της <strong>εναρμόνισης </strong>και <strong>οικειότητας</strong> τους προς τα τέτοιου είδους <strong>σύμβολα</strong>, μας υψώνουν δια της <strong>συμπαθείας</strong> μέσω αυτών στους<strong> θεούς</strong>»</p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στην Πολιτεία 2.108.17-27)</span></em></strong></p><br /><p>Αλλωστε και ο <strong>Μέγας Ιουλιανός</strong> στο <strong>«Προς Ηράκλειον κυνικόν 11»</strong> μας λέει ότι :</p><br /><p><em>«Τούτων δὴ τῶν μερῶν οὔτε τῷ λογικῷ προσήκει τῆς μυθογραφίας οὔτε τῷ φυσικῷ οὔτε τῷ μαθηματικῷ, μόνον δέ, εἴπερ ἄρα, τοῦ πρακτικοῦ τῷ πρὸς ἕνα γινομένῳ καὶτοῦ θεολογικοῦ τῷ τελεστικῷ καὶ μυστικῷ· «φιλεῖ γὰρ ἡ φύσις κρύπτεσθαι», καὶ τὸ ἀποκεκρυμμένον τῆς τῶν θεῶν οὐσίας οὐκ ἀνέχεται γυμνοῖς εἰς ἀκαθάρτους ἀκοὰς ῥίπτεσθαι ῥήμασιν. Ὅπερ δὲ δὴ τῶν χαρακτήρων ἡ ἀπόρρητος φύσις ὠφελεῖν πέφυκε καὶ ἀγνοουμένη· θεραπεύει γοῦν οὐ ψυχὰς μόνον, ἀλλὰ καὶ σώματα, καὶ θεῶν ποιεῖ παρουσίας. Τοῦτ’ οἶμαι πολλάκις γίγνεσθαι καὶ διὰ τῶν μύθων, ὅταν εἰς τὰς τῶν πολλῶν ἀκοὰς οὐ δυνα&lt;μένας&gt; τὰ θεῖα καθαρῶς δέξασθαι δι’ αἰνιγμάτων αὐτοῖς μετὰ τῆς μύθων σκηνοποιίας ἐγχέηται»</em></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p>«Σχετικά με τους κλάδους της φιλοσοφίας ούτε στη λογική ούτε στα μαθηματικά ταιριάζει η <strong>μυθογραφία</strong>. </p><br /><p>Ταιριάζει μόνο στην <strong>ηθική</strong> που αφορά το άτομο και στο τμήμα εκείνο της <strong>θεολογίας</strong> που εξετάζει την <strong>μύηση</strong> στα <strong>μυστήρια</strong>. Διότι η <strong>«φύση αγαπά να κρύβεται»</strong> και δεν ανέχεται να φτάνουν στα αυτιά των ασεβών λόγια ξεκάθαρα πάνω στην απόκρυφη ουσία των θεών. </p><br /><p>Για αυτό και πρέπει να μεταχειριζόμαστε την <strong>απόρρητη</strong> και <strong>άγνωστη φύση των ιερών συμβόλων</strong>. <strong>Τούτο ικανοποιεί όχι μόνο την ψυχή αλλά και το σώμα</strong> και μας αποκαλύπτει την <strong>παρουσία των θεών</strong>. </p><br /><p>Νομίζω πως και οι <strong>μύθοι </strong>φέρνουν πολλές φορές το ίδιο αποτέλεσμα, ανακατωμένοι δηλαδή με <strong>αινίγματα</strong> και με <strong>μυθική σκηνοθεσία</strong>, αποκαλύπτουν τις <strong>θείες αλήθειες</strong> σε όσους είναι ανίκανοι να τις δεχτούν αυτές καθαυτές»</p><br /><p>Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να προσεγγίζουμε τους μύθους με την <strong>προσμονή</strong> και την <strong>εστίαση του νου</strong> για την <strong>αποκρυπτογράφηση </strong>των εννοιών που κρύβονται μέσα τους, αλλά και ως <strong>σύμβολα</strong> τα οποία μέσω της <strong>συμπαθείας</strong> θα αποκαταστήσουν την <strong>επαφή</strong> της <strong>ψυχής</strong> μας με τον <strong>θείο κόσμο</strong>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-1948717377430327101?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-64472811845822651312011-06-08T11:29:00.000-07:002011-06-08T11:43:31.691-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-Fjrx7M3Um48/Te_CTIDtKAI/AAAAAAAAAJo/Qz88H05zL1k/s1600/iliad.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 262px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615920894190626818" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Fjrx7M3Um48/Te_CTIDtKAI/AAAAAAAAAJo/Qz88H05zL1k/s400/iliad.jpg" /></a><br /><br /><div><strong>Τα Ομηρικά Επη</strong> δεν είναι απλώς μια αφηγηματική παρουσίαση κάποιων γεγονότων, πραγματικών ή φανταστικών, αλλά <strong>είναι μια πολύ καλά κωδικοποιημένη αποτύπωση βαθιών μυστηριακών θεμάτων.<br /></strong></div><br /><br /><div>Παρότι μπορούμε να βρούμε διάσπαρτα στα Φιλοσοφικά κείμενα επεξηγηματικές αναφορές που μας αποκαλύπτουν τι κρύβεται πίσω από τις αφηγήσεις του Ομήρου, μπορούμε να πάρουμε την κεντρική ιδέα από τα <strong>Σχόλια του Ερμεία στον Φαίδρο του Πλάτωνα</strong>.<br /><br /><em>"<strong>Ἴλιον </strong>μὲν οὖν νοείσθω ἡμῖν <strong>ὁ γενητὸς καὶ ἔνυλος τόπος</strong> παρὰ τὴν ἰ<strong>λὺν</strong> καὶ τὴν <strong>ὕλην</strong> <strong>Ἴλιον</strong> ὠνομασμένον, ἐν ᾧ καὶ ὁ πόλεμοςκαὶ ἡ στάσις·<br />οἱ δὲ <strong>Τρῶες</strong> τὰ <strong>ἔνυλα εἴδη</strong> καὶ αἱ περὶ τοῖς σώμασι πᾶσαι <strong>ζωαὶ</strong>, διὸ καὶ <strong>ἰθαγενέες</strong> λέγονται οἱ Τρῶες· καὶ γὰρ οἰκείαν τὴν <strong>ὕλην</strong> περιέπουσιν αἱ περὶ τὰ σώματα <strong>ζωαὶ</strong> πᾶσαι καὶ αἱ <strong>ἄλογοι ψυχαί</strong>· οἱ δὲ <strong>Ἕλληνες</strong> αἱ <strong>λογικαὶ ψυχαὶ</strong> ἐκ τῆς <strong>Ἑλλάδος</strong>, <strong>τουτέστιν ἐκ τοῦ νοητοῦ</strong>, ἐλθοῦσαι εἰς τὴν <strong>ὕλην</strong>, διὸ καὶ <strong>ἐπήλυδες</strong> λέγονται οἱ <strong>Ἕλληνες</strong>, καὶ κρατοῦσι τῶν Τρώων ἅτε τῆς ὑπερτέρας ὄντες τάξεως."<br /></em></div><br /><br /><div>δηλαδή :<br /></div><br /><div>"<strong>Ιλιον</strong> λοιπόν ας νοήσουμε <strong>τον γενητό και ένυλο τόπο</strong> που ονομάστηκε από την <strong>ιλύν(λάσπη)</strong> και την <strong>ύλην</strong>, στον οποίο είναι και ο πόλεμος και η στάση.<br />Οι δε <strong>Τρώες</strong> είναι τα <strong>υλικά είδη</strong> και όλες οι περί τα σώματα <strong>ζωές</strong>, για αυτό και <strong>ιθαγενείς</strong> καλούνται οι Τρώες. Διότι και την <strong>ύλη</strong> περιτριγυρίζουν όλες <strong>οι περί τα σώματα ζωές</strong> και οι <strong>άλογες ψυχές</strong>.<br />Οι δε <strong>Ελληνες</strong> είναι οι <strong>λογικές ψυχές</strong> που ήλθαν από την <strong>Ελλάδα</strong>, δηλαδή από το <strong>νοητό</strong>. Οι οποίες ήλθαν στην ύλη, για αυτό και καλούνται <strong>επήλυδες</strong> οι Ελληνες και επικρατούν των <strong>Τρώων</strong> επειδή είναι υπέρτερης από αυτούς τάξεως."<br /><br />Οπως και το παρακάτω :<br /></div><br /><div><em>"Οἱ θεωρητικώτερον δὲ ἐξηγησάμενοι τὴν <strong>Ἰλιάδα</strong> καὶ τὴν <strong>Ὀδύσσειαν</strong> καὶ τὴν <strong>ἄνοδον</strong> ... διὸ, φασὶν, <strong>ἐν τῇ Ἰλιάδι</strong>, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ <strong>πολεμεῖται </strong>ἐκ τῆς <strong>ὕλης</strong>, <strong>μάχας</strong> καὶ <strong>πολέμους</strong> καὶ τὰ τοιαῦτα ἐποίησεν, ἐν δὲ τῇ <strong>Ὀδυσσείᾳ</strong> ... παραπλέοντα τὰς <strong>Σειρῆνας</strong> καὶ ἐκφεύγοντα τὴν <strong>Κίρκην,</strong> τοὺς <strong>Κύκλωπας</strong>, τὴν <strong>Καλυψὼ</strong> καὶ πάντα <strong>τὰ ἐμποδίζοντα πρὸς ἀναγωγὴν ψυχῆς</strong> καὶ μετὰ ταῦτα ἀπελθόντα εἰς τὴν <strong>πατρίδα</strong>, <strong>τουτέστιν εἰς τὸ νοητόν</strong>".<br /></em></div><br /><br /><div>δηλαδή :<br /></div><br /><br /><div>"Αυτοί δε που εξήγησαν θεωρητικότερα την <strong>Ιλιάδα</strong> και την <strong>Οδύσσεια</strong> και την <strong>άνοδον</strong>... για αυτό λένε στην <strong>Ιλιάδα</strong>, επειδή η <strong>ψυχή</strong> πολεμείται από την <strong>ύλη</strong>, <strong>μάχες</strong> και <strong>πολέμους</strong> και τα τοιαύτα έκανε, στην δε <strong>Οδύσσεια</strong>...παραπλέοντας τις <strong>Σειρήνες</strong> και διαφεύγοντας από την <strong>Κίρκη</strong>, τους <strong>Κύκλωπες</strong>, την <strong>Καλυψώ</strong> και όλα <strong>όσα εμποδίζουν την αναγωγή της ψυχής</strong> και μετά από αυτά επιστρέφοντας στην <strong>πατρίδα</strong>, δηλαδή στο <strong>νοητό</strong>".<br /><br />Ετσι λοιπόν <strong><em>η Ιλιάδα αλληγορεί την δημιουργία του κόσμου και την κάθοδο των ψυχών στον κόσμο της ύλης, ενώ η Οδύσσεια αλληγορεί την προσπάθεια επιστροφής των ψυχών στο νοητό.<br /></em></strong></div><br /><br /><div>Αν λοιπόν έχουμε στο μυαλό μας την βασική αυτή θέση των Ομηρικών Επών, τότε σίγουρα τα Ομηρικά Επη θα μας μιλήσουν και θα μας αποκαλύψουν τα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά τους. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-6447281184582265131?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-76054659081737984522011-06-03T23:01:00.000-07:002011-06-03T23:20:25.679-07:00<p>Ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση για το τι είναι σύμβολο και σε πόσα είδη διακρίνουμε τα σύμβολα.</p><br /><p><strong>Σύμβολο</strong> είναι κάτι <strong>άυλο</strong> το οποίο <strong>«σημαδεύει»</strong> <strong>κάποιον</strong> ή <strong>κάτι</strong> και έτσι το προσδιορίζει σαν το <strong>προϊόν</strong> μιας <strong>αιτίας</strong>. Αυτές οι <strong>αιτίες</strong> είναι οι <strong>θεοί</strong> που <strong>ενεργοποιούνται</strong> σε διάφορα επίπεδα της πραγματικότητας.</p><br /><p>Με βάση αυτά τα σύμβολα μπορούμε και <strong>επιστρέφουμε</strong> <strong>στις αιτίες των οποίων φέρουμε τα σύμβολα</strong>. Υπό την ευρύτερη – και <strong>πιο αντιληπτή σε εμάς</strong> – έννοια, <strong>σύμβολο</strong> είναι ένα αντικείμενο, το οποίο <strong>φέροντας το «σημάδι» των θεών</strong>, χρησιμοποιείται για να προκαλέσει την <strong>«συμπάθεια»</strong> των θεών και να <strong>υποβοηθήσει</strong> την <strong>σύνδεση</strong> και την <strong>επιστροφή</strong> στην αιτία του.</p><br /><p>Ετσι, τόσο ένας <strong>άνθρωπος</strong> όσο και ένα <strong>αντικείμενο</strong> <strong>έμψυχο</strong> ή <strong>άψυχο</strong> (π.χ. <strong>μέταλλο, λίθος, φυτό, ζώο</strong> κλπ) μπορεί να ανήκουν για παράδειγμα στην σειρά του <strong>Απόλλωνα</strong>, δηλαδή να έχουν τον Απόλλωνα σαν <strong>αιτία</strong>.</p><br /><p>Ο μεν άνθρωπος έχει το σύμβολο <strong>χαραγμένο στην ψυχή του</strong> – το οποίο και καλείται <strong>σύνθημα</strong> - ενώ το <strong>αντικείμενο</strong> έχει το σύμβολο <strong>μέσα στην ουσία του</strong>. Όμως <strong>το ίδιο το αντικείμενο μπορεί να παίξει τον ρόλο του συμβόλου</strong> και να χρησιμοποιηθεί ώστε να ενεργοποιήσει την «συμπάθεια» αυτού που το χρησιμοποιεί με την αιτία του.</p><br /><p>Ετσι λοιπόν αν θέλαμε να κατηγοριοποιήσουμε τα σύμβολα θα μπορούσαμε να τα χωρίσουμε κατ΄αρχήν σε <strong>δύο μεγάλες κατηγορίες</strong>.</p><br /><p>Η μεν <strong>πρώτη</strong> κατά την <strong>στενή</strong> έννοια του όρου όπου<strong> σύμβολο είναι το άυλο σημάδι που υπάρχει μέσα σε κάποιον ή κάτι</strong> και το οποίο υπάρχει <strong>εκ κατασκευής</strong> χαραγμένο από τους θεούς, η <strong>δεύτερη</strong> δε κατά την <strong>ευρεία</strong> έννοια όπου σαν <strong>σύμβολο χρησιμοποιείται ένα προϊόν το οποίο εμπεριέχει ένα σύμβολο</strong>. </p><br /><p>Στην <strong>δεύτερη</strong> περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε μια <strong>«γλωσσολογική»</strong> κατηγορία που περιλαμβάνει τους <strong>μύθους</strong>, τα <strong>ονόματα</strong> και τους <strong>ύμνους</strong> και σε μια άλλη που περιλαμβάνει τα <strong>υλικά σύμβολα</strong> (<strong>μέταλλα, λίθοι, φυτά, ζώα</strong>).</p><br /><p>Διαγραμματικά :</p><br /><p><em><strong>ΣΥΜΒΟΛΑ :</strong></em></p><br /><p><em><strong>Α. ΣΥΜΒΟΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΕΝΩΤΕΡΗ ΕΝΝΟΙΑ : ΑΫΛΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ</strong></em></p><br /><p><em><strong>B. ΣΥΜΒΟΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΕΙΑ ΕΝΝΟΙΑ : ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΑ </strong></em></p><br /><p><em><strong>B.1 ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ : ΜΥΘΟΙ, ΟΝΟΜΑΤΑ, ΥΜΝΟΙ</strong></em></p><br /><p><em><strong>B.2 ΥΛΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ : ΜΕΤΑΛΛΑ, ΛΙΘΟΙ, ΦΥΤΑ, ΖΩΑ</strong></em></p><br /><p>Ο <strong>νόμος της συμπάθειας</strong> δρα με βάση την <strong>ομοιότητα</strong> και συνεπώς αυτή είναι και η βασική αρχή στην οποία στηρίζεται η δράση των συμβόλων :</p><br /><p>«<em>Στην γη λοιπόν μπορεί να δει κανείς ήλιους και σελήνες με γήινο τρόπο, και στον ουρανό όλα τα φυτά, τους λίθους και τα ζώα να ζουν με ουράνιο και με νοερό τρόπο. Εχοντας διαπιστώσει αυτά, <strong>οι παλαιοί σοφοί προσέφεραν σε κάθε ουράνια δύναμη διαφορετικά αντικείμενα και έτσι μέσω της ομοιότητας προσείλκυσαν τις θεϊκές δυνάμεις στην περιοχή των θνητών. Γιατί η ομοιότητα είναι ικανή να συνδέσει μεταξύ τους τα όντα</strong></em>"</p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Περί Ιερατικής Τέχνης 148.19)</span></em></strong></p><br /><p>Και συνεχίζει ο Πρόκλος δίνοντας μας , με την χρήση του παραδείγματος ενός <strong>φυτιλιού</strong>, το πώς επιτυγχάνεται αυτή η δράση :</p><br /><p><em>«Γιατί αν κανείς θερμάνει από πριν ένα φυτίλι και το κρατήσει κάτω από το φως του λυχναριού όχι μακριά από την φωτιά, <strong>θα το δει να ανάβει χωρίς να ακουμπάει την φωτιά</strong>, και θα δει το άναμμα του κατωτέρου μέρους να ξεκινά από πάνω.</em></p><br /><p><em>Ας φανταστείς λοιπόν ότι η <strong>προθέρμανση</strong> του φυτιλιού αντιστοιχεί στην <strong>συμπάθεια</strong> όσων βρίσκονται εδώ κάτω με όσα βρίσκονται ψηλά, ότι το <strong>πλησίασμα</strong> και η <strong>κατάλληλη τοποθέτηση</strong> αντιστοιχεί στην <strong>χρησιμοποίηση των υλικών</strong> από την ιερατική τέχνη στην κατάλληλη περίσταση και με τον κατάλληλο τρόπο, ότι <strong>η μετάδοση της φωτιάς</strong> αντιστοιχεί στην <strong>παρουσία του θεϊκού φωτός</strong> σε όποιον μπορεί να μετέχει σε αυτόν, το <strong>άναμμα</strong> στην <strong>θεοποίηση</strong> των θνητών και στην <strong>φώτιση</strong> των υλικών όντων τα οποία κινούνται προς τα πάνω σύμφωνα με το θεϊκό σπέρμα στο οποίο συμμετέχουν, όπως το φως του αναμμένου φυτιλιού</em>»</p><br /><p>Παρατηρούμε επίσης κάτι <strong>σημαντικό</strong>. Οτι η παρουσία του θείου φωτός γίνεται <strong>"σε όποιον μπορεί να μετέχει σε αυτόν".</strong> </p><br /><p>Αρα <strong><em>δεν αρκεί απλώς να χρησιμοποιούμε κάποια σύμβολα, αλλά πρέπει να είμαστε και εμείς προετοιμασμένοι ώστε τα σύμβολα αυτά να δράσουν και να μας μιλήσουν</em></strong>.</p><br /><p><em>«Γιατί πρέπει <strong>πριν από την παρουσία</strong> των θείων να <strong>παρακινεί κανείς τον εαυτό του</strong> και να <strong>αναζωοπυρώνει</strong> το <strong>θεϊκό</strong> μέρος της <strong>ψυχής</strong> του για την <strong>συμμετοχή</strong> των <strong>ανωτέρων όντων</strong>, και όταν έλθει η φώτιση από εκεί να ηρεμεί» </em></p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στον Παρμενίδη 781.11)</span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-7605465908173798452?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-76066027435038498722011-05-16T09:22:00.000-07:002011-05-19T08:42:23.243-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-MaXkzf6lIlM/TdU6CluCS0I/AAAAAAAAAJc/6XrS-wwgLT8/s1600/plato3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608452727119170370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 385px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-MaXkzf6lIlM/TdU6CluCS0I/AAAAAAAAAJc/6XrS-wwgLT8/s400/plato3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Η <strong>21η Μαΐου</strong> της σύγχρονης εποχής αντιστοιχεί στην <strong>7η Θαργηλιώνος </strong>του <strong>427 ΠΚΕ</strong> ημέρα κατά την οποία σύμφωνα με την παράδοση οι <strong>θεοί </strong>έδωσαν τον <strong>Πλάτωνα</strong> στους ανθρώπους.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Τιμώντες λοιπόν την <strong>γενέθλια ημέρα του Πλάτωνα</strong> - <strong><em>ακολουθούντες την Ελληνική παράδοση να τιμώνται τα γενέθλια και όχι οι θάνατοι</em></strong> - όπως ακριβώς την ετιμούσαν οι πρόγονοι μας, ας παραθέσουμε ένα μικρό κομμάτι από την <strong>Πλατωνική Θεολογία</strong> του <strong>Πρόκλου</strong> :</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>«Όλη η <strong>Πλατωνική Φιλοσοφία</strong>, Περικλή, καλύτερε μου φίλε, και η αρχή νομίζω ότι εμφανίστηκε σύμφωνα με την <strong>αγαθόμορφη θέληση των θεών</strong>, αποκαλύπτοντας το <strong>κρυμμένο</strong> σε αυτούς <strong>νόημα</strong> και την <strong>αλήθεια</strong> η οποία μαζί με τα<strong> όντα</strong> έλαβε υπόσταση μέσα στις<strong> ψυχές</strong> που περιστρέφονται μέσα στον <strong>κόσμο της γένεσης</strong>, <strong><em>όσο επιτρέπεται σε αυτές να μετέχουν σε τόσο υπερφυσικά και σπουδαία πράγματα</em></strong>, και ότι πάλι αργότερα αυτή <strong>τελειοποιήθηκε</strong> και, αφού <strong>αποσύρθηκε</strong>, θα λέγαμε, στον εαυτό της και κατέστη <strong>άγνωστη</strong> στους περισσότερους από αυτούς που διακήρυσσαν ότι είναι φιλόσοφοι και αδημονούσαν να ασχοληθούν με το <strong>κυνήγι του όντος</strong>, <strong><u>πάλι ήλθε στο φως</u></strong>. </div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Ειδικά πιστεύω ότι η <strong>μυστική διδασκαλία</strong> για τα <strong>ίδια τα θεία</strong>, η οποία έχει στηριχτεί με <strong>αγνότητα</strong> σε <strong>ιερή βάση</strong> και έχει λάβει υπόσταση <strong>αιώνια</strong> δίπλα στους ίδιους τους θεούς, <strong><em>από εκεί εμφανίστηκε σε όσους μέσα στον χρόνο μπορούν να την απολαύσουν</em></strong> .....<br /><br />Όλοι λοιπόν, όπως είπα, <strong>τις πιο πρώτες και πιο αυτοτελείς αρχές των όντων αποκαλούν θεούς</strong> και <strong>θεολογία</strong> την <strong>επιστήμη</strong> που ασχολείται με αυτές. </div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Μόνο η <strong>θεόπνευστη διδασκαλία του Πλάτωνα</strong> θέτοντας όλα τα <strong>υλικά</strong> σε <strong>κατώτερη</strong> <strong>μοίρα</strong> από την αρχή (<em>γιατί κάθε τι που μπορεί να χωριστεί και να διαιρεθεί από την φύση του δεν μπορεί να παράγει ούτε να διατηρηθεί, αλλά και την ύπαρξη του και το ότι ενεργεί ή πάσχει τα έχει μέσω της ψυχής και των κινήσεων που συμβαίνουν σε αυτήν</em>) και αποδεικνύοντας ότι <strong>η ουσία της ψυχής είναι ανώτερη από αυτή των σωμάτων</strong>, αλλά <strong>εξαρτάται</strong> από την <strong>υπόσταση του νου</strong> (<em>επειδή κάθε τι που κινείται μέσα στον χρόνο, ακόμα και αν κινείται από μόνο του, είναι ανώτερο από αυτά που κινούνται μέσω άλλων, είναι κατώτερο όμως από την αιώνια κίνηση</em>), χαρακτηρίζει όπως έχει ειπωθεί, τον <strong>νου</strong> <strong>πατέρα</strong> και <strong>αίτιο</strong> των <strong>σωμάτων</strong> και των <strong>ψυχών</strong>, και <strong>γύρω από αυτόν</strong> <strong>υπάρχουν</strong> και <strong>ενεργούν</strong> όλα όσα αποκτούν <strong>ζωή</strong> μέσα στις <strong>τροχιές</strong> και τις <strong>ανακυκλώσεις</strong>, προχωρά όμως και σε μια <strong>άλλη αρχή</strong> <strong>εντελώς ανεξάρτητη από τον νου</strong>, πιο <strong>άυλη</strong> και πιο <strong>μυστική</strong>, από την οποία αναγκαστικά πηγάζει <strong>η υπόσταση των πάντων</strong>, ακόμα και αν μιλήσεις για τα <strong>τελευταία όντα</strong>...</div><br /><div></div><br /><div>Ας ξεχωρίσουμε και τους <strong>τρόπους </strong>με τους οποίους ο Πλάτων μας εξηγεί τις <strong>μυστικές σκέψεις για τους θεούς</strong>. Γιατί φαίνεται ότι δεν <strong>αναπτύσσει την διδασκαλία του για τα θεία παντού με τον ίδιο τρόπο</strong>, αλλά άλλοτε με <strong>θεϊκή έμπνευση</strong> και άλλοτε με την <strong>διαλεκτική</strong> αναπτύσσει την αλήθεια για αυτά, άλλοτε δηλώνοντας <strong>συμβολικά</strong> τις <strong>απόρρητες ιδιότητες</strong> τους και άλλοτε <strong>ανατρέχοντας </strong>από τις <strong>εικόνες</strong> στους <strong>θεούς</strong> και ανακαλύπτοντας σε αυτούς τις <strong>πρωταρχικές αιτίες των πάντων</strong>...»</div><br /><div></div><br /><br /><div>Μια εκτενέστερη αναφορά σε <strong>άγνωστες πτυχές</strong> της ζωής του <strong>Πλάτωνα</strong> μπορείτε να αναγνώσετε εδώ :</div><br /><div><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/05/blog-post_20.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/05/blog-post_20.html</a></div><br /><br /><div></div><br /><div>Σχετικά με την <strong>7η Θαργηλιώνος</strong> του <strong>427 ΠΚΕ</strong> ανατρέξτε εδώ :</div><br /><div><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2010/05/7-427.html">http://empedotimos.blogspot.com/2010/05/7-427.html</a><br /><br />Τιμώντες δε τα <strong>γενέθλια του Πλάτωνα</strong>, ας <strong>τιμήσουμε</strong> και τους <strong>διαδόχους</strong> του, οι οποίοι σχηματίζοντας μια <strong>χρυσή άλυσο</strong> διέσωσαν τις υποθήκες της <strong>Πλατωνικής Ακαδημίας</strong>, παρά την απέλπιδα προσπάθεια κάποιων να την εξαφανίσουν :<br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2010/05/blog-post.html">http://empedotimos.blogspot.com/2010/05/blog-post.html</a></div><br /><br /><p>Αλλωστε όπως μας λέει ο Πλούταρχος δια στόματος Τυνδάρη του Λακεδαιμονίου :</p><br /><p><strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>άξιον μέν εστιν </strong><strong>περί Πλάτωνος άδειν και λέγειν το</strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph"></a><strong> ουδέ εώκει<br />ανδρός γε θνητού πάις έμμεναι αλλά θεοίο·’</strong></p><br /><p><em><span style="font-size:85%;">{‘Αξιο μεν είναι για τον Πλάτωνα να τραγουδάει κανείς και να λέει το<br />«Ούτε έμοιαζε γυιός θνητού ανδρός αλλά θεού» (Ιλιάς Ω 258)}<br /></span></em></p><br /><div></div><br /><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-size:130%;">ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ</span></strong> </div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-7606602743503849872?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-17391093859401079242011-05-09T11:30:00.000-07:002011-05-09T11:49:49.113-07:00<p>Σε προηγούμενη ανάρτηση μας είδαμε ότι, όπως μας λέει ο <strong>Πλάτων</strong> στον <strong>Φίληβο (64c1-3)</strong>, στα <strong>πρόθυρα του Αγαθού</strong>, βρίσκονται οι <strong>τρεις μονάδες</strong> που είναι το <strong>Κάλλος</strong>, η <strong>Αλήθεια</strong> και η <strong>Συμμετρία</strong>.</p><br /><p>Στην δε <strong>συμβολική</strong> του <strong>ναού</strong> συσχετίσαμε αυτές τις <strong>τρεις μονάδες</strong> με τους <strong>τρεις ρυθμούς</strong> των <strong>κιόνων</strong>, του <strong>Ιωνικού(~Αλήθεια)</strong> , του <strong>Δωρικού (~Συμμετρία)</strong> και του <strong>Κορινθιακού (~Κάλλος)</strong>.</p><br /><p>Συνεπώς μιας και εκ φύσεως επιθυμούμε να <strong>επιστρέψουμε</strong> στο <strong>Αγαθόν</strong>, θα πρέπει να επιδιώκουμε να <strong>προσεγγίσουμε </strong>τα πρόθυρα του Αγαθού, δηλαδή να <strong>αποκαταστήσουμ</strong>ε την Αλήθεια, το Κάλλος και την Συμμετρία στις <strong>ψυχές </strong>μας.</p><br /><p><strong>Ερευνητέον</strong> είναι αν η ψυχή μας έχει <strong>εκ κατασκευής</strong> την <strong>ικανότητα</strong> να <strong>υποδέχεται</strong> και να <strong>αποκαθιστά</strong> την επαφή με αυτές τις <strong>τρεις μονάδες</strong>.</p><br /><p>Εχουμε δει επίσης σε προηγούμενες αναρτήσεις ότι <strong>η συμβολική δρα μέσω του νόμου της συμπαθείας</strong> κατά τον οποίο η <strong>παρουσία</strong> των <strong>συμβόλων</strong> προκαλεί την <strong>δράση/σύνδεση</strong> με τους <strong>αντίστοιχους ηγεμονικούς θεούς</strong>.</p><br /><p>Ποιούς όμως<strong> ηγεμονικούς</strong> θεούς πρέπει να <strong>«εκμεταλλευθούμε»</strong> ώστε να αποκτήσουμε την κατάλληλη δυναμική για να επιτύχουμε αυτόν τον σκοπό ;Αν δούμε την δομή των απολύτων θεών (δες το σχετικό διάγραμμα : <a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg">http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg</a> ) τότε βλέπουμε ότι υπάρχει η καλούμενη <strong>«ανυψωτική τριάδα»</strong> οι θεοί της οποίας είναι <strong>αρμόδιοι</strong> για την <strong>επιστροφή</strong> των <strong>ψυχών</strong> στο <strong>νοητό</strong>.</p><br /><p>Η <strong>ανυψωτική τριάδα</strong> όπως βλέπουμε αποτελείται από την <strong>Αφροδίτη</strong>, τον <strong>Ερμή</strong> και τον <strong>Απόλλωνα</strong>.</p><br /><p>Γιατί όμως είναι <strong>τρεις</strong> και τι ακριβώς <strong>δράση</strong> εξασκεί ο καθένας ;</p><br /><p>Οπως γνωρίζουμε <strong>οι θεοί δρουν ανάλογα με την ιδιότητα τους που εκδηλώνουν στον υπάρχοντα κόσμο.</strong> σκεφτούμε λογικά λοιπόν, οι θεοί αυτοί είναι <strong>τρεις</strong> γιατί τρεις είναι και οι <strong>μονάδες στα πρόθυρα του Αγαθού</strong> και <strong>άρα κάθε ένας από αυτούς θα αποκαθιστά την επαφή των ψυχών με την κατάλληλη προς αυτόν μονάδα</strong>.</p><br /><p>Ετσι όπως μας λέει ο <strong>Πρόκλος</strong> :«Καθώς λοιπόν απομένει η <strong>ανυψωτική τριάδα</strong>, ο <strong>Ερμής</strong> είναι <strong>χορηγός της φιλοσοφίας</strong> και μέσω αυτής <strong>ανυψώνει</strong> τις ψυχές και με τις <strong>δυνάμεις</strong> της <strong>διαλεκτικής </strong>ανεβάζει και τις <strong>καθολικές</strong> και τις <strong>επιμέρους</strong> προς το ίδιο το <strong>Αγαθό</strong>.</p><br /><p>Η <strong>Αφροδίτη</strong> είναι η πρωταρχική αιτία της <strong>ερωτικής έμπνευσης</strong> που διέπει τα πάντα, και <strong>εξοικειώνει</strong> με το <strong>ωραίο</strong> τις ζωές που ανυψώνονται κάτω από την <strong>καθοδήγηση</strong> της.</p><br /><p>Ο <strong>Απόλλων</strong> τέλος, με την <strong>μουσική</strong> <strong>τελειοποιεί </strong>τα πάντα και <strong>επιστρέφει</strong> τα πάντα <strong>‘κινώντας τα όλα μαζί’</strong>, όπως λέει ο Σωκράτης, και <strong>ανασύροντας </strong>τα με την <strong>αρμονία</strong> και τον <strong>ρυθμό</strong> προς την <strong>νοερή αλήθεια</strong> και το εκεί <strong>φως</strong>» </p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Πλατωνική Θεολογία ΣΤ 98.14)</span></em></strong></p><br /><p>Υποψιαζόμαστε λοιπόν ότι ο κάθε ένας από αυτούς τους θεούς θα μας βοηθήσει να αποκαταστήσουμε στις ψυχές μας τις τρεις αυτές μονάδες. <strong>Σε ποιά μονάδα όμως αντιστοιχεί ο καθένας ;</strong></p><br /><p>Γνωρίζουμε ότι η<strong> σειρά</strong> κάθε θεού, έχει την αντίστοιχη εκδήλωση της <strong>σε όλο το βάθος της πραγματικότητας</strong>, από έναν <strong>θείο νου</strong> μέχρι και κάποιον <strong>λίθο</strong> ή <strong>μέταλλο</strong>, άρα στην σειρά κάθε θεού θα αντιστοιχεί και ένας <strong>πλανήτης</strong>.</p><br /><p>Ετσι λοιπόν την όποια σχέση των θεών αυτών με τις τρεις μονάδες που είναι στα πρόθυρα του Αγαθού θα πρέπει να τις αναζητήσουμε προσεγγίζοντας τους <strong>πλανήτες που αντιστοιχούν σε αυτούς</strong>.</p><br /><p>Είναι ευρέως γνωστό ότι στην <strong>σειρά </strong>του <strong>Απόλλωνα</strong> από τους <strong>πλανήτες</strong> αντιστοιχεί ο <strong>Ήλιος</strong> και φυσικά για τους άλλους πλανήτες θα είναι οι <strong>ομώνυμοι πλανήτες</strong> <strong>Ερμής </strong>και <strong>Αφροδίτη</strong>. Οι πλανήτες αυτοί είναι γνωστοί και σαν<strong> εσωτερικοί</strong> πλανήτες, ενώ οι <strong>Αρης</strong>, <strong>Δίας </strong>και <strong>Κρόνος</strong> σαν <strong>εξωτερικοί </strong>πλανήτες. <em>(Χωρίς να είμαστε ακριβείς, στην ανάρτηση αυτή θεωρούμε και τον Ήλιο εσωτερικό πλανήτη).</em></p><br /><p>Δεν εκπλησσόμεθα συνεπώς όταν βλέπουμε τον <strong>Πρόκλο</strong> να μας λέει : «Ισως μάλιστα, όπως είπαμε και προηγουμένως, <strong>οι τρεις αυτοί πλανήτες εμφανίστηκαν στον κόσμο σε αντιστοιχία με τις τρεις πρώτες μονάδες που βρίσκονται στα πρόθυρα του Αγαθού</strong>, γιατί ο <strong>ήλιος</strong> όπως μάθαμε στην Πολιτεία, έδωσε υπόσταση στο <strong>φως</strong> που αποτελεί <strong>εικόνα της Αλήθειας</strong>, η <strong>Αφροδίτη</strong> είναι αιτία του <strong>Κάλλους</strong> μέσα στα γεννημένα όντα, το οποίο είναι απομίμηση του εκείνου κάλλους, ενώ ο <strong>Ερμής</strong>, ο οποίος είναι λόγος, είναι αίτιος της <strong>Συμμετρίας</strong> όλων όσων υπάρχουν στον κόσμο του γίγνεσθαι. Γιατί κάθε συμμετρία προκύπτει με βάση έναν λόγο και έναν αριθμό, των οποίων χορηγός είναι ο θεός τούτος»</p><br /><p><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Τίμαιο Δ’ 66.15)</span></em></strong></p><br /><p>Αν δε θυμηθούμε ότι η δομή της ψυχής μας είναι <strong>τριμερής</strong>, αποτελούμενη, όπως μας λέει ο Πλάτων, από το <strong>λογιστικό</strong>, το <strong>θυμοειδές</strong> και το <strong>επιθυμητικό</strong>, τότε κάθε <strong>μια από αυτές τις μονάδες έχει κάποια σχέση με ένα μέρος της ψυχής μας</strong> και συνεπώς πρέπει να εργαστούμε με <strong>μεθοδικότητα</strong> σε κάθε ένα μέρος επιδιώκοντας την βοήθεια του <strong>αντίστοιχου ανυψωτικού θεού</strong>, ώστε οι προσπάθειες μας να έχουν αποτέλεσμα. </p><br /><p>Είναι προφανές ότι το <strong>λογιστικό</strong> μέρος της ψυχής, που αποτελεί την <strong>λογική ψυχή</strong> μας έχει άμεση σχέση με την <strong>Αλήθεια</strong>, το <strong>θυμοειδές</strong> έχει σχέση με την <strong>Συμμετρία</strong> η οποία και μας παρέχει την <strong>ισχύ</strong> – γιατί η όποια<strong> ασυμμετρία</strong> είναι τελικά <strong>αδυναμία</strong> για μας – όπως μας λέει ο <strong>Ολυμπιόδωρος</strong> στα <strong>Σχόλια στον Αλκιβιάδη 198.10</strong> <strong><em>«τοιούτος γαρ ο θυμός, πάντων μεν κρατέειν εθέλων»</em></strong> και το <strong>Κάλλος</strong> αντιστοιχεί στο <strong>επιθυμητικό</strong> μιας και ο <strong>Ιεροκλής </strong>στα <strong>Σχόλια στα Χρυσά Επη 20.7</strong> το αποκαλεί <strong>«φιλόκαλον».</strong></p><br /><p>Δεν μας είναι δε πλέον παράξενο και άγνωστο <strong>γιατί οι πρώτοι τρεις πλανήτες έχουν πάρει τις ονομασίες που έχουν πάρει και τι υποκρύπτεται πίσω από αυτούς</strong>.</p><br /><p>Ετσι λοιπόν <strong>γνωρίζοντες πως ακριβώς λειτουργεί το σύστημα</strong>, στην προσπάθεια μας να <strong>ανυψωθούμε</strong> στο <strong>Αγαθό</strong>, πρέπει να αποκαταστήσουμε το <strong>Κάλλος</strong>, την <strong>Αλήθεια</strong> και την <strong>Συμμετρία</strong> στις <strong>ψυχές</strong> μας. </p><br /><p>Στην προσπάθεια μας αυτή λοιπόν θα πρέπει να<strong> επιδιώξουμε</strong> την βοήθεια των <strong>ανυψωτικών θεών</strong>, χρησιμοποιώντας την <strong>αντίστοιχη συμβολική</strong> που διέπει κάθε έναν τέτοιο <strong>θεό</strong>.</p><br /><p><strong>Βοηθοί</strong> μας σε αυτό θα είναι οι <strong>εσωτερικοί πλανήτες <em>( Ήλιος, Ερμής, Αφροδίτη)</em></strong>, των οποίων τα <strong>κατάλληλα σύμβολα</strong> (<strong>λίθους</strong>, <strong>μέταλλα</strong>, <strong>χρώματα, φυτά, ζώα</strong> κλπ) είναι ανάγκη να χρησιμοποιούμε.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-1739109385940107924?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-1455207323686551532011-04-28T09:14:00.000-07:002011-04-28T09:47:08.647-07:00<p>Όπως είδαμε στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση , <strong>η σύνδεση μας δεν μπορεί να γίνει απευθείας με το νοητό διότι η ουσία μας είναι κατώτερης ποιότητος</strong>, τρόπον τινά, άρα θα πρέπει να συνδεθούμε μέσω των <strong>ηγεμονικών(υπερκοσμίων) θεών</strong>.</p><br /><p><br />Αμεσο αποτέλεσμα αυτής της σύνδεσης είναι και να γνωρίσουμε τον <strong>Ποιητή</strong> και <strong>Πατέρα</strong>, τον <strong>Δημιουργό</strong> δηλαδή για τον οποίο ο <strong>Πλάτων</strong> στον <strong>Τίμαιο(28c)</strong> μας λέει ότι είναι δύσκολο να τον βρούμε <strong><em>(«τoν μεν ουν ποιητήν και πατέρα τουδε του παντός ευρείν τε έργον και ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν»</em></strong>), πράγμα αληθές μιας και μόνο όταν αποκαταστήσουμε την επαφή μας με το νοητό μπορούμε να τον γνωρίσουμε.<br /></p><br /><p>Η σύνδεση αυτή μπορεί να επιτευχθεί διότι σε καμία περίπτωση δεν έχει διαρραγεί η σύνδεση μας με την ανώτερη πραγματικότητα, εκ κατασκευής δε είμαστε εφοδιασμένοι με τα λεγόμενα<strong> «συνθήματα»</strong> τα οποία και μας κρατούν<strong> συνδεδεμένους</strong> με το Ολον.<br /></p><br /><p>Τα συνθήματα αυτά μπορούμε να τα θεωρήσουμε σαν <strong>συνδέσμους (links)</strong> που μας κρατάνε συνδεδεμένους στο <strong>ευρύτερο πλέγμα (matrix)</strong> του παντός, απλώς λόγω της καθόδου μας στον κόσμο της γένεσης, παρεμβάλλεται τρόπον τινά η <strong>«βρωμιά»</strong> της ύλης, η οποία εμποδίζει την απρόσκοπτη δράση των συνθημάτων αυτών.<br /></p><br /><p>Άρα σκοπός μας είναι να τα <strong>καθαρίσουμε</strong> για να <strong>αποκαταστήσουμε</strong> την σύνδεση μας.<br /></p><br /><p>Πως όμως έχουμε εφοδιαστεί με αυτά τα συνθήματα ?<br /></p><br /><p>Η απάντηση μας δίδεται στον τρόπο «κατασκευής» της ψυχής που μας αποκαλύπτει ο <strong>Πλάτων</strong> στον διάλογο «<strong>Τίμαιος</strong>».<br /></p><br /><p>Θυμίζουμε και πάλι, ότι <strong>η ψυχή είναι αγέννητη και αιώνια</strong>, ο τρόπος δε κατασκευής που αναφέρει ο Πλάτων είναι<strong> διδασκαλίας χάριν</strong>, για να αντιληφθούμε την <strong>δομή</strong> της και κατ’επέκτασιν τον <strong>τρόπο λειτουργίας</strong> της.<br /></p><br /><p>Έτσι λοιπόν η <strong>ψυχή</strong> μας – <strong>η λογική ψυχή μας</strong> – γνωρίζουμε ότι προέρχεται από το <strong>νοητό</strong>, άρα αποτελείται από ένα <strong>είδος νοεράς ουσίας</strong> που περιέχει τους λόγους που ουσιαστικά είναι τα <strong>αίτια </strong>όλων των <strong>γνώσεων</strong> που μπορούν να αποκτηθούν και που πρέπει να <strong>ενεργοποιήσουμε </strong>και από τα <strong>άρρητα συνθήματα</strong> που έχουν <strong>εμφυτευθεί</strong> μέσα μας και τα οποία μας επιτρέπουν την σύνδεση με τους θεούς.<br /></p><br /><p>Μας λέει σχετικά ο <strong>Πρόκλος</strong> :<br />« συνέστηκε γαρ η <strong>ψυχή </strong>από των <strong>ιερών λόγων</strong> και των <strong>θείων συμβόλων</strong>·ων οι μεν εισιν από των <strong>νοερών ειδών</strong>, τα δε από των <strong>θείων ενάδων</strong>· και εσμέν <strong>εικόνες</strong> μεν των <strong>νοερών ουσιών</strong>, <strong>αγάλματα</strong> [τα] δε των <strong>αγνώστων συνθημάτων</strong>»<br /></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p><br />«Γιατί η <strong>ψυχή </strong>έχει συσταθεί από τους <strong>ιερούς λόγους</strong> και από τα <strong>θεϊκά σύμβολα</strong>. Από αυτά τα δύο, οι <strong>ιεροί λόγοι</strong> προέρχονται από τα <strong>νοερά είδη</strong>, ενώ τα <strong>θεϊκά σύμβολα</strong> προέρχονται από τις <strong>θεϊκές ενάδες</strong>. Και είμαστε <strong>εικόνες</strong> των <strong>νοερών ουσιών</strong> και <strong>ομοιώματα</strong> των <strong>άγνωστων συνθημάτων</strong>»<br /><strong><em>Πρόκλου – Σχόλια στα Χαλδαϊκά Λόγια 5.4<br /></em></strong><br />Ετσι λοιπόν και καθώς –όπως έχουμε ήδη δει - το <strong>παν</strong> αποτελείτται από μια <strong>οντική ανάπτυξη</strong> που είναι οι διάφορες <strong>διαβαθμίσεις</strong> του <strong>όντος (θείας ουσίας)</strong> και από μια <strong>υπερούσια ανάπτυξη</strong> που είναι ο <strong>θείος κόσμος</strong>, θα πρέπει το οποιοδήποτε <strong>ον</strong> στο <strong>παν</strong> (<strong>άρα και εμείς</strong>) να είναι (<strong>εν δυνάμει</strong> τουλάχιστον) <strong>συνδεδεμένο</strong> τόσο με την οντική <strong>ανάπτυξη</strong> (μέσω των <strong>ιερών λόγων</strong>) όσο και με την <strong>υπερούσια ανάπτυξη</strong> (μέσω των <strong>συνθημάτων</strong>), δηλαδή με τους <strong>θεούς</strong>.<br /></p><br /><p>Όχι μόνον οι ψυχές, αλλά και <strong>κάθε άλλο ον</strong> στο <strong>παν</strong> είναι εφοδιασμένο με τα κατάλληλα <strong>συνθήματα</strong>, και μάλιστα, όπως μας αποκαλύπτει ο <strong>Πρόκλος</strong>, υπάρχουν δύο τέτοια <strong>συνθήματα</strong> :<br /></p><br /><p>« παντ’ ουν και <strong>μένει</strong> και <strong>επιστρέφει</strong> προς τους <strong>θεούς</strong>, ταύτην λαβόντα παρ’ αυτών την <strong>δύναμιν</strong> και <strong>διττά συνθήματα κατ’ ουσίαν</strong> υποδεξάμενα, <strong>τα μεν</strong> όπως αν εκεί <strong>μένη</strong>, <strong>τα δε</strong> όπως αν <strong>επιστρέφη</strong> προελθόντα. και ταύτα <strong>ουκ εν ψυχαίς μόνον</strong>, αλλά και εν τοις <strong>επομένοις αψύχοις</strong> πάρεστι θεωρείν»<br /></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p><br />«’Ολα λοιπόν και <strong>μένουν</strong> και <strong>επιστρέφουν</strong> στους <strong>θεούς</strong>, έχοντας λάβει από αυτούς τούτη την <strong>δύναμη</strong> και έχοντας υποδεχτεί στην <strong>ουσία</strong> τους <strong>δύο συνθήματα</strong>, το <strong>ένα</strong> για να <strong>μένουν</strong> εκεί και το <strong>άλλο</strong> για να <strong>επιστρέφουν</strong> μετά την πρόοδο τους. Και αυτά μπορούμε να τα δούμε όχι μόνο στις <strong>ψυχές</strong> αλλά και στα <strong>κατώτερα άψυχα όντα</strong>.»<br /><strong><em>Πρόκλος – Σχόλια στον Τίμαιο I 210.11<br /></em></strong><br />Τα <strong>συνθήματα</strong> αυτά έχουν <strong>εμφυτευθεί</strong> στην <strong>ψυχή</strong> μας από τον <strong>Δημιουργό</strong> ώστε να γίνει εφικτή η <strong>επιστροφή</strong> μας, πράγμα που επιτυγχάνουμε <strong>μερικώς</strong> όσες φορές <strong>προσευχόμαστε</strong> <strong>συνειδητά</strong> και <strong>όντες </strong>όμως <strong>εν γνώσει της φύσεως αυτών στους οποίους απευθυνόμαστε</strong> :</p><br /><p>«προς δε την <strong>επιστροφήν</strong> ταύτην η <strong>ευχή </strong>μεγίστην παρέχεται συντέλειαν <strong>συμβόλοις</strong> <strong>αρρήτοις</strong> των θεών, α των <strong>ψυχών</strong> ο <strong>πατήρ</strong> ενέσπειρεν αυταίς, των <strong>θεών</strong> την ευποιίαν <strong>έλκουσα</strong> εις εαυτήν και <strong>ενούσα</strong> μεν τους <strong>ευχομένους</strong> εκείνοις, προς ους <strong>εύχονται</strong>, <strong>συνάπτουσα δε και τον των θεών νουν προς τους των ευχομένων λόγους</strong>, κινούσα δε την <strong>βούλησιν</strong> των τελείως τα αγαθά περιεχόντων εν εαυτοίς επί την άφθονον αυτών μετάδοσιν, πειθούς τε ούσα της θείας δημιουργός και όλα τα <strong>ημέτερα τοις θεοίς ενιδρύουσα</strong>. <strong><em>Ηγείται δε της τελείας και όντως ούσης ευχής πρώτον η γνώσις των θείων τάξεων πασών, αις πρόσεισιν ο ευχόμενος· ου γαρ αν οικείως προσέλθοι μη τας ιδιότητας αυτών εγνωκώς</em></strong>»</p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p>«Για αυτή την <strong>επιστροφή</strong> η <strong>προσευχή</strong> παρέχει πολύ μεγάλη βοήθεια, καθώς με τα <strong>απόρρητα σύμβολα</strong> των θεών, που ο <strong>πατέρας</strong> των <strong>ψυχών</strong> έσπειρε μέσα τους, προσελκύει κοντά της την <strong>ευεργεσία</strong> των θεών, <strong>ενώνει τους προσευχόμενους με τους θεούς</strong> προς τους οποίους προσεύχονται, <strong>συνδέει τον νου των θεών με τα λόγια των προσευχομένων</strong>, παρακινεί την <strong>βούληση</strong> όσων περιέχουν μέσα τους πλήρως τα αγαθά στην γενναιόδωρη μετάδοση τους, προκαλεί την πειθώ των θεών, και <strong>εγκαθιστά όλα τα δικά μας μέσα στους θεούς</strong>.<br /><strong><em>Της τέλειας και της αληθινής προσευχής προηγείται πρώτα η γνώση όλων των θεϊκών τάξεων τις οποίες προσεγγίζει αυτός που προσεύχεται. Γιατί δεν θα τις προσεγγίσει κατάλληλα, αν δεν έχει μάθει τις ιδιότητες τους</em></strong>»<br /><strong><em>Πρόκλος – Σχόλια στον Τίμαιο I 210.30-211.8<br /></em></strong></p><br /><p>Τα λεγόμενα <strong>συνθήματα</strong> λοιπόν είναι το μέσον με το οποίο θα επιστρέψουμε τελικά και θα <strong>συνδεθούμε με το ΕΝ</strong>. <strong><em>Για να λειτουργήσουν επιτυχώς όμως θα πρέπει να γνωρίζουμε προς τι ακριβώς επιδιώκουμε την σύνδεση</em></strong>. <br /></p><br /><p>Αν έχουμε <strong>λανθασμένη</strong> εικόνα της πραγματικότητας, <strong>όση προσπάθεια και να κάνουμε θα αποτυγχάνει</strong>. Για να μην <strong>ματαιοπονούμε</strong> λοιπόν – όπως επανειλλημένα έχουμε πει – θα πρέπει να <strong>οπλιστούμε </strong>με το <strong>κατάλληλο φιλοσοφικό υπόβαθρο</strong> το οποίο θα μας επιτρέψει να <strong>συνειδητοποιήσουμε</strong> την <strong>πραγματικότητα</strong> <strong>που κρύβεται πίσω από κάθε σύμβολο </strong>.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-145520732368655153?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-85292836830917827132011-04-20T09:24:00.000-07:002011-04-21T23:37:21.741-07:00<p>Επειδή πολλοί από τους συμπατριώτες μας <strong>δεν ακολουθούν την Ελληνική Παράδοση</strong> αλλά μια <strong>παραλλαγή της Ιουδαϊκής παράδοσης</strong>, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια συγκρητική και να δούμε ο <strong>θεός των Ιουδαίων</strong> και των <strong>Χριστιανών</strong> σε ποιο σημείο στο σύνολο της πραγματικότητας εντάσσεται και μάλιστα αναφορικά με την <strong>Ελληνική Κοσμοθέαση</strong>.<br /><br /><em>(Ας σημειωθεί ότι ο όρος που χρησιμοποιείται για την αντιστοίχιση φιλοσοφιών και θρησκειών είναι ο <strong>συγκρητισμός</strong> – με <strong>η</strong> και όχι με <strong>ι</strong>)<br /></em><br />Όλοι οι λαοί μελετώντας το παν προσπάθησαν να το αποτυπώσουν σαν μια <strong>ιεραρχική δομή</strong> που απλώνεται από τον <strong>θείο κόσμο</strong> μέχρι την <strong>έσχατη ύλη</strong>.<br /><br />Ας θυμηθούμε κατ’αρχήν την δομή της πραγματικότητας όπως την αποτυπώνει η <strong>Ορφικοπυθαγόρεια</strong> και <strong>Πλατωνική</strong> Παράδοση :<br /><br />Σε γενικές γραμμές η πραγματικότητα αποτελείται από μια <strong>υπεραισθητή πραγματικότητα</strong> που είναι <strong>αιώνια, αγέννητη, άχρονη, όχι σε τόπο, αμετάβλητη, ενιαία και συνεχής</strong> και μια <strong>αισθητή πραγματικότητα</strong> η οποία είναι <strong>εν χρόνω και τόπω, μεταβάλλεται συνεχώς και είναι μεριστή</strong>.<br /><br />Η δομή των θείων τάξεων που είναι αρμόδιες για τις δύο αυτές πραγματικότητες αποτυπώνεται στα δύο διαγράμματα που έχουν ήδη προαναφερθεί :<br /><br /><strong>Yπεραισθητή πραγματικότητα</strong> :</p><br /><br /><p><a href="http://3.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/R61oXH_nlhI/AAAAAAAAAA4/p-8acRFdHXE/s1600-h/OPT1-diag.jpg">http://3.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/R61oXH_nlhI/AAAAAAAAAA4/p-8acRFdHXE/s1600-h/OPT1-diag.jpg</a></p><br /><br /><p><strong>Aισθητή πραγματικότητα</strong> :</p><br /><br /><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg">http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg</a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg"></a></p><br /><br /><p>Όπως βλέπουμε <strong>δεν υπάρχει σε κανένα σημείο κάποια ανώτατη θεότης</strong> η οποία να <strong>«προΐσταται»</strong> όλων των άλλων αλλά όπως έχουμε ήδη μελετήσει σε άλλες αναρτήσεις – πράγμα που αρχίζει και <strong>επιβεβαιώνει</strong> η <strong>σύγχρονη επιστήμη</strong> όσον αφορά τον <strong>υλικό κόσμο</strong>– <strong>όλος ο θείος κόσμος και ο αισθητός είναι <u>ολογράμματα</u></strong> στα οποία <strong>όλα <u>είναι μέσα σε όλα και αποτελούν ένα ενιαίο όλον</u></strong>.<br /><br />Έχουμε επίσης αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση ότι <strong>οι μονοθεϊστικές θρησκείες όλη την δομή των θείων τάξεων την έχουν απεικονίσει/αποτυπώσει σαν μια θεότητα</strong> είτε για <strong>χάριν απλότητος</strong> είτε κυρίως με σκοπό τον<strong> έλεγχο</strong> και τον <strong>εκφοβισμό</strong> των συνειδήσεων.<br /><br />Διότι ο πιστός αν <strong>δεν γνωρίζει</strong> την <strong>δομή</strong> του συστήματος και κυρίως το πως <strong>λειτουργεί</strong>, είναι <strong>έρμαιο</strong> των <strong>επιτηδείων</strong> που με πρόφαση <strong>νηστείες</strong>, <strong>μετάνοιες</strong>, <strong>εξομολογήσεις</strong>, <strong>απονομή χάριτος</strong> κλπ εμφυσούν τον <strong>φόβο</strong> και την <strong>υπακοή</strong> και την <strong>πλύση εγκεφάλου</strong> για τον <strong>προσπορισμό ωφελειών</strong>.<br /><br />Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε σε ποιο σημείο της δομής που γνωρίζουμε μπορεί να ενταχθεί ο θεός των <strong>Ιουδαίων</strong> και των <strong>Χριστιανών</strong> πάντα με βάση τις <strong>Ελληνικές μαρτυρίες</strong> μέσα από τα Ελληνικά κείμενα.<br /><br />Ο <strong>Πλούταρχος</strong> στο έργο του <strong>Συμποσιακά Β’</strong> που πραγματεύεται διάφορα <strong>Φιλοσοφικά</strong> και μη ζητήματα, στο <strong>Βιβλίο 4</strong>, <strong>Πρόβλημα Στ’ ( 671e- 672c)</strong> με τίτλο «<strong>Τίς o παρ’ Iουδαίοις θεός</strong>» πραγματεύεται αυτό ακριβώς, στο επίπεδο ποιάς θεότητας θα μπορούσε να αντιστοιχηθεί ο θεός των <strong>Ιουδαίων</strong> ( και των <strong>Χριστιανών</strong> ).<br /><br />Ηδη από το προηγούμενο <strong>Πρόβλημα Ε (669e-671e)</strong> : «<strong>Πότερον οι Ιουδαίοι σεβόμενοι την ύν ή δυσχεραίνοντες απέχονται των κρεων»</strong> που εξετάσθηκε γιατί οι <strong>Ιουδαίοι</strong> δεν τρώνε <strong>χοιρινό</strong>, έγινε αναφορά στον <strong>Διόνυσο</strong> και τον <strong>Αδωνι</strong> (<strong>671b</strong> : <strong>«τον δ’ Αδωνιν ουχ έτερον αλλά Διόνυσον είναι νομίζουσιν»</strong> ) οπότε στο Πρόβλημα αυτό εξετάζεται το ποιος είναι τελικά ο θεός των Ιουδαίων.<br /><br />Συγκεκριμένα το Πρόβλημα αυτό αρχίζει ως εξής :<br /><br />« Θαυμάσας ουν το επί πάσι ρηθέν ο Σύμμαχος<br /><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>αρ’<a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">’</a> έφη <a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>συ τον πατριώτην θεόν, ω Λαμπρία, <a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>ευιον (5)<br />ορσιγύναικα μαινομέναις ενθέοντα τιμαίσι <strong>Διόνυσον</strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph"><strong>’</strong></a><strong><br />εγγράφεις και υποποιείς τοις Εβραίων<br />απορρήτοις</strong>; <strong>ή τω όντι λόγος εστι τις ο τούτον εκείνω<br />τον αυτόν αποφαίνων</strong>;<a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">’</a> ο δε Μοιραγένης υπολαβών <a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>έα<br />τούτον<a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">’</a> είπεν· <a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a>εγώ γαρ <strong>Αθηναίος</strong> ων αποκρίνομαί σοι (10)<br /><strong><u>και λέγω μηδέν’ άλλον είναι</u></strong>· και τα μεν πολλά των εις<br />τούτο τεκμηρίων μόνοις εστί <strong>ρητά</strong> και <strong>διδακτά</strong> τοις<br />(D.) <strong>μυουμένοις</strong> παρ’ ημίν εις την <strong>τριετηρικήν παντέλειαν</strong>· α<br />δε λόγω διελθείν ου κεκώλυται πρός φίλους άνδρας, άλλως<br />τε και <strong>παρ’ οίνον</strong> επί τοις του <strong>θεού δώροις</strong>, αν ούτοι<br />κελεύωσι, λέγειν έτοιμος.<a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">’</a>»<br /><br />Δηλαδή :<br /><br />«Απορώντας με αυτό που λέχθηκε στο τέλος ο Σύμμαχος είπε : ‘Επομένως Λαμπρία, τον συμπατριώτη σου θεό, τον<strong> Διόνυσο</strong> του ευοί που ξεσηκώνει τις γυναίκες και δέχεται τις τιμές που του αποδίδουν μέσα στην τρέλα τους , <strong><u>τον πολιτογραφείς και τον εισάγεις κρυφά στα απόρρητα δόγματα των Εβραίων ; </u>Ή</strong> <strong><u>μήπως υπάρχει όντως κάποια παράδοση που τον ταυτίζει με εκείνον</u> ;</strong>’<br />Ο Μοιραγένης όμως πήρε τον λόγο και είπε : «Άφησε τον Λαμπρία, διότι εγώ, που είμαι <strong>Αθηναίος</strong>, σου απαντώ και σου λέω <strong><u>πως δεν είναι διαφορετικός</u></strong>. Τα περισσότερα <strong><u>τεκμήρια</u></strong> για το θέμα αυτό <strong><u>αποκαλύπτονται</u></strong> και <strong><u>διδάσκονται</u></strong> μόνο σε όσους <strong><u>μυούνται </u></strong>στα μέρη μας στην <strong><u>τριετηρική παν</u>τέλεια</strong>, ενώ <strong><u>όσα δεν απαγορεύεται</u></strong> να εκθέσει κανείς σε φίλους, την στιγμή μάλιστα που βρισκόμαστε μπροστά στο κρασί και τα δώρα του θεού, αν αυτοί μου το ζητήσουν , <strong><u>είμαι έτοιμος να πω</u></strong>».<br /><br />Ετσι λοιπόν εδώ μας ανακοινώνεται ότι στα <strong>μυστήρια</strong> του <strong>Τριετηρικού Διονύσου</strong> στην <strong>Αθήνα</strong> με το όνομα <strong>«Τριετηρική Παντέλεια»</strong> εδιδάσκετο ότι ο<strong> θεός των Ιουδαίων είναι ο Διόνυσος</strong>, στην συνέχεια δε του κειμένου αναπτύσσονται <strong>μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά</strong> της λατρείας του Ιουδαϊκού θεού που <strong>επετρέπετο</strong> να λεχθούν και που όπως καταγράφεται είναι <strong>σχεδόν πανομοιότυπα με τα αντίστοιχα της λατρείας του Διονύσου</strong>.<br /><br />Για το θέμα αυτό και τις <strong>αντιστοιχίσεις</strong> – όπως των <strong>Αιγυπτίων</strong>, των <strong>Ελλήνων</strong> και των <strong>Ρωμαίων</strong> - που έχουν αναφερθεί έχει καταγράψει ο <strong>Ιωάννης Λυδός</strong> στο έργο του <strong>Περί μηνών (De Mensibus) 4.53</strong> :<br /><br />« (53.) ότι πολλή τοις θεολόγοις διαφωνή περί του<br />παρ’ <strong>Εβραίων τιμωμένου θεού</strong> και γέγονε και εστιν·<br /><strong>Αιγύπτιοι </strong>γαρ και πρώτος <strong>Ερμής</strong> <strong>Όσιριν</strong> τον όντα<br /><strong>θεολογούσιν </strong>αυτόν, περί ου <strong>Πλάτων εν Τιμαίω</strong> λέγει·<br /><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">‘</a><strong>τί το ον μεν αεί, γένεσιν δε ουκ έχον, τί δε το γι- (5)<br />νόμενον, ον δε ουδέποτε</strong>;<a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph">’</a> <strong>Έλληνες δε τον Ορφέως<br />Διόνυσον</strong>, ότι, ως αυτοί φασι, προς το <strong>άδύτο </strong>του εν<br /><strong>Ιεροσολύμοις ναού</strong> εξ εκατέρων σταθμών το πριν <strong>άμ-<br />πελοι</strong> από χρυσού πεποιημένοι ανέστελλον τα παρα-<br />πετάσματα εκ πορφύρας και κόκκου πεποικιλμένα, εξ (10)<br />ων και υπέλαβον <strong>Διονύσου είναι το ιερόν</strong>· <strong>Λίβιος</strong> δε<br />εν τη καθόλου Ρωμαϊκή Ιστορία <strong>άγνωστον τον εκεί<br />τιμώμενόν φησι</strong>· τούτω δε ακολούθως ο <strong>Λούκανος</strong><br /><strong>αδήλου θεού</strong> τον εν Ιεροσολύμοις ναόν είναι λέγει, ο<br />δε <strong>Νουμήνιος</strong> <strong>ακοινώνητον αυτόν και πατέρα πάντων (15)<br />των θεών είναι λέγει</strong>, απαξιούντα κοινωνείν αυτώ της<br />τιμής τινα· και <strong>Ιουλιανός δε ο βασιλεύς</strong>, ότε προς<br />Πέρσας εστρατεύετο, γράφων <strong>Ιουδαίοις</strong> ούτω φησίν·<br /><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph"><strong>‘</strong></a><strong>ανεγείρω γαρ μετά πάσης προθυμίας τον ναόν του<br />υψίστου θεού</strong><a href="http://www.tlg.uci.edu/help/BetaManual/online/Q3.html" target="morph"><strong>’</strong></a>· δι’ ήν αιτίαν καί τινες των απαιδεύ- (20)<br />των, έτι δε και δια την περιτομήν <strong>Κρόνον </strong>αυτόν είναι<br />νομίζουσιν· υψηλότερος γάρ φασι των πλανήτων ο<br />Κρόνος· ου συνορώντες ότι η περιτομή σύμβολόν εστι<br />του καθαρμού της νοεράς ψυχής, ως τοις μυστικοίς<br />των Εβραίων δοκεί, ότι δε ου Κρονία τελετή η περι- (25)<br />τομή· και Αράβων οι λεγόμενοι Σκηνίται επί του<br />τρισκαιδεκάτου ενιαυτού τους εαυτών παίδας περιτέμ-<br />νουσιν ως Ωριγένης λέγει, καίτοι Αστάρτην αλλ’ ου<br />Κρόνον τιμώντες· και Αιθίοπες δε τας κόγχας των<br />γονάτων των νέων σιδηρώ καυστικώ σφραγίζουσι τω (30)<br />Απόλλωνι. ο μέντοι <strong>Πορφύριος </strong>εν τω υπομνήματι<br />των λογίων τ<strong>ον δις επέκεινα τουτέστι τον των όλων<br />δημιουργόν</strong> των παρά Ιουδαίων τιμώμενον είναι αξιοί,<br />ον ο <strong>Χαλδαίος</strong> <strong>δεύτερον</strong> από του <strong>άπαξ επέκεινα</strong>, τουτ-<br />έστι <strong>του αγαθού</strong>, θεολογεί. οι μέντοι περί Ιάμβλι<strong>- (35)<br />χον και Συριανόν καί Πρόκλον <u>δημιουργόν αυτόν του<br />αισθητού κόσμου</u> νομίζουσιν είναι καλούντες αυτόν<br />της τετραστοίχου θεόν</strong>· ο δε <strong>Ρωμαίος Βάρρων</strong> περί<br />αυτού διαλαβών φησι παρά <strong>Χαλδαίοις εν τοις μυστι-<br />κοίς</strong> αυτόν λέγεσθαι <strong>Ιάω</strong> αντί του <strong>φως νοητόν</strong> (40)<br />τη Φοινίκων γλώσση, ως φησιν <strong>Ερέννιος.</strong> και <strong>Σαβαώθ</strong><br />δε πολλαχού λέγεται, οίον ο υπέρ τους επτά πόλους,<br />τουτέστιν ο <strong>δημιουργός</strong>. »<br /><br />Αξίζει να αναφέρουμε και κάποια άλλα ενδεικτικά σημεία :<br /><br />Ο <strong>Διόδωρος ο Σικελιώτης</strong> αναφέρει ότι μια από τις μυθολογίες που αφορούν τον <strong>Διόνυσο</strong> (που είναι ίδια με του <strong>Οσιρι</strong> μιας και <strong>Οσιρις και Διόνυσος ταυτίζονται</strong>) είναι ότι γεννήθηκε (όπως και ο Όσιρις) στο βουνό <strong>Νύσσα</strong> που είναι <strong>μεταξύ Φοινίκης και Αιγύπτου</strong> (πολύ πιθανόν να είναι το όρος <strong>Σινά </strong>που όντως βρίσκεται εκεί, <strong>φωνητικά μοιάζει</strong> με αυτό και που από την <strong>Παλαιά Διαθήκη</strong> έχει <strong>άμεση σχέση</strong> με τον <strong>θεό των Ιουδαίων</strong>) και σαν <strong>υιός του Διός</strong> πήρε το <strong>όνομα</strong> του από τον <strong>πατέρα</strong> του και τον <strong>τόπο γέννησης</strong> του. Αλλωστε εκεί καλλιεργείτο και η <strong>άμπελος</strong>.<br /><br />«και τραφήναι μεν της ευδαίμονος Αραβίας εν<br /><strong>Νύση πλησίον Αιγύπτου Διός όντα παίδα</strong>, και<br />την προσηγορίαν έχειν παρά τοις Έλλησιν από<br /><strong>τε του πατρός και του τόπου Διόνυσον ονομα- (5)<br />(7.) σθέντα</strong>. μεμνήσθαι δε της Νύσης και τον ποιητήν<br />εν τοις ύμνοις, ότι περί την Αίγυπτον γέγονεν, εν<br />οις λέγει<br />έστι δέ τις Νύση, <strong><u>ύπατον όρος</u></strong> ανθέον ύλη,<br /><strong><u>τηλού Φοινίκης, σχεδόν Αιγύπτοιο ροάων</u></strong>. (5)<br />ευρετήν δ’ αυτόν γενέσθαι φασί τ<strong>ης αμπέλου περί<br />την Νύσαν</strong>, και την κατεργασίαν του ταύτης καρ-<br />πού προσεπινοήσαντα πρώτον οίνω χρήσασθαι»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">Διόδωρος Σικελιώτης 1.15.7.2</span></em></strong></p><br /><br /><p>και<br />«και τούτο μεν τον<br /><strong>Δία</strong> ταχέως <strong>εις τον εαυτού μηρόν εγκρύψαι</strong>· μετά<br />δε ταύτα του κατά φύσιν της γενέσεως χρόνου την<br />τελείαν αύξησιν ποιήσαντος <strong>απενεγκείν το βρέφος<br />(6.) εις Νύσαν της Αραβίας</strong>. ενταύθα δ’ υπό νυμφών<br />τραφέντα τον παίδα <strong>προσαγορευθήναι μεν από του<br />πατρός και τού τόπου Διόνυσον</strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">Διόδωρος ο Σικελιώτης 3.64.6.6<br /></span></em></strong><br />Με άλλα λόγια <strong>ο θεός των Ιουδαίων αντιστοιχεί στο επίπεδο του Διονύσου</strong> ο οποίος είναι ο <strong>δημιουργός</strong> της <strong>μεριστής δημιουργίας</strong> και είναι η <strong>μονάδα των εγκοσμίων θεών</strong>, που σαν <strong>μονάδα</strong> βρίσκεται στην <strong>αμέσως προηγούμενη τάξη</strong> από αυτήν των εγκοσμίων θεών, δηλαδή στους <strong>υπερκόσμιους</strong> θεούς.<br /><br />Δεν πρέπει δε να παραξενευόμαστε γιατί ενώ το όνομα του Ιουδαϊκού θεού είναι <strong>άρρητο</strong>, η <strong>ρητή έκφραση του είναι Αδωνάι</strong>, πράγμα που <strong>παραπέμπει στον Αδωνι</strong> και εις επίρρωσιν του οποίου είναι η αναφορά του <strong>Πλουτάρχου</strong> ότι οι Ιουδαίοι «<strong><em>τον δ’ Άδωνιν ουχ έτερον αλλά Διόνυσον είναι νομίζουσιν»<br /></em></strong><br />Είτε λοιπόν <strong>η αντίληψη της πραγματικότητας για τους Ιουδαίους έφτανε μέχρι το επίπεδο του Διονύσου,</strong> είτε α<strong>πό το επίπεδο του Διονύσου και πάνω όλη η δομή παρίστατο με μια θεότητα</strong>, είναι όμως αναμενόμενο ότι ενώ για <strong>εξωτερικούς ευνόητους λόγους</strong> η θεότητα αποτυπώνετο σαν <strong>μια</strong>, στις <strong>εσωτερικές</strong> τους διδασκαλίες (<strong>ενδείξεις</strong> έχουμε από την <strong>Καμπαλά</strong>) να αναλύεται η δομή της <strong>πολυθεϊστικής οργάνωσης του θείου κόσμου</strong>. Και αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί η<strong> πραγματικότητα είναι εκ φύσεως πολυθεϊστική</strong>.</p><br /><br /><p>(Δες σχετικό θέμα : <strong>Η ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ</strong> - <a href="http://empedotimos.blogspot.com/2008/05/blog-post_04.html">http://empedotimos.blogspot.com/2008/05/blog-post_04.html</a>)<br /><br />Μην ξεχνάμε δε ότι η<strong><u> Εβραϊκή θεολογία αρχικά ήταν πολυθεϊστική</u></strong>.<br /><br />Η σχέση αυτή επεκτάθηκε και στην <strong>Καινή Διαθήκη</strong>.<br /><br />Επειδή ο <strong>Ιησούς</strong> <strong><u>δεν είναι ιστορικό πρόσωπο</u></strong>- πέραν της <strong>απουσίας ιστορικών τεκμηρίων</strong>, η όλη ιστορία του <strong>δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή</strong> μιας και είναι <strong>παρά φύσιν</strong> - η μόνη <strong>προσέγγιση</strong> που μπορούμε να κάνουμε στην <strong>Καινή Διαθήκη</strong> είναι να την δούμε σαν καθαρά <strong>αλληγορικό </strong>κείμενο.<br /><br /><em>[Αλλωστε τα <strong>Ευαγγέλια</strong> γράφτηκαν <strong>πολύ αργότερα</strong> από την υποτιθέμενη ζωή του Ιησού, άρα η όλη παρουσίαση <strong><u>δεν έχει ιστορικό έρισμα</u></strong>]<br /></em><br />Στην περίπτωση αυτή λοιπόν βλέπουμε ότι ο <strong>Ιησούς</strong> καλεί τον εαυτό του <strong>Αμπελο</strong> και τον πατέρα του <strong>Γεωργό/Αμπελουργό</strong> («<strong><em>Εγώ ειμι η άμπελος η αληθινή και ο πατήρ μου ο γεωργός εστιν», Κατά Ιωάννη ιε΄, 1-17</em></strong>), δίδοντας δηλαδή <strong>Διονυσιακά χαρακτηριστικά</strong>. (Πράγμα όχι περίεργο μιας και ο <strong>Ιωάννης</strong> είναι ο <strong>Ευαγγελιστής</strong> που απευθύνεται στους <strong>εξ Εθνικών Χριστιανούς</strong> και προσπαθεί να τους πείσει δίδοντας <strong>Ελληνικούς συμβολισμούς</strong>.)<br /><br />Αν λοιπόν θεωρηθεί ο <strong>Ιουδαϊκός θεός</strong> αντίστοιχος του <strong>Διονύσου</strong> (που είναι ο <strong>δημιουργός της μερικής δημιουργίας</strong> ), τότε ο <strong>υιός</strong> του, δηλαδή η <strong>επόμενη μονάδα</strong> μετά από αυτόν θα αντιστοιχεί στον <strong>αμέσως επόμενο δημιουργό</strong>, που είναι ο <strong>Δημιουργός της Υποσελήνιας Δημιουργίας</strong>, δηλαδή ο <strong>Άδωνις</strong>.<br /><br />(Για τις <strong>τρεις</strong> δημιουργίες και τους <strong>αντίστοιχους δημιουργούς</strong> βλεπε :<br /><strong>Αισθητός Κόσμος και Είδη Δημιουργίας</strong> : <a href="http://empedotimos.blogspot.com/2008/06/blog-post_08.html">http://empedotimos.blogspot.com/2008/06/blog-post_08.html</a><br />και <strong>Η Τρίτη Δημιουργία και ο Αδωνις σαν δημιουργός</strong> :<br /><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2008/06/blog-post_5103.html">http://empedotimos.blogspot.com/2008/06/blog-post_5103.html</a>)<br /><br />Έτσι λοιπόν δεν παραξενευόμαστε γιατί <strong>η αυθεντική Ελληνική παράδοση διασώθηκε και συνεχίστηκε τηρώντας τα λατρευτικά έθιμα του Άδωνι με το <u>πρόσχημα</u> της λατρείας του Ιησού</strong>.<br /><br />( βλέπε το σχετικό βίντεο : <a href="http://www.youtube.com/watch?v=0Nft0H8lGas">http://www.youtube.com/watch?v=0Nft0H8lGas</a>)<br /><br />Γνωρίζοντας λοιπόν την <strong>δομή της πραγματικότητας</strong> που βρίσκεται <strong>πίσω</strong> από τον <strong>μονοθεϊστικό θεό</strong> και συνεπώς τον <strong>τρόπο λειτουργίας</strong> της, είμαστε σε θέση να προσεγγίζουμε <strong>υπεύθυνα</strong> τα <strong>Φιλοσοφικά</strong> και <strong>Πνευματικά</strong> θέματα που <strong>μας απασχολούν</strong> και <strong>να μην παρασυρόμαστε</strong> από αυτούς που προσπαθούν να <strong>επωφεληθούν</strong> από την <strong>άγνοια</strong> μας για να μας <strong>κατευθύνουν</strong>.<br /><br />Οπως επίσης είναι προφανές ότι η<strong><em> Ελληνική Οπτική είναι αυτή που δίνει μια καθαρή, πλήρη και έγκυρη καταγραφή της πραγματικότητας και μας δίδει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα μας, χωρίς διλήμματα και εξαναγκασμούς</em></strong>.<br /><br />Ας μελετήσουμε λοιπόν <strong><u>αποκλειστικά</u></strong> τα Φιλοσοφικά μας κείμενα χωρίς να <strong><u>αποσπούμε</u></strong> την προσοχή μας σε άλλες παραδόσεις.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-8529283683091782713?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-34443966222928202962011-04-18T08:17:00.000-07:002011-04-18T08:49:40.911-07:00<p>Οπως γνωρίζουμε η πρώτη τάξη των θεών που βρίσκονται στον αισθητό κόσμο είναι οι <strong>Υπερκόσμιοι</strong> θεοί που λέγονται αλλοιώς και <strong>Αφομοιωτικοί</strong> ή <strong>Ηγεμονικοί θεοί</strong>. </p><br /><p><strong>Αφομοιωτικοί</strong> γιατί η λειτουργία που έχουν είναι να κάνουν τα <strong>πράγματα του αισθητού κόσμου όμοια με τις ιδέες που βρίσκονται στον υπεραισθητό κόσμο</strong> και <strong>Ηγεμονικοί</strong> γιατί είναι οι <strong>ηγέτες των σειρών</strong> που ξεκινούν από τον θείο κόσμο και καταλήγουν μέχρι την έσχατη ύλη. </p><br /><p>Ετσι λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι <strong>η συμβολική δρα μεταξύ ομοίων πραγμάτων</strong> και η <strong>σύνδεση</strong> των <strong>συμβόλων</strong> με τις <strong>ιδέες</strong> στον <strong>υπεραισθητό</strong> κόσμο γίνεται με <strong>ομοίωση</strong>. </p><br /><p>Σκοπός μας λοιπόν είναι να επιτύχουμε <strong>σύνδεση με την κορυφή της σειράς</strong> χρησιμοποιώντας το κατάλληλο <strong>σύμβολο</strong>. </p><br /><p>Επιτυγχάνοντας σύνδεση με την <strong>κορυφή της σειράς</strong>, επιτυγχάνουμε <strong>σύνδεση</strong> με τον <strong>αντίστοιχο ηγεμονικό θεό</strong> και επειδή ο <strong>ηγεμονικός θεός</strong> είναι <strong>ενωμένος</strong> με την ανώτερη από αυτόν πραγματικότητα , <strong>επιτυγχάνουμε την σύνδεση με το ΕΝ το οποίο ουσιαστικά είναι όλη η υπεραισθητή πραγματικότητα</strong>. </p><br /><p><em>[Εάν θέλαμε να δώσουμε ένα <strong>απλοϊκό ανάλογο</strong>, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τις <strong>συνδέσεις</strong> των χρηστών του οι οποίοι «καλούν» το <strong>Διαδίκτυο </strong>μέσω μιας <strong>τηλεφωνικής σύνδεσης</strong> και συνδέονται με τον <strong>Πάροχο</strong> τους ο οποίος πια όντας συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο <strong>επιτρέπει την σύνδεση του χρήστη με όλους και όλα</strong>. </em></p><br /><p><em>Έτσι λοιπόν αν αντικαταστήσουμε τους <strong>χρήστες </strong>των συνδέσεων με τις <strong>διάφορες καταστάσεις του αισθητού κόσμου</strong>, τους <strong>Παρόχους</strong> με τους <strong>Ηγεμονικούς θεούς</strong>, την <strong>τηλεφωνική σύνδεση</strong> με την<strong> σειρά</strong> που ξεκινά από την <strong>έσχατη ύλη</strong> και φθάνει μέχρι τους <strong>ηγεμονικούς θεούς</strong>, το <strong>Password</strong> που απαιτείται για αυτή την σύνδεση με το <strong>Σύμβολο</strong> τότε μπορούμε να έχουμε μια <strong>απλοϊκή εικόνα για το πώς λειτουργεί η συμβολική</strong>, έχοντας όμως σαν προαπαιτούμενο την γνώση του πως είναι δομημένη η πραγματικότητα και πως λειτουργεί.] </em></p><br /><p>Μέχρι λοιπόν την <strong>νοερή τάξη</strong> στην οποία είναι ο <strong>Δημιουργός</strong>, όλα είναι <strong>ενιαία</strong> και <strong>αμέριστα</strong> ενώ από εκεί και κάτω (που αμέσως μετά βρίσκονται οι ηγεμονικοί θεοί) αρχίζει ο <strong>μερισμός</strong>. </p><br /><p>[Θυμίζουμε και πάλι ότι ο <strong>Δημιουργός</strong> βρίσκεται στην <strong>κατώτατη θέση της υπεραισθητής πραγματικότητας</strong>, πάνω δε από αυτόν υπάρχει μια <strong>μεγάλη ανάπτυξη θείων τάξεων</strong>. </p><br /><p>Δες το σχήμα της <strong>υπεραισθητής</strong> πραγματικότητας: <a href="http://3.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/R61oXH_nlhI/AAAAAAAAAA4/p-8acRFdHXE/s1600-h/OPT1-diag.jpg">http://3.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/R61oXH_nlhI/AAAAAAAAAA4/p-8acRFdHXE/s1600-h/OPT1-diag.jpg</a></p><br /><p>Εδώ μπορείτε να εντοπίσετε που είναι ο <strong>Δημιουργός Ζευς</strong>.</p><br /><p><span class="">Οι <strong>μονοθεϊστικές θρησκείες</strong> όλη αυτή την <strong>δομή των θείων τάξεων πάνω από τον Δημιουργό</strong>, συμπεριλαμβανομένου <strong>και αυτού</strong>, την παρουσιάζουν σαν <strong>ένα πράγμα</strong> τον οποίο και αποκαλούν <strong>Θεό</strong>. </span></p><br /><p><span class="">Ολο αυτό που καταγράφεται στο διάγραμμα αυτό, είναι ο <strong>Μονοθεϊστικός Θεός</strong> που όπως βλέπουμε είναι ένα <strong>ολόκληρο πολυθεϊστικό σύστημα</strong>, για <strong>ευνόητους</strong> δε λόγους (<strong>απλοποίησης</strong> αλλά και <strong>ελέγχου</strong> ώστε να μην είναι γνωστή η δομή στους πιστούς ώστε να <strong>κατευθύνονται</strong> εύκολα) <strong>παρουσιάζεται σαν ένας θεός</strong>.</span></p><br /><p><span class=""></span>Ανατρέξτε επίσης στο διάγραμμα της <strong>αισθητής</strong> πραγματικότητας </p><br /><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg">http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/SqNwQi5pt6I/AAAAAAAAAGE/sUwFaof0Ud0/s1600-h/aesthetos-kosmos.jpg</a></p><br /><p>όπου και θα εντοπίσετε τους <strong>Αφομοιωτικούς</strong> ή <strong>Ηγεμονικούς</strong> Θεούς ] </p><br /><p>Οι <strong>ηγεμονικοί θεοί</strong> λοιπόν βρίσκονται αμέσως μετά την <strong>νοερή</strong> τάξη στην οποία βρίσκεται ο Δημιουργός και από αυτούς ξεκινά ο <strong>αισθητός</strong> κόσμος.</p><br /><p><em>«Γιατί όλες οι <strong>σειρές </strong>των ηγεμονικών θεών έχουν την <strong>κορυφή </strong>τους στην μια νοερή <strong>δημιουργία </strong>και γύρω από εκείνη έχουν λάβει υπόσταση» </em></p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία VI 5.18-19) </em></strong></p><br /><p>Ετσι λοιπόν όλη η δομή συνίσταται στο ότι τα διάφορα επίπεδα τ ης πραγματικότητας <strong>προκύπτουν</strong> από τα προηγούμενα τους (που είναι η αιτία τους) με <strong>ομοίωση</strong> και υπαρχούσης αυτής της ομοίωσης <strong>είναι δυνατή η επιστροφή στις αιτίες</strong>.</p><br /><p><em>«Όλες δε οι <strong>πρόοδοι</strong> και οι <strong>επιστροφές</strong> ολοκληρώνονται από την αιτία της <strong>ομοιότητας</strong>. Και διότι κάθε <strong>προϊόν </strong>έχει λάβει υπόσταση μέσω της <strong>ομοιότητας</strong> με αυτό που το <strong>γέννησε</strong> και κάθε τι που επιστρέφει πραγματοποιεί την <strong>επιστροφή</strong> αυτή όταν <strong>εξομοιώνεται</strong> με τις δικές του αρχές» </em></p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία VI 17.1-5) </em></strong></p><br /><p>Αρα λοιπόν σκοπός είναι η <strong>επιστροφή</strong>. Επειδή όμως η επιστροφή ενός <strong>προϊόντος</strong> γίνεται μόνο στην <strong>αιτία </strong>του, εμείς <strong>δεν μπορούμε να επιστρέψουμε κατ’ευθείαν στον Δημιουργό</strong> αλλά πρώτα στον <strong>ηγεμονικό θεό</strong> της <strong>σειράς </strong>μας. </p><br /><p><em>«Γιατί όλα προσεύχονται σύμφωνα με την θέση που έχουν και υμνούν τους <strong>αρχηγούς των καθολικών σειρών</strong> είτε με <strong>νοερό</strong> είτε με <strong>λογικό</strong> είτε με <strong>φυσικό</strong> είτε με <strong>αισθητό</strong> τρόπο»</em></p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Περί Ιερατικής Τέχνης 148.13-16)</em></strong> </p><br /><p>Θα επιτευχθεί λοιπόν αυτό με <strong>ομοίωση</strong> μιας και έτσι έχουν προκύψει τα πάντα από τους <strong>ηγεμονικούς θεούς</strong> : </p><br /><p><em>«Για να μιλήσουμε λοιπόν συνοπτικά, η <strong>δημιουργική μονάδα</strong> και ολόκληρο το πλήθος που είναι συμπαραταγμένο μαζί της κατευθύνουν κατά τρόπο <strong>ενιαίο</strong>, <strong>αρχηγικό</strong> και <strong>αδιαίρετο</strong> την εξίσωση των πάντων, ενώ η <strong>θεϊκή τάξη των ηγεμονικών θεών</strong> <strong><u>διαιρεί</u></strong> την <strong>ενότητα δημιουργικής ενέργειας</strong> και <strong><u>αναπτύσσει</u></strong> την καθολικότητα της ενέργειας των νοερών θεών και οδηγεί σε <strong>ποικιλία</strong> την <strong>απλότητα</strong> της πρόνοιας εκείνων. </em></p><br /><p><em>Επομένως από αυτούς τους θεούς έχει φτάσει και η <strong>ομοιότητα σε όλα τα εγκόσμια όντα</strong>, στα <strong>πρώτα,</strong> στα <strong>ενδιάμεσα</strong> και στα <strong>τελευταία είδη</strong> της ζωής. Γιατί κάθετι που <strong>εξομοιώνεται</strong> λόγω της προέλευσης από τα <strong>αίτια</strong> του, <strong>εδραίωσε</strong> εκ των προτέρων μέσα του ένα κατώτερο είδος <strong>επικοινωνίας</strong> με τις δικές του <strong>αρχές</strong>» </em></p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία VI 16.7-18)</em></strong></p><br /><p>Η<strong> ομοίωση</strong> αυτή δεν συνίσταται όμως μόνο στην <strong>ομοίωση των προϊόντων με τις αιτίες τους</strong> αλλά και στην <strong>ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων μεταξύ τους</strong>. </p><br /><p>«Γιατί η <strong>ομοίωση</strong> είναι από την <strong>φύση</strong> της <strong>δύο ειδών</strong> σε όσα όντα προκύπτουν, γιατί εξομοιώνονται μεταξύ τους <strong>με βάση την κοινή τους πρόοδο από το Ενα</strong> και την επιστροφή τους και πάλι σε εκείνο, αλλά <strong>εξομοιώνονται </strong>και με τα <strong>ηγεμονικά</strong> και <strong>πρωταρχικά</strong> τους αίτια» </p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Πλατωνική Θεολογία VI 23.20-23) </em></strong></p><br /><p>Επειδή λοιπόν όλες οι <strong>αιτίες</strong> είναι <strong>τελειότερες</strong> από τα προϊόντα τους, και καθώς όλα επιθυμούν την <strong>τελείωση,</strong> όλα τελικά <strong>παλεύουν</strong> για την <strong>ενότητα</strong>.</p><br /><p>Αρα λοιπόν η <strong>ενότητα </strong>είναι αυτή που είναι ο <strong>απώτερος σκοπός μας</strong>, την οποία θα πετύχουμε όταν <strong>μέσω της ομοιότητος επιστρέψουμε στην αιτία μας</strong> μέσω των <strong>ηγεμονικών</strong> θεών χρησιμοποιώντας τα <strong>κατάλληλα σύμβολα</strong>.</p><br /><p>Και επιτυγχάνοντας την<strong> ενότητα στην τάξη μας</strong> (στην τάξη της <strong>Ψυχής</strong> μιας και είμαστε <strong>ψυχές</strong>) επιτυγχάνουμε την <strong>θέωση</strong> μας :</p><br /><p><em>«Στον βαθμό που τα πάντα είναι <strong>απότοκα του Ενός</strong> και έχουν αναχθεί στο ένα αίτιο των πάντων και, για να πω την γνώμη μου, στον βαθμό που έχουν <strong>θεοποιηθεί </strong>όλα. Γιατί θα μπορούσες να πεις ότι κάθε τι, <strong><u>με το να μετέχει στο ‘Ενα, έχει θεοποιηθεί ανάλογα με την βαθμίδα του</u></strong>, ακόμα και αν μιλήσεις για τα <strong>τελευταία</strong> όντα. Γιατί αν <strong>ταυτίζεται</strong> ο <strong>θεός</strong> και το <strong>Εν</strong>, επειδή <strong>δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από τον θεό και από το ‘Ενα</strong>, τότε <strong><u>η ενοποίηση και η θεοποίηση θα ταυτίζονται</u></strong>» </em></p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος - Σχόλια στον Παρμενίδη 641.5-13) </em></strong></p><br /><p>Γιατί όπως μας λέει και ο <strong>Πλάτων</strong> στον <strong>Θεαίτητο 176a-b</strong> : </p><br /><p>«Για αυτό και πρέπει να προσπαθήσουμε να <strong>φύγουμε </strong>από εδώ το <strong>ταχύτερον</strong>. Η <strong>φυγή</strong> δε είναι <strong>ομοίωση</strong> με τον <strong>θεό</strong> κατά το δυνατόν. <strong>Ομοίωσις </strong>δε είναι να γίνουμε <strong>δίκαιοι</strong> και<strong> όσιοι</strong> με <strong>φρόνηση</strong>» </p><br /><p><em>[Σχετικά με την έννοια της θέωσης ανατρέξτε και σε αυτή την ανάρτηση : </em><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html"><em>http://empedotimos.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html</em></a><em> ]</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-3444396622292820296?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-80713015263026171452011-04-10T10:07:00.000-07:002011-04-10T10:23:21.079-07:00<p>Οπως έχουμε ήδη δει, <strong>τα σύμβολα είναι το μέσον με το οποίο αποκτούμε σύνδεση με τον υπεραισθητό κόσμο.</strong></p><br /><p>Εκτός όμως από τα <strong>υλικά σύμβολα</strong>, σαν σύμβολα δρουν ανάμεσα σε άλλα, τα <strong>ονόματα</strong>, οι <strong>μύθοι</strong>, οι <strong>ύμνοι</strong> και ακόμα και αυτή η ίδια η <strong>φιλοσοφία</strong>.</p><br /><p>Για όλα αυτά μας λέει ο Πρόκλος ότι η χρήση τους είναι ουσιαστικά μέρος της δράσης των συμβόλων μέσα μας.</p><br /><p></p><br /><p>Ετσι λοιπόν <strong>τα ονόματα των θεών αποτελούν σύμβολα</strong>, η γνώση των οποίων μας επιτρέπει την σύνδεση μαζί τους.</p><br /><p>Οπως έχουμε ήδη δει τα ονόματα που χρησιμοποιούμε για τις θείες οντότητες έχουν μια συγκεκριμένη λογική.</p><br /><p><em>( Δες : </em><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2008/04/blog-post_30.html"><em>http://empedotimos.blogspot.com/2008/04/blog-post_30.html</em></a><em> )</em></p><br /><p></p><br /><p>Τα ονόματα όμως αποτελούν και <strong>ισχυρά σύμβολα</strong>, η <strong>σωστή προφορά</strong> των οποίων μαζί με την <strong>γνώση της φύσεως του θείου κόσμου</strong>, μας επιτρέπει την δράση τους ως <strong>σύμβολα</strong>, όπως ακριβώς λειτουργούσαν και στα μυστήρια.</p><br /><p></p><br /><p>Μας λέει ο <strong>Πρόκλος</strong> στα <strong>Σχόλια στον Κρατύλο 71.65</strong> κ.επ.</p><br /><p></p><br /><p>«Τέτοιας λογής είναι τα λεγόμενα <strong>σύμβολα των θεών</strong>, <strong>ενιαία</strong> κατά την μορφή ενόσω βρίσκονται στους <strong>υψηλότερους κόσμους</strong> και <strong>πολύμορφα</strong> στους <strong>υποδεέστερους</strong>. Αυτά μιμείται και η <strong>τέχνη των ιεροτελεστιών</strong> και, τα <strong>αδιάρθρωτα</strong> αυτά τα φέρνει ενώπιον μας με την <strong>προφορά</strong> τους.</p><br /><p>Τα τρίτα στην σειρά <strong>σύμβολα</strong> που ξεκινούν από τις <strong>νοερές υποστάσεις</strong> και φθάνουν σε κάθε περίπτωση προχωρώντας <strong>μέχρι εμάς</strong>, είναι τα <strong>θεϊκά ονόματα</strong> με τα οποία ονομάζονται οι θεοί και δια των οποίων <strong>εξυμνούνται</strong>.</p><br /><p>Αυτά τα φανέρωσαν οι ίδιοι οι θεοί, προς τους οποίους και <strong>στρέφονται</strong> πάλι, όντας <strong>προαγωγικά</strong> της ανθρώπινης γνώσης κατά τον <strong>βαθμό</strong> της φανερότητας τους.</p><br /><p>Πράγματι μέσω αυτών μπορούμε να <strong>δηλώσουμε</strong> κάτι μεταξύ μας σχετικά με εκείνους αλλά και να <strong>διαλεχθούμε</strong> με τον εαυτό μας»</p><br /><p></p><br /><p>Ομως και οι <strong>μύθοι</strong>, οι οποίοι από τους πολλούς προσλαμβάνονται σαν <strong>ευφάνταστες διηγήσεις</strong> αν προσεγγισθούν κατάλληλα για τον σκοπό για τον οποίο φτιάχθηκαν είναι <strong>ισχυρά σύμβολα</strong>.</p><br /><p></p><br /><p>«Εξάλλου το ότι οι <strong>μύθοι</strong> επιδρούν και στους πολλούς το δείχνουν οι <strong>ιεροτελεστίες</strong>. Αυτές πράγματι χρησιμοποιώντας τους<strong> μύθ</strong>ους με σκοπό να κλείσουν μέσα τους την<strong> απόρρητη αλήθεια σχετικά με τους θεούς</strong>, αποβαίνουν για τις <strong>ψυχές </strong>αιτίες της ταύτισης αισθημάτων με τα δρώμενα, <strong>κατά τρόπο άγνωστο σε εμάς και θεϊκό</strong>.Έτσι , άλλοι από αυτούς που μετέχουν στις ιερές τελετές <strong>καταπλήσσονται</strong> κυριευμένοι από το θεϊκό δέος, ενώ άλλοι που προσαρμόζουν την διάθεση τους προς τα <strong>ιερά σύμβολα</strong> και <strong>εξέρχονται από τον εαυτό τους</strong>, τοποθετούνται στην <strong>περιοχή των θεών</strong> και <strong>ευφορούνται</strong> από το πνεύμα τους.Και σε κάθε περίπτωση τα <strong>επόμενα αυτών γένη</strong>, που είναι ανώτερα από εμάς, βάσει της <strong>εναρμόνισης</strong> και <strong>οικειότητας</strong> τους προς τα τέτοιου είδους <strong>σύμβολα</strong>, μας υψώνουν μέσω της <strong>συμπαθείας</strong> προς τους θεούς»</p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 2.108.17-27 )</em></strong></p><br /><p></p><br /><p><strong>Ομως, πότε θα μας «μιλήσουν» οι μύθοι και πότε θα δράσουν ως σύμβολα ;</strong> </p><br /><p>Μα, όπως έχουμε πει και σε άλλες περιπτώσεις, <strong>μόνο όταν γνωρίζουμε ποιοί και για ποιό σκοπό τους έφτιαξαν και σε ποιό ευρύτερο σκεπτικό εντάσσονται</strong>, άλλωστε και η χρήση τους στα μυστήρια λειτουργούσε έτσι ακριβώς.</p><br /><p></p><br /><p>«Τα τελευταία δηλαδή, για τους πολλούς ανθρώπους είναι γελοία, <strong>για εκείνους τους λίγους όμως που μπορούν να ανυψωθούν προς τον νου αποτελούν έκφανση της ομοιοπάθειας τους προς την πραγματικότητα και βεβαίωση που προκύπτει από τα ίδια τα ιερατικά έργα της σύμφυτης των θείων όντων δύναμης</strong>. Πραγματικά οι θεοί ευχαριστιούνται στο άκουσμα τέτοιων <strong>συμβόλων</strong>, ανταποκρίνονται αμέσως σε όσους τους καλούν και <strong>φανερώνουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους μέσα από αυτά</strong>, καθότι τα θεωρούν <strong>σημάδια συγγενικά τους</strong> και κατεξοχήν γνώριμα τους. Τα <strong>μυστήρια</strong> και οι <strong>τελετουργίες</strong> επίσης με αυτά εκδηλώνουν την <strong>δημιουργική ενέργεια</strong> τους, και μέσα από αυτά προκαλούν, για <strong>όσους είναι μυημένοι να βλέπουν</strong>, <strong>θεάματα τέλεια</strong>, γεμάτα <strong>εσωτερική ηρεμία</strong> και <strong>απλόμορφα</strong>, για τα οποία ο <strong>νέος στην ηλικία</strong> και πολύ περισσότερο ο<strong> ανώριμος στον χαρακτήρα</strong> είναι <strong>ανεπίδεκτος</strong>»</p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 2.83.15- 84.2)</em></strong></p><br /><p></p><br /><p>Ενα άλλο <strong>ισχυρό σύμβολο</strong> είναι οι <strong>ύμνοι</strong>. Γιατί η <strong>σωστή απαγγελία</strong> των ύμνων (όπως είδαμε ότι γίνεται με τα ονόματα) μας <strong>συνδέει</strong> με την θεότητα. Για να συνδεθούμε όμως με την θεότητ.α <strong>πρέπει να ξέρουμε την φύση της ώστε να μπορέσουμε να συντονιστούμε νοητικά</strong></p><br /><p><em>(δες σχετικά : </em><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/05/blog-post_31.html"><em>http://empedotimos.blogspot.com/2009/05/blog-post_31.html</em></a><em> )</em></p><br /><p></p><br /><p>Άλλωστε όπως μας λέει ο Πρόκλος στα <strong>Σχόλια στην Πολιτεία 2.250.6-28</strong>, μέσω των <strong>ύμνων</strong> και των ονομάτων που περιέχουν <strong>δηλώνονται συμβολικά οι νοήσεις μας προς τις ανώτερες τάξεις</strong> :</p><br /><p>«Διότι <strong>θα ήταν γελοίο να νομίζει κανείς ότι οι ύμνοι διαιρούνται στα αλήθεια χρονικά</strong>, και ότι μέσω αυτών δεν <strong>δηλώνεται συμβολικά</strong> η πρώτη, η ενδιάμεση και η τελευταία ενέργεια των νοήσεων, <strong>ενέργειες που είναι όλες πέρα και πάνω από τον χρόνο</strong>, και ο μύθος μέσω των δηλωτικών χρόνου ονομάτων δείχνει την <strong>εναλλαγή των άχρονων νοήσεων</strong>....Αλλά αν θέλεις δες και με άλλο τρόπο την εξήγηση της σχέσης των ύμνων με τον χρόνο. Διότι γενικά το γεγονός καθαυτό του ότι υμνούν δηλώνει ότι <strong>η νοητική τους ενέργεια είναι στραμμένη προς τις ανώτερες αιτίες</strong>. Πραγματικά οι ύμνοι αναπέμπονται προς τους θεούς, τους ανώτερους και όχι τους κατώτερους»</p><br /><p></p><br /><p>Συνεπώς<strong> δεν αρκεί απλώς η απαγγελία ενός ύμνου αν αυτή στερείται από το κατάλληλο γνωστικό υπόβαθρο που επιτρέπει την ενεργοποίηση της σύνδεσης με τον θείο κόσμο κατά την απαγγελία</strong>.</p><br /><p></p><br /><p>Και έτσι, πως να μην είναι και η <strong>φιλοσοφία</strong> βασικό συστατικό της <strong>συμβολικής </strong>μιας και αυτή αποτελεί <strong>ύμνο</strong> όπως μας λέει <strong>ο Σωκράτης στον Κρατύλο</strong> :</p><br /><p></p><br /><p>«Λέμε λοιπόν ότι και <strong>η ίδια η φιλοσοφία είναι μέγιστη μουσική</strong>, όπως θα λέγαμε ότι είναι και η<strong> ερωτική τέχνη</strong> αυτή που θα συντόνιζε κατεξοχήν ερωτικά όχι την λύρα αλλά την ίδια την ψυχή, με την αρίστη αρμονία, <strong>χάρη στην οποία η ψυχή μπορεί τόσο να κοσμεί και να διευθετεί όλα τα ανθρώπινα όσο και να υμνεί τέλεια τα θεία</strong>, μιμούμενη τον ίδιο τον Απόλλωνα Μουσηγέτη, ο οποίος με τις νοερές του ωδές <strong>υμνεί τον πατέρα</strong> και συνέχει τον σύμπαντα κόσμο με τα <strong>ακατάλυτα δεσμά</strong> κουνώντας μαζί τα πάντα όπως λέει <strong>ο Σωκράτης στον Κρατύλο</strong>»</p><br /><p><strong><em>(Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 1.57.11-16)</em></strong></p><br /><p></p><br /><p>Αρα λοιπόν, <strong>δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με την Συμβολική αν δεν γνωρίζουμε το Φιλοσοφικό υπόβαθρο στο οποίο εντάσσονται τα σύμβολα που προτιθέμεθα να μελετήσουμε</strong>, ώστε να καταστούμε ικανοί να ενεργοποιήσουμε τις συνάψεις που υπάρχουν μεταξύ των συμβόλων και του υπεραισθητού κόσμου. </p><br /><p><strong><em>Γιατί τότε μόνο θα έχουμε μια στέρεη προσέγγιση στα σύμβολα και δεν θα βολοδέρνουμε μεταξύ προσωπικών απόψεων και ευφάνταστων «αποσυμβολισμών» που θα ικανοποιούν ό,τι θέλουμε να δούμε και όχι ό,τι πράγματι θέλει να μας πει ένα σύμβολο. </em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-8071301526302617145?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-47699182856120232712011-04-04T12:24:00.000-07:002011-04-08T23:07:32.646-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/--XQ5_B979eA/TZoiK4VD7aI/AAAAAAAAAJU/UKaTqkjjusM/s1600/delphi-temple.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591819457648651682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/--XQ5_B979eA/TZoiK4VD7aI/AAAAAAAAAJU/UKaTqkjjusM/s400/delphi-temple.jpg" border="0" /></a> <br /><div></div><br /><p>Είναι ευρύτερα γνωστό ότι <strong>όλοι οι αρχαίοι ναοί</strong> – με ελάχιστες εξαιρέσεις – ήταν προσανατολισμένοι στον άξονα <strong>Ανατολή-Δύση</strong> και μάλιστα είχαν την <strong>είσοδο</strong> τους από την <strong>Ανατολική πλευρά</strong>.Οπως μας λέει ο <strong>Πορφύριος στο Περί του εν Οδυσσεία των νυμφών άντρου 3.23</strong> :</p><br /><p><em>« ως αν σχεδόν πάντων των ιερών τα μεν αγάλματα και <strong>τας εισόδους εχόντων προς ανατολήν</strong> τετραμμένας, των δε <strong>εισιόντων προς δύσιν</strong> αφορώντων, όταν αντιπρόσωποι των αγαλμάτων εστώτες τοις θεοίς τας λιτάς και θεραπείας προσάγωσι»</em></p><br /><p><em>«Δεδομένου ότι σε όλους σχεδόν τους ναούς τα αγάλματα και οι είσοδοι είναι στραμμένα προς την Ανατολήν, και όσοι μπαίνουν κοιτάζουν προς τα δυτικά, όταν στέκονται απέναντι στα αγάλματα για να προσευχηθούν και να λατρέψουν τους θεούς».</em></p><br /><p>Και αυτό όχι τυχαία καθώς ο Ηλιος αποτελώντας<strong> εικόνα του Αγαθού</strong> κατά τον Πλάτωνα και θεωρούμενος <strong>αρχή της κινήσεως</strong> αποτύπωνε την <strong>απορροή των θείων δυνάμεων</strong> προς τον <strong>αισθητό κόσμο</strong>.</p><br /><p><strong><em>«Πυθαγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης δεξιά του κόσμου τα ανατολικά μέρη, αφ’ ων η αρχή της κινήσεως, αριστερά δε τα δυτικά»</em></strong> μας λέει ο <strong>Ευσέβιος</strong> στην <strong>Ευαγγελική Προπαρασκευή </strong><a onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," href="http://15.41.1.2/" target="_blank" rel="nofollow"><strong>15.41.1.2</strong></a><span class=""></span> </p><br /><p>Αλλωστε οι <strong>Πυθαγόρειοι</strong> θεωρούσαν ως <strong>άνω μέρος</strong> του ουρανού το <strong>δεξιό</strong> και το <strong>αριστερ</strong>ό το <strong>κάτω</strong>, όπως μας λέει ο <strong>Σιμπλίκιος</strong> στα <strong>Σχόλια</strong> του στο <strong>Περί Ουρανού</strong> του <strong>Αριστοτέλη</strong> <strong>7.392.14</strong>:</p><br /><p><em>“ειπερ, ως αυτός εν τω δευτέρω της συναγωγής των Πυθαγορικών ιστορεί,του όλου ουρανού το μεν άνω λέγουσιν είναι, το δε κάτω, και <strong>το μεν άνω του ουρανού δεξιόν είναι</strong>, το <strong>δε κάτω αριστερόν</strong>” </em></p><br /><p>Με άλλα λόγια λοιπόν ό,τι προέρχεται από την <strong>Ανατολή</strong> θεωρείται <strong>απόρροια των θείων</strong> <strong>δυνάμεων</strong> προς τα <strong>όντα του αισθητού</strong>.</p><br /><p>Με τον προσανατολισμό αυτό λοιπόν οι ναοί προσδιόριζαν την ευρύτερη συμβολική που διέτρεχε όλον τον ναό.</p><br /><p>Εχοντας λοιπόν την<strong> είσοδο</strong> του ναού στραμμένη προς την <strong>Ανατολή</strong>, ο ήλιος όπως ανέβαινε στο στερέωμα <strong>έλουζε τον ναό με τις ακτίνες</strong> του και έτσι συμβολικά <strong>«φόρτιζε» τον ναό με τις θείες δυνάμεις</strong>, ώστε πλέον να λειτουργεί σαν <strong>πραγματικό σύμβολο</strong> του υπεραισθητού κόσμου. </p><br /><p>Είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ότι <strong><em>η είσοδος στον ναό απαγορευόταν για τους θνητούς και μόνον οι ιερείς έμπαιναν μέσα για να τελέσουν τις κατάλληλες ιερατικές πράξεις</em></strong>. </p><br /><p>Τονίσαμε δε ότι η απαγόρευση αυτή ήταν <strong>υπενθύμιση</strong> για το ότι οι <strong>θνητοί όντες στον αισθητό κόσμο</strong> και συνεπώς <strong>ένσαρκοι</strong> δεν μπορούσαν να εισέλθουν στον υπεραισθητό κόσμο.</p><br /><p>Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι <strong>Αιγυπτιακοί ναοί</strong> είχαν την ίδια <strong>λειτουργία</strong> και τον <strong>ίδιο προσανατολισμό</strong>. </p><br /><p>Η διαφοροποίηση ήταν ότι οι <strong>Αιγυπτιακοί ναοί</strong> περικλείοντο από <strong>τείχος</strong> και η είσοδος των πιστών εγίνοντο περνώντας από <strong>δύο μεγάλες στήλες</strong> που ήταν στην <strong>είσοδο</strong> του τεμένους που οδηγούσε στον <strong>κεντρικό περίβολο</strong> όπου υπήρχε ο <strong>βωμός </strong>και οι οποίες στήλες σηματοδοτούσαν την <strong>είσοδο στο Αμέντι</strong>, δηλαδή τον <strong>κόσμο των νεκρών</strong>, τον <strong>Αδη</strong> δηλαδή. </p><br /><p>Με άλλα λόγια και εκεί η παρουσία των πιστών <strong>έπρεπε να είναι σε κατάσταση που υπερέβαινε τον αισθητό κόσμο</strong>, ώστε να <strong>συντονισθούν</strong> με το κατάλληλο περιβάλλον που θα τους έδινε την<strong> δυνατότητα επικοινωνίας με ανώτερες καταστάσεις</strong>.</p><br /><p>Εχουμε βάσιμες ενδείξεις να υποθέσουμε ότι<strong> μέσα στον ναό η κίνηση των ιερέων ήταν συγκεκριμένη ανάλογα με το τι τελετουργικές πράξεις εγίνοντο</strong>.</p><br /><p>Δεδομένου λοιπόν ότι<strong> η Ανατολή συμβόλιζε την αρχή της κινήσεως</strong> και συνεπώς η <strong>Δύση</strong> την <strong>περάτωση</strong> της, οι όποιες <strong>ιερατικές πράξεις</strong> συμβόλιζαν <strong>απορροή θείων δυνάμεων στον αισθητό κόσμο</strong>, θα απεικονίζοντο <strong>σαν να ξεκινούσαν από την Ανατολή</strong>, οι δε <strong>πράξεις</strong> που συμβόλιζαν<strong> επιστροφή στον θείο κόσμο</strong> θα είχαν κατεύθυνση προς <strong>την Ανατολή</strong>, ή αλλοιώς σύμφωνα με τον <strong>Πρόκλο </strong>η μεν <strong>πρώτη</strong> απεικόνιζε την <strong>πρόοδο</strong> η δε δεύτερη την <strong>επιστροφή</strong>.</p><br /><p>Πράγματι σε ένα σημείο των <strong>Σχολίων</strong> του στον <strong>Γοργία 5.೫, ο Ολυμπιόδωρος</strong> μας αποτυπώνει ότι <strong><em>:«η μεν γαρ από των αριστερών εις τα δεξιά δυτική εστιν, η δε από την δεξιάν επι τα αριστερά ανατολική·»</em></strong> .</p><br /><p>Με άλλα λόγια <strong>η δεξιόστροφη κίνηση</strong> που απεικονίζει κίνηση <strong>προς την δύση</strong> απεικονίζει την <strong>πρόοδο</strong>, η δε <strong>αριστερόστροφη</strong> που απεικονίζει κίνηση <strong>προς την Ανατολή</strong> απεικονίζει την <strong>επιστροφή.</strong> </p><br /><p>Αλλωστε η απεικόνιση των <strong>ιερέων</strong> και του <strong>χορού</strong> που υπάρχει στα διάφορα έργα των <strong>Αρχαίων ποιητών</strong>, τραγικών και μη, μας δείχνει ότι η <strong>κίνηση των ιερέων και του χορού</strong> όταν απομακρύνεται από την <strong>θυμέλη</strong> (<strong><em>που συμβολικά είναι ο βωμός του Διονύσου στο θέατρο)</em></strong> εγίνετο προς τα <strong>δεξιά</strong> τραγουδώντας/απαγγέλοντας την λεγόμενη <strong>στροφή</strong>, η δε κίνηση <strong>προς τον βωμό</strong> εγίνετο <strong>προς τα αριστερά</strong> τραγουδώντας/απαγγέλοντας την <strong>αντιστροφή</strong> (ενώ όταν <strong>παρέμεναν πλησίον του βωμού</strong> απήγγειλαν την <strong>επωδή</strong>).</p><br /><p>Τόσο η <strong>στροφή</strong>, όσο και η <strong>αντιστροφή</strong> και η <strong>επωδή</strong> είχαν περιεχόμενο<strong> συμβατό</strong> με <strong>απομάκρυνση(πρόοδο)</strong>, <strong>επιστροφή</strong> και <strong>παραμονή</strong> σε θεία κατάσταση.</p><br /><p>(<em>Αν θέλαμε να δώσουμε ένα πρακτικό παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν φαντασθούμε την κίνηση μέσα στον ναό σαν την κίνηση μιας βίδας, το <strong>«βίδωμα»</strong> της βίδας είναι η <strong>δεξιόστροφη κίνηση</strong> και προκαλεί <strong>κάθοδο</strong>, το δε <strong>«ξεβίδωμα»</strong> της βίδας είναι η <strong>αριστερόστροφη </strong>κίνηση και προκαλεί <strong>άνοδο/επιστροφή</strong>)</em></p><br /><p>Εχουμε λοιπόν σοβαρές ενδείξεις ότι <strong>οι όποιες ιερατικές πράξεις και λειτουργίες εμιμούντο την κίνηση του Ηλίου</strong> και τα <strong>διάφορα στάδια της πορείας του Ηλίου</strong> αποτελούσαν σημαντικότατα <strong>σύμβολα βαθύτερων εσωτερικών και μυητικών λειτουργιών</strong>.</p><br /><p>Ο <strong>Πορφύριος </strong>στο <strong>Αντρο των Νυμφών ೨೬.3</strong> μας δίνει μια ένδειξη :</p><br /><p><em>«Τον δε νότον θεοίς νέμοντες <strong>ισταμένης της μεσημβρίας</strong> εν τοις ναοίς των θεών τα <strong>παραπετάσματα έλκουσι</strong>, <strong>το Ομηρικόν δε τούτο φυλάσσοντες παράγγελμα</strong>, ως κατά την εις νότον έγκλισιν του θεού <strong>ου θέμις ανθρώπους εισιέναι εις τα ιερά</strong>, αλλ’ αθανάτων οδός εστιν. ιστασιν ουν <strong>το σύμβολον της μεσημβρίας και του νότου επί τη θύρα μεσημβριάζοντος του θεού</strong>. ουκούν ουδ’ επί των άλλων θυρών εφ’ οποίας ουν ώρας εξόν λαλείν ως ιεράς ούσης θύρας, και <strong>δια τούθ’οι Πυθαγόρειοι και οι παρ’ Αιγυπτίοις σοφοί μη λαλείν απηγόρευον διερχομένους ή θύρας ή πύλας</strong>, σεβομένους <strong>υπό σιωπής</strong> θεόν αρχήν των όλων έχοντα.»</em></p><br /><p>δηλαδή :</p><br /><p><em>«Επειδή όμως ο νότος έχει αποδοθεί στους θεούς, <strong>κατά την μεσημβρία τραβάνε στους ναούς τις κουρτίνες μπροστά από τα αγάλματα των θεών</strong>, τηρώντας την <strong>ομηρική εντολή</strong>, ότι <strong>όταν ο ήλιος πηγαίνει κατά τον νότο δεν επιτρέπεται να μπαίνουν άνθρωποι στους ναούς,</strong> αλλά αυτό είναι των αθανάτων πέρασμα. </em></p><br /><p><em>Τοποθετούν λοιπόν <strong>το σύμβολο της μεσημβρίας και του νότου στις πύλες των ναών</strong>, όταν ο θεός Ηλιος βρίσκεται στο <strong>μεσουράνημα </strong>του. </em></p><br /><p><em>Αλλά και <strong>στις άλλες πύλες δεν επιτρεπόταν να μιλάνε καθόλου σε οποιαδήποτε ώρα,</strong> επειδή οι πύλες θεωρούνταν ιερές. </em></p><br /><p><em>Για τούτο <strong>οι Πυθαγόρειοι και οι σοφοί των Αιγυπτίων απαγόρευαν τις ομιλίες σε όσους περνούσαν τις θύρες ή πύλες</strong>, τιμώντας με την σιωπή τους τον θεό που κατείχε την αρχή των πάντων»</em></p><br /><p>Αλλωστε σε πολλά σημεία των <strong>μυητικών Ελληνικών κειμένων</strong> η κίνηση <strong>προς τα Ανατολικά υποδηλώνει επιστροφή στο νοητό</strong>, η δε <strong>κίνηση προς τα δυτικά κάθοδο στον κόσμο της γέννησης</strong>.</p><br /><p>Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η <strong>Αργοναυτική εκστρατεία</strong> η οποία έχει πορεία προς την <strong>Κολχίδα</strong> (η οποία είναι <strong>γεμάτη με ηλιακά σύμβολα</strong> και όπως καταγράφουν τα κείμενα μας αποτελεί την <strong>ύψιστη κατάσταση που μπορεί να αποκτήσει μια ανθρώπινη ψυχή</strong>) με σκοπό την απόκτηση του <strong>χρυσόμαλλου δέρατος</strong> που ουσιαστικά αποτελεί <strong>αλληγορική ένδειξη της επίτευξης πλήρους κάθαρσης του αυγοειδούς της ψυχής και συνεπώς της ολοκλήρωσης της</strong>.</p><br /><p>Ας έχουμε λοιπόν υπόψιν μας και αυτό το στοιχείο όταν επισκεπτόμαστε έναν ναό, γιατί όντες <strong><em>συνειδητοποιημένοι τα σύμβολα μας μιλούν, αν δεν γνωρίζουμε τα σύμβολα είναι απλώς παραστάσεις χωρίς βαθύτερο νόημα.</em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-4769918285612023271?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-81503997751642535182011-03-30T11:09:00.000-07:002011-03-30T11:26:14.584-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-J4VCkSPy3GY/TZN1Mb4FaGI/AAAAAAAAAJM/QFXNNZfAXto/s1600/800px-Bassae.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589940418998790242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-J4VCkSPy3GY/TZN1Mb4FaGI/AAAAAAAAAJM/QFXNNZfAXto/s400/800px-Bassae.jpg" border="0" /></a> <br /><div><strong><em>«πάσα δε επιτηδειότης μιμήσει και ομοιότητι γίνεται, διο οι μεν ναοί τον ουρανόν, οι δε βωμοί μιμούνται την γην»</em></strong> - ΣΑΛΟΥΣΤΙΟΣ</div><br /><div></div><br /><div><em>«Κάθε δε επιτηδειόττης γίνεται με μίμηση και ομοιότητα, για αυτό οι μεν ναοί μιμούνται τον ουρανόν, οι δε βωμοί μιμούνται την γην» </em></div><br /><div></div><br /><div>Ο Σαλούστιος λοιπόν μας λέει τι ακριβώς εσυμβόλιζαν οι <strong>ναοί</strong> και οι <strong>βωμοί</strong> οι οποίοι ήταν <strong>έξω από τους ναούς</strong> και μάλιστα όπως γνωρίζουμε ευρίσκοντο στην <strong>ανατολική</strong> είσοδο των ναών.</div><br /><div>Προφανώς με τις λέξεις <strong>ουρανός</strong> και <strong>γη</strong> δεν εννοούσε τον φυσικό ουρανό και την φυσική γη, αλλά τον <strong>υπεραισθητό</strong> και τον <strong>αισθητό</strong> κόσμο αντίστοιχα.</div><br /><div>Ετσι λοιπόν ο <strong>ναός</strong> ήταν ο <strong>χώρος</strong> ο οποίος απεικόνιζε όλον τον <strong>υπεραισθητό κόσμο</strong> όπως μας τον παρουσιάζει η <strong>Ελληνική Θεολογία</strong> και <strong>Φιλοσοφία</strong> και μάλιστα διαρρυθμισμένο σε <strong>επίπεδα</strong> και <strong>μέρη</strong> ανάλογα με την δομή του <strong>υπεραισθητού κόσμου</strong>, όπως μας παραδίδεται από τα Φιλοσοφικά μας κείμενα.</div><br /><div>Τα επίπεδα αποτυπώνονταν με <strong>σκαλοπάτια</strong> τα οποία οδηγούσαν σε <strong>ανώτερα επίπεδα</strong> μέσα στον ναό, το δε <strong>άγαλμα</strong> της θεότητας ευρίσκετο σε <strong>ειδικό διαμέρισμα</strong> μέσα στον ναό, στον λεγόμενο <strong>σηκό</strong> του ναού.</div><br /><div>Ετσι λοιπόν με τα <strong>σκαλοπάτια</strong> μέσα στον <strong>ναό</strong> <em>(να σημειωθεί ότι αναφερόμαστε στα σκαλοπάτια <strong>μέσα στον ναό</strong> και όχι τα σκαλοπάτια τα οποία απαιτούνται για να ανέβει κάποιος στο επίπεδο του ναού) </em>απεικονίζονται τα <strong>διάφορα επίπεδα του θείου κόσμου</strong> που «μεσολαβούν» τρόπον τινά μέχρι να προσεγγίσει κανείς το <strong>άγαλμα</strong> της θεότητας.</div><br /><div>Ετσι χρησιμοποιούμε σαν <strong>σημείο αναφοράς</strong> τον <strong>σηκό</strong> του ναού και το <strong>πόσα επίπεδα ανεβαίνουμε</strong> από την στιγμή που θα πατήσουμε το επίπεδο του ναού.</div><br /><div>Αν λοιπόν γνωρίζουμε την<strong> δομή του θείου κόσμου</strong> όπως έχει καταγραφεί από τα <strong>Ελληνικά κείμενα</strong>, αναλύοντας την <strong>δομή των αναβαθμών</strong> που χρειάζονται να ανεβεί κανείς μέχρι το επίπεδο του <strong>αγάλματος</strong> της θεότητας (<em>και από άλλα τυχόν ευρήματα και σύμβολα που συνδέονται με την θεότητα)</em>, γίνεται αντιληπτή <strong>σε ποιά έκφραση της θεότητας</strong> ήταν αφιερωμένος ο ναός.</div><br /><div>Ας μην ξεχνάμε ότι <strong>όλη η σειρά</strong> που ξεκινά από έναν <strong>πρωταρχικό θεό (ενάδα)</strong> μέχρι τις <strong>μερικές ψυχές</strong> που ανήκουν σε αυτή την σειρά, έχει το <strong>ίδιο όνομα</strong> με την θεότητα, άρα <strong><em>δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά για παράδειγμα, αλλά και σε ποιά έκφραση της</em></strong>. Ενα άλλο χαρακτηριστικό των ναών είναι οι διάφοροι <strong>κίονες</strong> οι οποίοι εχρησιμοποιούντο και οι οποίοι πέραν της <strong>καθαρά αρχιτεκτονικής</strong> τους <strong>λειτουργίας</strong> είχαν και τον κατάλληλο <strong>συμβολισμό</strong>.</div><br /><div>Αν θυμηθούμε ότι στα <strong>πρόθυρα του Αγαθού</strong> σύμφωνα με τον <strong>Φίληβο</strong> του <strong>Πλάτωνα</strong> βρίσκονται οι <strong>τρεις μονάδες</strong>, <strong>Κάλλος</strong>, <strong>Αλήθεια</strong>, <strong>Συμμετρία</strong>, <strong><em>(«Ουκουν εν μη μια δυνάμεθα ιδέα το αγαθόν θηρεύσαι, συν τρισί λαβόντες, κάλλει και συμμετρία και αληθεία» - Φίληβος 65.2)</em></strong> από τις οποίες και απορρέουν όλα όσα σχηματίζουν την πραγματικότητα, τότε αναγόμεθα στο <strong>ότι οι ρυθμοί των κιόνων που στηρίζουν τον ναό θα αποτελούν έκφραση των τριών αυτών μονάδων</strong>.</div><br /><div>Και πράγματι αν συμβουλευτούμε το έργο του <strong>Βιτρουβίου περί Αρχιτεκτονικής (Βιβλίο IV, κεφ.1 )</strong> θα δούμε ότι ο <strong>Δωρικός ρυθμός</strong> μιμείται την <strong>Ισχύ</strong> μιας και εμιμείτο την στήριξη μεγάλων βαρών και άρα την <strong>Συμμετρία</strong> γιατί <strong>μόνο η συμμετρία είναι ισχυρή η όποια δε ασυμμετρία είναι ασταθής</strong>, εμμέσως μας αντιστοιχεί τον <strong>Ιωνικό ρυθμό</strong> με τον <strong>Νου</strong> και κατ’επέκταση την <strong>Αλήθεια</strong> – μιας και τον παραβάλλει με το <strong>κεφάλι</strong> και τα <strong>μαλλιά</strong> μιας γυναίκας <strong><em>(στο κεφάλι υπάρχει ο εγκέφαλος που είναι όργανο του νου)</em></strong> και τον <strong>Κορινθιακό ρυθμό</strong> με το <strong>Κάλλος</strong> μιας και μας αναφέρει ότι ο ρυθμός αυτός <strong>μιμείται </strong>την <strong>λεπτότητα</strong> και την <strong>χάρη</strong> μιας γυναίκας.</div><br /><div>Ας σημειωθεί ότι η <strong>έλλειψη</strong> κάποιου συγκεκριμένου ρυθμού κιόνων σε έναν ναό δεν σημαίνει την απουσία της αντίστοιχης μονάδας, αλλά την <strong>κρύφια ύπαρξη</strong> της, που πιθανόν υποκρύπτει μια <strong>βαθύτερη συμβολική</strong>.</div><br /><div>Πριν προχωρήσουμε τον συλλογισμό μας ας σημειώσουμε ότι <strong>στον ναό δεν επετρέπετο να εισέρχονται οι θνητοί, αλλά μόνο οι ιερείς</strong>, η δε όλη <strong>λατρεία</strong> εγίνετο <strong>υπαίθρια</strong> στον <strong>βωμό</strong>, τον οποίο ο Σαλούστιος μας είπε ότι μιμείται την <strong>γη</strong>, δηλαδή τον <strong>αισθητό κόσμο</strong>.</div><br /><div>Αρα λοιπόν, εμείς όπως είμαστε <strong>ενσαρκοι</strong> ανήκουμε στον <strong>αισθητό κόσμο</strong>, για αυτό και τα λατρευτικά μας καθήκοντα τα κάνουμε στον <strong>βωμό εκτός του ναού</strong> για να μεταβούμε δε στον <strong>υπεραισθητό</strong> θα πρέπει να ανεβούμε <strong>κάποια επίπεδα</strong>, τα οποία μας συμβολίζουν τα <strong>σκαλοπάτια της κλίμακας</strong> που χρειάζεται να ανεβούμε μέχρι να πατήσουμε το επίπεδο του ναού, ξεκινώντας από την <strong>γη</strong>, δηλαδή από το <strong>αισθητό</strong>.</div><br /><div>Ο <strong>αριθμός των σκαλοπατιών</strong> λοιπόν μας απεικονίζει τα <strong>επίπεδα</strong> που <strong>πρέπει συνειδησιακα να ανεβούμε για να προσεγγίσουμε τον θείο κόσμο</strong> και τα οποία είναι πλήρως κατανοητά, αν γνωρίζουμε <strong>πως είμαστε φτιαγμένοι</strong> και πως είναι η <strong>σύνθεση</strong> του ανθρώπου, ο οποίος δεν είναι το σώμα που αντιλαμβανόμαστε, αλλά η <strong>ψυχή</strong>.</div><br /><div><strong><em>«ο άνθρωπος άρα ψυχή εστι’» </em></strong>όπως μας λέει ο <strong>Ολυμπιόδωρος</strong>.</div><br /><div>Ετσι λοιπόν η <strong>απαγόρευση εισόδου</strong> στον ναό <strong>υπενθύμιζε</strong> ότι πρέπει να «φαντασθούμε» τον εαυτό μας <strong>άσαρκο</strong>, την <strong>ψυχή</strong> μας δηλαδή, γιατί <strong>μόνο αυτή έχει θέση στον πραγματικό ναό που απεικονίζει τον υπεραισθητό κόσμο</strong>.</div><br /><div>Ετσι λοιπόν <strong>στρεφόμενοι μέσα μας</strong> και <strong>συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είμαστε</strong>, μπορούμε να <strong>συντονιστούμε</strong> και να <strong>ανεβούμε συνειδησιακά</strong> ώστε να <strong>εναρμονισθούμε</strong> με ένα <strong>περιβάλλον</strong> το οποίο είναι <strong>πρόσφορο</strong> για να μας επιτρέψει την <strong>επικοινωνία</strong> με το θείο.</div><br /><div>Εκτός δε από τα παραπάνω που αρκετά από αυτά είναι ορατά στις μέρες μας, υπήρχαν και <strong>κινούμενα μέρη</strong> και <strong>στολίδια</strong> στους ναούς και στα αγάλματα που είχαν την δική τους συμβολική για τα οποία μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.</div><br /><div><strong><em>Στην επόμενη επίσκεψη μας σε έναν ναό, ας είμαστε λίγο συγκεντρωμένοι και ας προσπαθήσουμε να «ακούσουμε» τον ναό, τι θέλει να μας πει μέσα από την συμβολική του. </em></strong>Ερχόμενοι λοιπόν στο σήμερα, και όντες <strong>οπλσμένοι</strong> με κατάλληλες <strong>έννοιες</strong> και <strong>γνώσει</strong>ς, θα πρέπει να έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας όταν εισερχόμεθα σε έναν <strong>ναό</strong> ή σε έναν <strong>χώρο</strong> που έχουμε <strong>διαρρυθμίσει</strong> για να <strong>καλύψει τις μεταφυσικές μας ανησυχίες</strong>, ώστε <strong>διαλογιζόμενοι</strong> και <strong>συντονιζόμενοι</strong> κατάλληλα να προσλάβουμε αυτά που <strong>πρέπει</strong> και <strong>μπορούμε.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-8150399775164253518?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-42474202660790653782011-02-24T08:36:00.000-08:002011-02-24T09:13:21.797-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-IipLs2HeakE/TWaOvQ-zOXI/AAAAAAAAAJE/3S6I0CPubaE/s1600/olympians1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577302131208305010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 318px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IipLs2HeakE/TWaOvQ-zOXI/AAAAAAAAAJE/3S6I0CPubaE/s400/olympians1.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><p align="center"><span style="font-size:130%;">του<strong><span style="font-family:arial;"><span class=""> Edward Butler </span></strong></span></span></p><p align="center"><strong>( μετάφραση Εμπεδότιμος)</strong></p><p>Τι εννοεί ο Σαλούστιος όταν λέει :<br /><strong><em>«Οι μεν ουν ποιούντες τον Κόσμον Ζευς και Ποσειδών εισί και Ήφαιστος· οι δε ψυχούντες Δημήτηρ και Ήρα και Αρτεμις· οι δε αρμόζοντες Απόλλων</em></strong> <strong>και Αφροδίτη και Ερμής· οι δε φρουρούντες Εστία και Αθηνά και Άρης»</strong><br /></p><p>Αυτή είναι μια μεταγενέστερη Πλατωνική ταξινόμηση, όχι τόσο μυστήρια όσο ακούγεται, αν και λίγο περίπλοκη. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι συμβαίνει, παρουσιάζοντας την εκδοχή του Σαλουστίου με την πιο λεπτομερή ανάλυση που μας δίνει ο Πρόκλος.<br /></p><br /><p>Ο Σαλούστιος ταξινομεί τους θεούς <strong><u>σύμφωνα με την στάση που τηρούν στον κόσμο</u></strong>. <strong><u>Είναι ταξινόμηση με βάση τους τρόπους ενέργειας</u></strong>. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτά είναι <strong><u>μόνο όψεις της συνολικής δράσης των θεών</u></strong>. </p><p>Η πρωταρχική σημασία αυτής της ταξινόμησης είναι αυτό που μας λέει για την δομή του όντος, για τα προϊόντα της δράσης των θεών.</p><p>Σαν καθορισμός της φύσεως των θεών είναι αναγκαστικά περιορισμένη γιατί <strong>πάντα υπάρχει μια υπέρτερη της δράσης ύπαρξη στις θείες οντότητες</strong>. <strong><u>ΕΙΝΑΙ πάντα περισσότερο από Ο,ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ.</u></strong></p><p>Σημειώστε ότι ο Σαλούστιος δεν διαπραγματεύτεαι όλους τους Έλληνες θεούς. Διαπραγματεύεται ένα συγκεκριμένο σύνολο θεών από τις υπερκόσμιες τάξεις (<strong>δηλαδή αυτές που προΐστανται του κόσμου</strong>)</p><p>Ο <strong>Ζευς</strong>, ο <strong>Ποσειδών</strong> και ο <strong>Ήφαιστος</strong> είναι δημιουργοί.</p><p>Πρέπει να καταλάβουμε ότι <strong><u>την Ελληνική σκέψη ποτέ δεν απασχόλησε η δημιουργία εκ του μηδενός, αλλά αντίθετα η θέση ενός συστήματος σε τάξη</u></strong>. Μπορούμε να δούμε πως δουλεύει αυτό μελετώντας τον <strong><u>Τίμαιο του Πλάτωνα</u></strong>, όπου ο Πλάτων μέσω του Πυθαγόρειου <strong><u>Τιμαίου του Λοκρού</u></strong>, περιγράφει την <strong><u>κοσμογονική διαδικασία</u></strong> σε γενικούς, αφηρημένους όρους. </p><p><strong><u>Η δημιουργία είναι μια διαδικασία θέσεως σε τάξη μιας κίνησης.</u></strong> Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η<strong><u> δημιουργία εδώ, δεν είναι κάτι που συνέβη άπαξ και τώρα τελείωσε.</u></strong></p><p><strong><u>Κάθε τι που κάνουν οι θεοί, το κάνουν τώρα και το έχουν πάντα κάνει.</u></strong> Αυτή είναι η Πλατωνική οπτική. Συνεπώς, αυτή είναι μια <strong><u>συνεχής διαδικασία μορφοποίησης.</u></strong></p><p>(Όπως ακριβώς στην Αιγυπτιακή θεολογία, όπου ο χρόνος κοσμογονίας είναι πάντα τώρα.) </p><p>Ο Σαλούστιος αναγνωρίζει τρεις διαφορετικούς τρόπους μορφοποιητικής δράσης στην τριάδα <strong><u>Ζευς</u></strong>, <strong><u>Ποσειδών</u></strong> και <strong><u>Ήφαιστος.</u></strong> Ο <strong><u>Ζευς</u></strong> δίνει <strong><u>μορφή</u></strong> στον <strong><u>κόσμο των ιδεών</u></strong>, ο <strong><u>Ποσειδών</u></strong> στον κόσμο της <strong><u>γέννησης,</u></strong> ο <strong><u>Ήφαιστος</u></strong> στον κόσμο των <strong><u>σωμάτων.</u></strong> </p><p>Όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε τις μορφικές δομές, ιδέες και ιδεατά, όταν στην πραγματικότητα κάνουμε ό,τι κάνουν και οι θεοί, δρούμε στην<strong><u> επικράτεια του Διός.</u></strong></p><p>Όταν αλληλεπιδρούμε με άλλα έμψυχα όντα στην ροή της γέννησης, είμαστε στην <strong><u>επικράτεια του Ποσειδώνα</u></strong>, στις «θάλασσες» του. Η επικράτεια της Φυσικής, της Χημείας, της <strong><u>υλικής ύπαρξης</u></strong> ανήκει στον <strong><u>Ήφαιστο.</u></strong></p><p>Αυτοί οι θεοί είναι υπεύθυνοι για την τάξη που ανακαλύπτουμε σε αυτές τις επικράτειες – οι νόμοι του <strong><u>νου</u></strong>, της <strong><u>ψυχής</u></strong>, της <strong><u>φύσεως</u></strong> είναι με αυτή την έννοια <strong><u>δράσεις του Διός</u></strong>, του <strong><u>Ποσειδώνα</u></strong> και του <strong><u>Ηφαίστου</u></strong> αντίστοιχα, εκφράσεις της <strong><u>φύσης</u></strong> τους, και αυτές οι <strong><u>επιστήμες</u></strong> είναι σε κάποιον βαθμό ένα <strong><u>μονοπάτι</u></strong> προς αυτούς.</p><p>Οι <strong><u>ζωογονικοί</u></strong> θεοί είναι μια τάξη των <strong><u>υπερκόσμιων θεών</u></strong> που μεταδίδει την <strong><u>αυτοκίνηση</u></strong>, γιατί αυτό είναι που είναι <strong><u>ουσιώδες</u></strong> στην κατηγορία της <strong><u>ζωής</u></strong> στην Ελληνική σκέψη- είναι θέμα της διασάφησης των κατηγοριών της Ελληνική σκέψης σαν τα αποτυπώματα, τρόπον τινά, της δράσης των Ελλήνων θεών, γιατί όλη η Ελληνική σκέψη και κουλτούρα είναι η αποκάλυψη τους, η θέαση του ενός από τον άλλο και συνεπώς καθιστώντας την φύση του όντος στέρεη, την κοσμογένηση τους.</p><p><strong><u>Η ζωή είναι αυτοκίνηση</u></strong>. Συνεπώς βλέπουμε <strong><u>τρει</u></strong>ς τρόπους αυτοκίνησης. </p><p>Η <strong><u>Άρτεμις</u></strong> μεταδίδει την <strong><u>ζωική κίνηση</u></strong>, η <strong><u>Ήρα</u></strong> την <strong><u>ψυχική κίνηση</u></strong>, η <strong><u>Δήμητρα</u></strong> την <strong><u>κίνηση του κόσμου</u></strong> σαν ένα όλον.</p><p>(Θα είμαι λίγο ασαφής εδώ, γιατί ο Σαλούστιος, αν και χρησιμοποιεί κυρίως τις ίδιες κατηγορίες που κάνει ο Πρόκλος αργότερα, ταξινομεί τις κατηγορίες του λίγο διαφορετικά. Για να το θέσουμε ιστορικά, ο Σαλούστιος πολύ πιθανόν δίνει την σύνοψη του συστήματος του Ιαμβλίχου, μια προηγούμενη μορφή της Πλατωνικής Φιλοσοφίας της θρησκείας που είναι ακόμα εν χρήσει, ακολουθεί ο Πρόκλος τον 5ο αι.ΚΕ με μετατροπές και μέχρι το κλείσιμο της Ακαδημίας της Αθήνας τον 6ο αι.ΚΕ.) </p><p>Η <strong><u>ζωογονική</u></strong> διαδικασία είναι πιο συγκεκριμένη από την <strong><u>δημιουργικ</u></strong>ή, αν και μόνο λεπτοφυής. Εν τούτοις, οι δύο τελευταίες λειτουργίες που αναφέρει ο Σαλούστιος είναι ξεκάθαρα τοποθετημένες <strong><u>«κάτω»</u></strong> από τις προηγούμενες δύο, δηλαδή <strong><u>προϋποθέτει την ύπαρξη τους.</u></strong> </p><p><strong><u>(Κανένας θεός δεν είναι στην πραγματικότητα «πάνω» ή «κάτω» από οποιονδήποτε άλλο।Κάποιοι απλώς δρουν «πριν» ή «μετά» από κάποιους άλλους.) </u></strong></p><p>Η <strong><u>εναρμονίζουσα</u></strong> λειτουργία είναι ουσιαστικά η εφαρμογή της <strong><u>τάξης</u></strong> των <strong><u>δημιουργών</u></strong> <strong><u>στην κίνηση των πραγμάτων που είναι ολικά ή μερικά κινούμενα από κάτι άλλο</u></strong>, γιατί η ουσιώδης ζωή είναι η <strong><u>αυτοκίνηση.</u></strong> </p><p>Η <strong><u>μεταβαλλόμενη κίνηση</u></strong>, η <strong><u>παθητική κίνηση</u></strong>, είναι εν τάξει, σε συγκεκριμένη πορεία και αυτοί οι θεοί είναι οι <strong><u>πηγές</u></strong> αυτής της τάξης. </p><p>Ο <strong><u>Απόλλων</u></strong> με την <strong><u>μουσική</u></strong>, την <strong><u>μαντική</u></strong> και την <strong><u>ιατρική.</u></strong> </p><p>Η <strong><u>Αφροδίτη</u></strong> μέσω του <strong><u>κάλλους αυτού καθ’εαυτού</u></strong> – η δράση της στην πραγματικότητα ξεκινά πολύ πριν το επίπεδο στο οποίο ο Σαλούστιος την τοποθετεί, καθώς είναι της <strong><u>προ-Ολυμπιακής</u></strong> γενιάς – αλλά εδώ αυτή λειτουργεί μέσα στο Ολύμπιο βασίλειο, και έτσι στην σφαίρα του κοινωνικού κάλλους, κυρίως του <strong><u>κάλλους της αρετής.</u></strong> </p><p>Ο <strong><u>Ερμής</u></strong> μέσω της <strong><u>θέωσης</u></strong> και των άλλων <strong><u>Ερμαϊκών λειτουργιών.</u></strong> </p><p>Η <strong><u>φρουρητική</u></strong> λειτουργία τέλος, αναφέρεται στη <strong><u>αποτροπή πόρευσης</u></strong> της κίνησης από πηγές αντίθετες στην θέληση. ‘Ετσι οι <strong><u>Κουρήτες</u></strong>, παραδείγματα «φρουρών» για την Πλατωνική Φιλοσοφία της θρησκείας, <strong><u>προστατεύουν τον Δία</u></strong>, έτσι ώστε η κίνηση που ο Ζευς μεταδίδει στον κόσμο <strong><u>να παραμένει διακριτή</u></strong> από την αντίστοιχη <strong><u>Τιτανική</u></strong> του πατέρα του <strong><u>Κρόνου.</u></strong></p><p>Αυτό σημαίνει τελικά ότι <strong><u>η επικράτεια των ιδεών θα έχει κάποια ανεξαρτησία από την επικράτεια της φύσης.</u></strong> Στην ανάλυση του Σαλούστιου (ξανά κάπως διαφορετική από αυτή του Πρόκλου, οπότε θα πρέπει να κάνω μια βάσιμη υπόθεση εδώ) η <strong><u>Εστία</u></strong> κατέχει την <strong><u>εστία του όντος</u></strong> , σαν <strong><u>φρουρός</u></strong> του <strong><u>δυνατού.</u></strong></p><p>Η <strong><u>Αθηνά</u></strong> φρουρεί την τάξη του <strong><u>Δία</u></strong> από δυνάμεις που, αν και όχι κακές αυτές καθ’εαυτές, δεν μπορούν να έχουν τον τελευταίο λόγο, τρόπον τινά, εάν το σύνολο της εκδήλωσης πρέπει να προστατευθεί (π.χ Γίγαντες), ενώ ο <strong><u>Άρης</u></strong> φρουρεί την <strong><u>αυτονομία</u></strong> των δυνάμεων στο επίπεδο της ενσωμάτωσης, όπου το αποτέλεσμα της σύγκρουσης, δεν μπορεί τελείως να προκαθορισθεί με ιδανικούς παράγοντες ( <strong><u>δυνάμεις το «πολεμούν» τρόπον τινά</u></strong>).</p><p>Edward Butler<br /></p><p>(Το πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο βρίσκεται στην διεύθυνση :<br /><a href="http://lemon-cupcake.livejournal.com/32839.html" target="_blank">http://lemon-cupcake.livejournal.com/32839.html</a><br />Η ιστοσελίδα του συγγραφέα είναι η : <a href="http://henadology.wordpress.com/" target="_blank">http://henadology.wordpress.com/</a> )<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-4247420266079065378?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-5946449011191114822011-02-13T13:24:00.000-08:002011-02-13T13:43:06.050-08:00Ας δούμε και κάποιο θέμα που <strong><u>ταλανίζει</u></strong> την Ελληνική συμβολική και έχει γίνει πεδίο δράσης λαμπρόν για κάθε έναν πειραματιζόμενο πάνω στην Ελληνική παράδοση.<br /><br />Το θέμα αυτό είναι αφ’ένός μεν η Ελληνική <strong><u>«Αριθμοσοφία»</u></strong> και η <strong><u>Συμβολική των Γραμμάτων</u></strong>.Οσον αφορά το θέμα της <strong><u>«Αριθμοσοφίας»</u></strong> πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτή είναι αυστηρά <strong><u>Καμπαλιστική τεχνική</u></strong>, <strong><u>λειτουργεί μόνο στην Εβραϊκή γλώσσα</u></strong> -λόγω της <strong><u>δομής</u></strong> και της <strong><u>διαχρονικής σταθερότητας</u></strong> της γλώσσας αυτής - και <strong><u>δεν έχει καμμία ισχύ στην Ελληνική Γλώσσα</u></strong> .<br /><br />Είναι γεγονός ότι οι <strong><u>Πυθαγόρειοι</u></strong> είχαν την πρακτική να θεωρούν ότι όσα ονόματα έχουν τον ίδιο <strong><u>πυθμενικό αριθμό</u></strong> ίδιο, έχουν και κάποια σχέση μεταξύ τους.<br /><br />Σαν <strong><u>πυθμενικός αριθμός</u></strong> εθεωρείτο το <strong><u>τελικό άθροισμα</u></strong> των ψηφίων που αντιστοιχούσαν στα γράμματα που αποτελούσαν την υπό εξέταση λέξη.<br /><br />Δεν είναι γνωστό σε ποια μορφή των ονομάτων εφήρμοζαν αυτή την πρακτική -υποθέτουμε ότι ήταν η <strong><u>Δωρική</u></strong> μορφή του ονόματος μιας και οι <strong><u>Πυθαγόρειοι</u></strong> ομιλούσαν την <strong><u>Δωρική διάλεκτο</u></strong>, όπως ακριβώς και ο <strong><u>Ορφέας</u></strong> – ούτε και το πως εγίνετο η αντιστοίχιση των γραμμάτων με αριθμούς-παρόλα αυτά η χρησιμοποιούμενη μέθοδος από τους «Αριθμοσοφιστές» είναι αυτή που <strong><u>πρωτοεμφανίστηκε στην Ελληνιστική εποχή</u></strong> και που όπως φαίνεται απηχεί την <strong><u>Καμπαλιστική προσέγγιση</u></strong> στο θέμα αυτό!<br /><br />Εκεί όμως σταματά και η όποια «Αριθμοσοφική» πρακτική των Πυθαγορείων με τα θέματα αυτά. <strong><u>Καμμία τεκμηρίωση για ευρύτερη «Αριθμοσοφική» θεωρία των Πυθαγορείων δεν υπάρχει</u></strong>.<br /><br />Αν λοιπόν πράγματι υπήρχε μια τέτοια «Αριθμοσοφική» τάση των Πυθαγορείων είναι λογικό να εφαρμοζόταν στην <strong><u>γλώσσα/διάλεκτο</u></strong> που θεωρείτο από αυτούς <strong><u>αρχαιοτέρα</u></strong> και <strong><u>αρμονικοτέρα</u></strong>, την <strong><u>Δωρική</u></strong> (σχετικά βλέπε <strong><u>Ιαμβλίχου-Βίος Πυθαγόρου 34</u></strong>) και φυσικά <strong><u>δεν μπορούσε να έχει την έκταση που κάποιοι διατείνονται ότι είχε, ούτε βέβαια να έχει εφαρμογή στο σύνολο της Ελληνικής Γλώσσας</u></strong> .<br /><br />Παρόλα αυτά, γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων γραφικών και φαντασιόπληκτων που με απείρου κάλλους συλλογισμούς διατείνονται ακόμα και περί δήθεν <strong><u>προβλεπττικότητας της Ελληνικής Γλώσσας(!)</u></strong> και με χρήση <strong><u>μιγμάτων ετερόκλητων τύπων</u></strong> λέξεων που προέρχονται από<strong><u> διάφορες μορφές</u></strong> που πήραν οι λέξεις στην διάρκεια του χρόνου και με <strong><u>σύνθεση προτάσεων</u></strong> που ακόμα και <strong><u>συντακτικά</u></strong> είναι <strong><u>απαράδεκτες</u></strong> , προσπαθούν να διατυπώσουν πάσης φύσεως θεωρίες.<br /><br />Το θέμα δεν θα μας απασχολούσε αν είχε μόνο την <strong><u>γραφική διάσταση</u></strong> που έχει, όμως όπως φαίνεται πολύ εύκολα οδηγεί σε <strong><u>διαστρέβλωση της σκέψης</u></strong> με αποτέλεσμα όποιος εμπλακεί σε τέτοιο τρόπο προσέγγισης της Ελληνικής Παράδοσης όχι μόνο απλώς χάνει τον χρόνο του αλλά <strong><u>αποκλίνει από την ορθή προσέγγιση της παράδοσης μας</u></strong>.<br /><br />Είναι προφανές ότι κάποιος με <strong><u>στοιχειώδη λογική</u></strong> θα απέρριπτε τέτοιες θεωρίες με τον απλό συλλογισμό ότι αφ’ενός μεν η <strong><u>κάθε λέξη διέφερε ανάλογα με την διάλεκτο</u></strong> στην οποία υπήρχε , αφ’ετέρου δε <strong><u>το Ελληνικό Αλφάβητο διέφερε από πόλη σε πόλη</u></strong> τόσο όσον αφορά τον <strong><u>τύπο</u></strong> των γραμμάτων όσο και την <strong><u>σειρά</u></strong> τους, όπως επίσης διέφερε και <strong><u>ανά χρονικές περιόδους</u></strong>.<br /><br />Ετσι σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα η λέξη <strong><u>«πηγή»</u></strong> (που κατά τους «Αριθμοσοφιστές» = 99=9+9=18=<strong>9</strong> ) έχει <strong><u>Δωρικό</u></strong> τύπο <strong><u>«παγά»</u></strong> (που κατά τους «Αριθμοσοφιστές» = 85=8+5=13=<strong>4</strong>), πράγμα που προφανώς δεν μπορεί να σταθεί στις συγκεκριμένες θεωρίες.<br /><br />Όπως επίσης ο <strong><u>«Αριστείδης»</u></strong> (=838=8+3+8=19=1+9=10=<strong>1</strong>) συναντάται πολύ συχνά και ως <strong><u>«Αριστείδες»</u></strong> (=835=8+3+5=16=1+6=<strong>7</strong>).<br /><br />Η αστειότητα δε μεγενθύνεται όταν σχηματίζονται και <strong><u>ολόκληρες προτάσεις</u></strong> όπου προσθέτοντας τους <strong><u>πυθμενικούς αριθμούς των λέξεων</u></strong> της πρότασης καταλήγουν στον <strong><u>πυθμενικό αριθμό της πρότασης</u></strong> και συγκρίνοντας τον με κάποιον άλλο αποφαίνονται για τα <strong><u>μελλούμενα!</u></strong> ή και για <strong><u>πιθανές σχέσεις</u></strong> ή για <strong><u>ό,τι τέλος πάντων μπορεί να φανταστεί κανείς.</u></strong><br /><br />Χαρακτηριστικό παράδειγμα της <strong><u>φρενίτιδας</u></strong> αυτής που θολώνει την ορθή σκέψη είναι ότι σε έντυπο που θεωρητικά εκφράζει <strong><u>εσωτερικές ιδέες</u></strong>, υπάρχει ισχυρισμός ότι στην <strong><u>ψυχή</u></strong> αντιστοιχεί ο αριθμός<strong> 7</strong> (επειδή <strong><u>ο πυθμενικός της αριθμός είναι το 7</u></strong> ) ενώ είναι σαφές από τα Ελληνικά κείμενα ότι <strong><u>ο αριθμός της ψυχής κατά τους Πυθαγορείους είναι ο 6!</u></strong><br /><br />Το ίδιο ισχύει και για τους διάφορους ισχυρισμούς για την <strong><u>συμβολική</u></strong> των <strong><u>Ελληνικών Γραμμάτων</u></strong> όπου φυσικά αγνοείται το γεγονός ότι το<strong><u> σχήμα</u></strong> των γραμμάτων έχει <strong><u>μεταβληθεί</u></strong> στην διάρκεια των <strong><u>αιώνων</u></strong> και συνεπώς όπως είναι προφανές <strong><u>δεν θα υπήρχε περίπτωση να έχει τον οποιονδήποτε συμβολισμό</u></strong>.<br /><br />Το φαινόμενο αυτό του <strong><u>μιμητισμού της Καμπαλά</u></strong> φαίνεται ότι προέρχεται από παλιά μιας και ο <strong><u>Πρόκλος</u></strong> (αναπαράγοντας τις θέσεις του <strong><u>Ιαμβλίχου</u></strong>) αναγκάστηκε να τοποθετηθεί αυστηρά στο θέμα και να το θέσει σε ορθές βάσεις.<br /><br />Ας μελετήσουμε πολύ προσεκτικά τι μας λέει στο παρακάτω κείμενο ο Πρόκλος και ας <strong><u>απομακρύνουμε</u></strong> από την σκέψη μας <strong><u>συλλογισμούς</u></strong> και τρόπους σκέψης <strong><u>ξένους </u></strong>προς την Ελληνική συλλογιστική.<br /><br />“Ο <strong><u>Θεόδωρος</u></strong> όμως, ο φιλόσοφος από την Ασίνη, ο οποίος αποδέχτηκε πλήρως τις θεωρίες του <strong><u>Νουμηνίου</u></strong>, εξέτασε την αναφορά στην γέννηση της ψυχής με πρωτότυπο τρόπο, <strong><u>στηρίζοντας τις ερμηνείες του στα γράμματα, στα σχήματα τους και στους αριθμούς</u></strong>....<br /><br />[και αφού δίνει μια περιγραφή που ομοιάζει σε γενικές γραμμές σε αυτά που αναφερθήκαμε παρακάτω συνεχίζει...]<br /><br />Κάτι τέτοιες φιλοσοφίες λοιπόν αναπτύσει ο Θεόδωρος για τα θέματα αυτά (για να παραθέσουμε λίγα από τα πολλά που λέει), κάνοντας την ερμηνεία από τα <strong><u>γράμματα</u></strong> και την <strong><u>προφορά</u></strong> των λέξεων.<br /><br />Ο <strong><u>θεϊκός Ιάμβλιχος</u></strong> όμως <strong><u>στηλίτευσε</u></strong> ολόκληρη αυτή τη θεωρία στις <strong><u>Αντιρρήσεις προς τη σχολή του Αμελίου και του Νουμηνίου</u></strong> – γιατί αυτόν τον τίτλο δίνει στο κεφάλαιο – είτε επειδή ανάγει τις θεωρίες του Θεοδώρου σε εκείνους είτε επειδή ίσως βρήκε ότι εκείνοι γράφουν τα ίδια για τα θέματα αυτά. Γιατί δεν μπορώ να πω τι από τα δύο συμβαίνει.<br /><br />Λέει λοιπόν ο <strong><u>θεϊκός Ιάμβλιχος</u></strong> πρώτα ότι <strong><u>δεν έπρεπε να σχηματίσουμε από την ψυχή το σύνολο του αριθμού ή τον γεωμετρικό αριθμό λόγω του πλήθους των γραμμάτων της.</u></strong> Γιατί και η λέξη <strong><u>σώμα</u></strong> αποτελείται από <strong><u>ίσα</u></strong> γράμματα, όπως και το ίδιο το <strong><u>Μη Ον</u></strong>. Θα είναι λοιπόν και το Μη Ον το σύνολο του αριθμού.<br /><br />Μπορείς μάλιστα να βρεις και πολλά άλλα πράγματα να αποτελούνται από <strong><u>ίσα </u></strong>γράμματα, <strong><u>πράγματα ευτελή και εντελώς αντίθετα μεταξύ τους</u></strong>, τα οποία δεν θα ήταν σωστό να τα συγχέουμε και να τα ανακατεύουμε όλα μεταξύ τους.<br /><br /><strong><u>Δεύτερον</u></strong>, ότι <strong><u>δεν είναι ασφαλές</u></strong> να επιχειρούμε την ερμηνεία στηριζόμενοι στα <strong><u>σχήματα των γραμμάτων</u></strong>.<br /><br />Γιατί αυτά είναι <strong><u>συμβατικά</u></strong> και το <strong><u>σχήμα</u></strong> τους ήταν <strong><u>άλλο τα αρχαία χρόνια και άλλο τώρα</u></strong> .<br /><br />Για παράδειγμα, το <strong><u>Ζ </u></strong>στο οποίο έχει στηρίξει ο <strong><u>Θεόδωρος</u></strong> την ερμηνεία του, <strong><u>δεν είχε εντελώς παράλληλες τις απέναντι γραμμές</u></strong>, ούτε την <strong><u>μεσαία</u></strong> γραμμή <strong><u>λοξή</u></strong> αλλά <strong><u>κάθετη</u></strong>, όπως είναι φανερό από τις <strong><u>αρχαίες περιγραφές</u></strong>.<br /><br /><strong><u>Τρίτο</u></strong> το να αναλύσουμε την ψυχή στους <strong><u>πυθμενικούς αριθμούς</u></strong> και να ασχολούμαστε με εκείνους, μεταθέτει την θεωρία από άλλους σε άλλους αριθμούς. Γιατί <strong><u>δεν είναι το ίδιο η επτάδα μέσα στις μονάδες και η επτάδα μέσα στις δεκάδες και η επτάδα μέσα στις εκατοντάδες</u></strong>.<br /><br />Αν λοιπόν η επτάδα των εκατοντάδων υπάρχει μέσα στην ονομασία της ψυχής, γιατί θα έπρεπε να εισαγάγουμε την συζήτηση για τους πυθμενικούς αριθμούς ;<br /><br /><strong><u><em>Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να μεταβάλλουμε τα πάντα σε όλους τους αριθμούς, διαιρώντας, προσθέτοντας ή πολλαπλασιάζοντας</em></u></strong>.<br /><br />Γενικά λοιπόν αυτές είναι οι ενστάσεις. <strong><u>Διαψεύδει μάλιστα και κάθε ερμηνεία ως αποτέλεσμα απατηλής επεξεργασίας και σαν να μην έχει τίποτα το αληθινό</u></strong>.<br /><br />Και όποιος θέλει να κατανοήσει την <strong><u>σαθρότητα</u></strong> ολόκληρης της θεωρίας είναι εύκολο να πάρει μπροστά του το <strong><u>βιβλίο</u></strong> και να διαβάσει τις <strong><u>σχετικές ενστάσεις</u></strong> προς καθένα από όσα έχουν γραφτεί»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στον Τίμαιο Γ 274.11- 278.24)</span></em></strong><br /><br />Δυστυχώς το βιβλίο αυτό του Ιαμβλίχου <strong><u>δεν έχει διασωθεί</u></strong>.<br /><br />Εμείς όμως έχουμε τον <strong><u>ορθό λόγο</u></strong> και αυτόν πρέπει να χρησιμοποιούμε.<br /><br />Οπως επίσης έχουμε και τα <strong><u>κείμενα</u></strong> των <strong><u>Φιλοσόφων</u></strong> μας τα οποία και πρέπει να <strong><u>μελετούμε</u></strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-594644901119111482?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-90511313220983821292011-02-06T00:23:00.000-08:002011-02-06T00:37:48.205-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TU5auN2cqvI/AAAAAAAAAI8/7kJOxvkp-XQ/s1600/proclus.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570489539142396658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TU5auN2cqvI/AAAAAAAAAI8/7kJOxvkp-XQ/s400/proclus.jpg" border="0" /></a><br /><br />Την <strong><u>8 Φεβρουαρίου</u></strong> τιμούμε τα <strong><u>γενέθλια του Πρόκλου</u></strong>, ενός από τους μεγαλύτερους Φιλοσόφους, που διετέλεσε <strong><u>Διευθυντής της Πλατωνικής Ακαδημίας</u></strong> και μας παρέδωσε ένα <strong><u>απίστευτης σημασίας</u></strong> έργο το οποίο και ουσιαστικά συνετέλεσε στην <strong><u>διάσωση της Ελληνικής Φιλοσοφίας</u></strong>.<br /><br />Οπως μας διασώζει ο βιογράφος του <strong><u>Μαρίνος</u></strong> :"<strong><em>Για να διατηρηθεί πλέον ανόθευτη και γνήσια η διαδοχή στον Πλάτωνα, τον οδηγούν οι θεοί στην προστάτιδα της φιλοσοφίας, όπως ξεκάθαρα φανέρωσαν όσα προηγήθηκαν από το ταξίδι του, και τα θεϊκά σημάδια που πραγματικά συνέβησαν, προφητεύοντας σε αυτόν ξεκάθαρα την κληρονομιά από τον πατέρα του και την απόφαση για την διαδοχή που θα ερχόταν από ψηλά</em></strong>"<br /><br />Αφιερώστε λίγο από τον χρόνο σας για να διαβάσετε κάποια αφιερώματα στην ζωή και το έργο του, που δυστυχώς παραμένει ακόμα άγνωστη στους πολλούς :<br /><br /><br /><div><strong>ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΚΛΟΥ</strong><br /><br /><strong>Kenneth Sylvan Guthrie</strong><br /><br /><em>(μετάφραση Εμπεδότιμος)<br /></em><br /><strong>Πως οδηγήθηκα στο να αναστήσω τον Πρόκλο ?<br /></strong><br />Την 21η Μαΐου 1924 δέχτηκα την επίσκεψη ενός Καλιφορνέζου ανθρακωρύχου, του κ. Emil Verch, ο οποίος αν και δεν ήξερε καθόλου Ελληνικά, ούτε βέβαια και ποιος ήταν ο Πρόκλος, έβλεπε οράματα ενός σοφού με αυτό το όνομα που έκανε ομιλίες και αποδείκνυε θεωρήματα σε μια άγνωστη γλώσσα. Όταν του εξήγησα ποιος ήταν ο Πρόκλος με ικέτεψε να αποκαταστήσω αυτούς τους ανεκτίμητους θησαυρούς για την ανθρωπότητα στα Αγγλικά.<br /><br />Του παρουσίασα την σοβαρότητα του εγχειρήματος το οποίο ήμουν σε θέση να φέρω σε πέρας όσο επέτρεπαν τα κείμενα, αλλά μιας και έπρεπε να βγάλω τα προς το ζην, τον ρώτησα αν θα χρηματοδοτούσε το εγχείρημα.Ήταν πρόθυμος αν είχε τα μέσα να το κάνει αλλά δούλευε σαν ναύτης τότε.<br /><br />Όμως, με ικέτεψε σχεδόν, δεν θα έκανα κάτι για τον Πρόκλο ?<br /><br />Καθώς όλη μου η ζωή ήταν αφιερωμένη στο να κάνω γνωστό στο ευρύ κοινό τους κρυμμένους θησαυρούς του Νεοπλατωνισμού, έσφιξα την ζώνη μου ακόμα πιο πολύ και μάζεψα σε έναν τόμο τα βασικά σημεία και όλα όσα δεν είχαν ήδη εκδοθεί ώστε να δώσω στον αναγνώστη ένα εγχειρίδιο για το θέμα αυτό, προσθέτοντας για πρώτη φορά στα Αγγλικά την ανεκτίμητη βιογραφία του Πρόκλου από τον Μαρίνο, κρεμώντας έτσι στην παγκόσμια πινακοθήκη δίπλα στις φωτογραφίες των αγίων, πολλοί από τους οποίους είναι πολύ γνωστοί και δυστυχείς, το γαλήνια φωτισμένο σοφό χαμόγελο του τελευταίου και ωριμοτέρου άνθους του Πλατωνισμού, του σοφού Πρόκλου.<br /><br /><strong>Γιατί ο Πρόκλος ενδιαφέρει τους τυχερούς ανθρώπους του κόσμου ?<br /></strong><br />Γιατί ήταν ένας από αυτούς, τοποθετούμενος στην ίδια κατηγορία με έναν Λεονάρντο Νταβίντσι και έναν Γκαίτε, οι οποίοι απόλαυσαν πλούτο, καταξίωση, ελευθερία από ατυχήματα και ασθένειες και ικανοποιητική φιλία.<br /><br />Έγινε ο σπουδαιότερος ποιητής, επιστήμων και φιλόσοφος της εποχής του, 412-485, όχι γιατί αναγκάσθηκε από την φτώχεια αλλά γιατί δεν ήθελε να κάνει ο,τιδήποτε άλλο, γιατί δεν ήθελε να απογοητεύσει την προσδοκία των θεών.Κατοικούσε στο τότε διανοούμενο κέντρο, την Αθήνα, δίπλα στον ναό του Ασκληπιού, με θέα την Ακρόπολη.<br /><br />Είχε σαν συντρόφους και δασκάλους τον Πλούταρχο τον Αθηναίο και τον Συριανό.Είχε το χάρισμα της συνειδητής επαφής με τους θεούς μέχρι την ημέρα που πέθανε.<br /><br />Και του επετράπη να γράψει όλο το ογκώδες έργο του εν ειρήνη.Διατηρούσε μια τέλεια υγεία και ένα όμορφο σώμα και ήταν τόσο πολύ ενάρετος ώστε να ασκεί όλα τα επτά είδη αρετών χωρίς να αναγκαστεί να τις αποκτήσει χωριστά όπως οι περισσότεροι από εμάς κάνουν με τόσο μεγάλο κόπο.<br /><br />Είχε επιρροή στους τοπικούς πολιτικούς κύκλους και ήταν σεβαστός σε όλο τον κόσμο σαν ο σοφότερος Πλατωνιστής. Πόσο ευτυχής ήταν!<br /><br /><strong>Γιατί η επιστημονική κοινότητα δεν θα ξεχάσει ποτέ τον Πρόκλο ?<br /></strong><br />Γιατί, μαζί με τον Αριστοτέλη, ήταν ο μεγαλύτερος επιστήμονας του αρχαίου κόσμου. Επιλέχτηκε από τον Συριανό σαν διάδοχος της Διεύθυνσης της Ακαδημίας, γιατί κατακτώντας θείες αλήθειες, ήταν ικανός να γνωρίζει τις επιστήμες τόσο ως προς την πολυπλοκότητα όσο και ως προς την ποικιλία τους και ήταν γνωστός σαν ο Πρίγκηπας όλων των Επιστημών.<br /><br />Από την παιδική του ηλικία είχε πυρακτωθεί με το άσβεστο πάθος της αλήθειας, παρουσίαζε μια ισχυρή κριτική κλίση, απορρίποντας όλες τις παιδαριώδεις ανοησίες στα κείμενα, ακόμα και μεγάλων φιλοσόφων ή των πιο αξιοσέβαστων χρησμών.Ήταν αυτός του οποίου η επίμονη λογική δημιούργησε την αυστηρή σχολαστική μέθοδο που έγινε γνωστή από τον Θωμά τον Ακινάτη και τον Σπινόζα, και που οδήγησε στην σημερινή παγκόσμια δομή συνοπτικής διατύπωσης.<br /><br />Έγραψε τρομερά σχόλια στον Ευκλείδη, μια αστρονομική περιγραφή του Σύμπαντος τόσο συνοπτική αλλά και κατανοητή ώστε να χρησιμοποιείται σαν σχολικό βιβλίο, και μόνο από την παράφραση του, διασώθηκε το περίφημο έργο του Πτολεμαίου «Τετράβιβλος». Είναι αθάνατος για την επιστήμη.<br /><br /><strong>Γιατί ο ιατρικός κόσμος ανατρέχει σε αυτόν ?<br /></strong><br />Γιατί ήταν αυτός που σχεδίασε και εξασκούσε την ιδανική και πλήρη συγχώνευση παράλληλων φυσικών, νοητικών και πνευματικών θεραπειών.</div><div></div><div><strong></strong> </div><div><strong>Γιατί οι κοινωνιολόγοι υποχρεώνονται να διατυπώνουν αποσπάσματα του Πρόκλου ?<br /></strong><br />Γιατί, βασιζόμενος στην Πυθαγόρεια φιλία, και ασκώντας καθημερινή επίσκεψη στους φιλοσοφικούς του αντιπάλους, δίδασκε ότι κανένας δεν μπορεί να είναι υγιώς θρησκευόμενος χωρίς να είναι ένας καλός ενεργός πολίτης.<br /><br />Πρώτα επιχορήγησε τον ευσεβή Αρχιάδα, σαν βοηθό του, να παρευρίσκεται στις πολιτικές υποχρεώσεις τις οποίες οι ομιλίες του δεν του επέτρεπαν χρονικά να παρευρεθεί. Για χρόνια δρούσε εθελοντικά σαν επιθεωρητής των τοπικών αξιωματούχων και των δασκάλων – ένα παράδειγμα που θα έπρεπε να ακολουθείται από κάθε κληρικό.<br /><br />Μετά προωθούσε τοπικές μεταρρυθμίσεις με τόσο σθένος ώστε αναγκάσθηκε να αυτοεξοριστεί για έναν χρόνο. Χωρίς τέτοιους μάρτυρες η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει.<br /><br />Σύμφωνα με την διδασκαλία του ένας φιλόσοφος του οποίου η δραστηριότητα περιοριζόταν σε μια σχολική τάξη ή μελέτη δεν ήταν πλήρης. Και θα έπρεπε να την επεκτείνει σε κάθε πόλη και κράτος και να γίνει ένας Ιεροφάντης όλου του κόσμου.<br /><br /><strong>Γιατί οι Φυσιολόγοι πρέπει να μελετούν τον Πρόκλο ?<br /></strong><br />Οι εμπειρίες του απαιτούν καταγραφή, ταξινόμηση και ανάλυση, περιλαμβάνοντας ενδιαφέρουσες περιπτώσεις προαισθήματος, πρόβλεψης, προφητείας, απαγγελίας χρησμών, ποιητική έμπνευση, μετενσαρκούμενες μνήμες, επιβεβαιώσεις ονείρων, θεραπευτικών δράσεων σε άλλους, εμφανίσεις πεθαμένων, απευθείας δράσεων σε θείες οντότητες και μια αύρα που τον περιέβαλλε.<br /><br />Συνεχώς δίδασκε, φώτιζε, προστάτευε και διέσωζε με θεϊκές επεμβάσεις και πετύχαινε την εκστατική ευτυχία της παρουσίας του Αληθινού Όντος.<br /><br /><strong>Γιατί η Φιλοσοφία δεν μπορεί ποτέ να απομακρυνθεί από τον Πρόκλο ?<br /></strong><br />Γιατί η διάσωση των σχολίων του στον Τίμαιο, Κρατύλο και Παρμενίδη θα παραμείνει για πάντα ουσιώδης στην σωστή αντίληψη του Πλάτωνα, της Ακαδημίας. Επίσης επειδή οι αθάνατες εργασίες του πάνω στην Πρόνοια, την Ειμαρμένη και την Ελεύθερη βούληση, που διεσώθησαν, θα είναι για πάντα οι βάσεις περαιτέρω έρευνας σε αυτά τα διαχρονικά θέματα.<br /><br /><strong>Γιατί οι Ηθικολόγοι είναι αδύνατον να τον αποφύγουν ?<br /></strong><br />Γιατί η λογική ανάπτυξη των θεωριών του απαιτεί την δική του πλήρη ταξινόμηση των αρετών σε φυσικές, πολιτικές, καθαρκτικές, θεωρητικές, θεουργικές και εκθεωτικές.<br /><br />Επίσης διότι η βιογραφία του είναι η ύψιστη παρουσίαση της επιστημονικής ολότητας.<br /><br />Οι αρετές που οι περισσότεροι από εμάς υποχρεούμαστε να μάθουμε τμηματικά και με μεγάλη πειθαρχία, αυτός τις είχε έμφυτες.<br /><br />Θεωρούσε το σύνολο της ζωής σαν μια επιστημονική διαδικασία για την απελευθέρωση της ψυχής από τα δεσμά του σώματος.<br /><br />Χρησιμοποιούσε τις μελέτες του για την πνευματική τους δράση, μετέτρεπε κάθε επίπονη εργασία σε καθαρκτική τελετή. Με αυτόν το ενδιαφέρον για ηθική ήταν τόσο κυρίαρχο ώστε το θεωρούσε σαν αποστολή να είναι ο σωτήρας των φίλων του.<br /><br />Κανένας ευγενής άνθρωπος δεν μπορεί να είναι κάτι λιγότερο από έναν ιεραπόστολο.<br /><br /><strong>Γιατί οι εσωτεριστές είναι γοητευμένοι από τον Πρόκλο ?<br /></strong><br />Γιατί η κυρίαρχη θέση του ήταν θρησκευτική και το ενδιαφέρον του προσηλωνόταν στον υπεραισθητό κόσμο.<br /><br />Τις βραδυνές ώρες που ήταν ξύπνιος τις πέρναγε προσευχόμενος, θεραπεύοντας ασθένειες και συντάσσοντας ύμνους.<br /><br />Στην Αλεξάνδρεια έμαθε τα Αιγυπτιακά Μυστήρια από τον Ωρίωνα και τα Ελληνικά από τον Ήρωνα και τον Ολυμπιόδωρο. Ταξίδεψε σε όλη την Λυδία μελετώντας και βελτιώνοντας τις τοπικές λατρείες.<br /><br />Ήταν μεθυσμένος από τον έρωτα για τα πρωταρχικά Όντα και είχε αφιερώσει μια βραδυνή ώρα προσευχής.<br /><br />Τηρούσε όλα τα είδη λατρείας – της Φύσης, επικήδειες, των Φιλοσόφων, Εθνικές, Θρησκευτικές, Προσωπικές, Θεουργικές και Μνημόσυνα. Τι ήταν αυτά ?<br /><br />Η λατρεία της φύσης σήμαινε προσευχή την αυγή, το μεσημέρι και κατά την δύση του ηλίου, στην Πανσέληνο και την Νέα Σελήνη, στις ανατολές της και τις φάσεις της.<br /><br />Η επικήδεια λατρεία σήμαινε να τιμά τους νεκρούς και να τηρεί την εορτή για όλες τις ψυχές.<br /><br />Η θρησκευτική λατρεία σήμαινε σπονδές, εξαγνισμούς, λειτουργίες, τελετές και θυσίες. τα οποία όταν εγίνοντο με προσευχές μετετρέποντο σε μυστηριακά μέσα ευλογίας.Η φιλοσοφική λατρεία σήμαινε εορτασμό των γενεθλίων των μεγάλων φιλοσόφων, ποιητών ή συγγραφέων.<br /><br />Η εθνική λατρεία σήμαινε συμμετοχή στους εορτασμούς και τελετές όλων των άλλων εθνών.<br /><br />Η προσωπική λατρεία σήμαινε προσευχή κατά την ένδυση και απένδυση, το πλύσιμο, το γεύμα, την αναχώρηση, το ταξίδι, την άφιξη, την εργασία ή τον γάμο ώστε να μετατρέπεται κάθε ένα από αυτά σε ευλογία ή μυστήριο.<br /><br />Η θεουργική λατρεία σήμαινε ανάπτυξη και καρποφορία της μνήμης έως την συνειδητοποίηση περασμένων ζωών – στην περίπτωση του Πρόκλου, που φαίνεται ότι ποτέ δεν ξέχασε, του Πυθαγόρειου Νικομάχου.<br /><br />Όχι μόνον ήταν ειδικός σε όλα αυτά αλλά αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν ότι τα είχε όλα αυτά μαζί και τα συνέθετε σε μια αύρα που χαρακτηρίζει έναν σοφό.<br /><br />Αλλά όσον αφορά τους λογοτέχνες και ποιητές – έχουν τίποτα να κερδίσουν από τον Πρόκλο ?<br /><br />Ναι, δημιούργησε πλήρεις πρωτότυπες θεωρίες, όπως τον ύψιστο καρπό της ατομικότητας που είναι γνωστός σαν άνθος της ψυχής, μια ψυχική λειτουργία που βρίσκεται μεταξύ της πληνθυσμένης λογικής και της ενιαίας μύησης.<br /><br />Σαν ποιητής ήταν γόνιμος και από τους διασωζόμενους ύμνους του ας διαβάσουμε κάποιες γραμμές :<br /><br />Κλῦτε, θεοί, σοφίης ἱερῆς οἴηκας ἔχοντες,<br />οἳ ψυχὰς μερόπων ἀναγώγιον<br />ἁψάμενοι πῦρἕλκετ’ ἐς ἀθανάτους,<br />σκότιον κευθμῶνα λιπούσαςὕμνων<br />ἀρρήτοισι καθηραμένας τελετῇσι.<br /><br /><strong>Πόσο ευτυχής αλήθεια είναι ο σύγχρονος αναγνώστης που έχει στην διάθεση του μια τέτοια προσωπογραφία ενός γαλήνιου σοφού!<br /></strong><br />(<em><span style="font-size:85%;">Το πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο βρίσκεται στην παρακάτω διεύθυνση : </span></em><a onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," href="http://www.ccel.org/ccel/pearse/morefathers/files/proclus_intro_by_ksg.htm" target="_blank" rel="nofollow"><em><span style="font-size:85%;">http://www.ccel.org/ccel/pearse/morefathers/files/proclus_intro_by_ksg.htm</span></em></a><em><span style="font-size:85%;"> )</span></em></div><div></div><div><strong><span style="font-size:130%;">ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ</span></strong></div><div></div><div><em><span style="font-size:85%;">Επίσης ανατρέξτε στις παρακάτω αναρτήσεις :</span></em></div><div><em><span style="font-size:85%;"></span></em></div><div><em><span style="font-size:85%;"><strong>ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΘΑ ΚΛΕΙΝΑ</strong> :</span></em></div><div><a onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/02/blog-post.html" target="_blank" rel="nofollow"><em><span style="font-size:85%;">http://empedotimos.blogspot.com/2009/02/blog-post.html</span></em></a></div><div><em><span style="font-size:85%;"></span></em></div><div><em><span style="font-size:85%;"><strong>ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΛΟΥ - Ο ΠΡΟΚΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΥ</strong></span></em></div><div><a href="http://empedotimos.blogspot.com/2010/02/blog-post.html"><em><span style="font-size:85%;">http://empedotimos.blogspot.com/2010/02/blog-post.html</span></em></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-9051131322098382129?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-4379366455336312182011-02-03T21:13:00.000-08:002011-02-03T21:21:04.781-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TUuMUo3hdjI/AAAAAAAAAI0/iJPfis_xQVk/s1600/aeropos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569699650369320498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TUuMUo3hdjI/AAAAAAAAAI0/iJPfis_xQVk/s400/aeropos.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ Ο ΑΕΡΟΠΟΣ (Β ΚΥΚΛΟΣ)</strong></div><br /><div></div><div>Ολοκληρώνοντας τον <strong><u>πρώτο κύκλο</u></strong> της κυκλοφορίας του το περιοδικο, συμπληρώνοντας <strong>15</strong> συνεχή έτη με <strong>88</strong> τεύχη, προχωράει στο <strong>Β κύκλο</strong> του με ανανεωμένη μορφή.</div><div></div><br /><div>Το περιοδικό <strong>ΑΕΡΟΠΟΣ</strong> με συνέπεια εδώ και <strong>15</strong> χρόνια προβάλλει μέσα απο τις σελίδες του <strong>τα πιο σημαντικά επιστημονικά επιτεύγματα της Ελλάδας</strong>, καταγράφει τη <strong>μυθική</strong> και <strong>ιστορική </strong>πορεία του <strong>Ελληνισμού</strong> στο χρόνο και <strong>ενισχύει τη μνήμη</strong> των Ελλήνων του κόσμου.</div><br /><div></div><div>Ο στόχος του Β κύκλου κυκλοφορίας του περιοδικού είναι <strong>η αποκατάσταση της Ελλάδος στη σύγχρονη εποχή</strong>, ως <strong>πολιτιστικός</strong> και <strong>πνευματικός</strong> προορισμός και η διαμόρφωση μιας νέου τύπου <strong>πολυπολιτισμικής</strong> αντίληψης διεθνώς, με πυρήνα τον <strong>κοινό πανανθρώπινο χαρακτήρα που εν τέλει βασιλεύει πάνω απο τις αντινομίες</strong>.</div><div></div><br /><div>Ένας απο τους συνεργάτες του περιοδικού θα είναι ο <strong>Εμπεδότιμος</strong>, ο οποίος σε κάθε τεύχος θα παρουσιάζει μια <strong>τεκμηριωμένη ανάπτυξη</strong> των θέσεων της <strong>Ορφικοπυθαγορείου και Πλατωνικής Φιλοσοφίας</strong> και μια <strong>ευρύτερη μελέτη</strong> βασικών <strong>Φιλοσοφικών κειμένων</strong> και <strong>εννοιών</strong>.</div><div></div><br /><div><strong><em>Η Ελληνική Φιλοσοφία αποτελεί επιστήμη και μάλιστα σε εκπληκτική ταύτιση με τις ανακαλύψεις και προσεγγίσεις της σύγχρονης Φυσικής</em></strong>.</div><br /><div></div><div>Έτσι μέσα απο τα κείμενα θα αναγνωρίζονται και θα ταυτοποιούνται έννοιες όπως η θεωρία <strong>της σχετικότητας</strong>, η έννοια του <strong>χωροχρονικού συνεχούς</strong>, έννοιες <strong>κβαντικής μηχανικής</strong>, η φύση της <strong>σκοτεινής ύλης</strong> και της <strong>σκοτεινής ενέργειας</strong>, οτι το σύμπαν είναι ένα <strong>ολογραφικό φράκταλ</strong>, η λογική για την ύπαρξη των <strong>πολλαπλών συμπάντων</strong> και άλλα.</div><br /><div></div><div>Στους αξιόλογους συνεργάτες του περιοδικού, οι οποίοι είναι <strong>σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού</strong>, συμπεριλαμβάνονται οι κ.<strong>Στράτος Θεοδοσίου</strong>, αν.καθηγητής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο κ. <strong>Γιάννης Αλμυράντης</strong>, Διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Βιολογίας του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστημών "Δημόκριτος", η κ.<strong>Πολυξένη Κασδά</strong>, εικαστικός και επιμελήτρια διεθνών πολιτιστικών γεγονότων, ο <strong>Σταύρος Κιοτσέκογλου</strong>, αρχαιολόγος, μέλος ΕΤΕΠ του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ, ο <strong>δρ.Σταμάτης Γεωργούλης</strong>, διεθνολόγος και Ειδικός Επιστήμονας του Υπ.Εσωτερικών , ο μουσικοσυνθέτης <strong>Παντελής Παυλίδης</strong>, κ.α.</div><br /><div></div><div>Ο <strong>ΑΕΡΟΠΟΣ Β'</strong> στο εξής θα κυκλοφορεί κάθε <strong>τρίμηνο</strong>, με ένθετο <strong>μουσικό CD</strong> η <strong>DVD με μουσικές ή ταινίες</strong> που προβάλλουν το <strong>ελληνικό πνεύμα</strong>. Η τιμή του θα είναι <strong>5 ευρώ</strong> και θα κυκλοφορεί στα περίπτερα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-437936645533631218?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-34240022729034409312011-01-29T01:42:00.000-08:002011-01-29T01:56:36.383-08:00Οπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, για να αποσυμβολίσουμε ένα σύμβολο πρέπει να διαλογιστούμε πάνω σε αυτό στα<strong><u> διάφορα επίπεδα της εκδήλωσης</u></strong>, ώστε να προσλάβουμε τι θέλει να μας παει για κάθε ένα από αυτά.<br /><br />Ετσι αν έχουμε στο μυαλό μας ότι χονδρικά η εκδήλωση ξεκινά από τους <strong><u>θεούς </u></strong>και μετά ακολουθεί η υπόσταση του <strong><u>νου</u></strong>, της <strong><u>ψυχής</u></strong>, των <strong><u>φύσεων</u></strong> και των <strong><u>σωμάτων</u></strong>, τότε η προσέγγιση μας στο σύμβολο θα είναι πιο ουσιαστική και πιο ενεργητική.<br /><br />Ας προσεγγίσουμε λοιπόν <strong><u>το σύμβολο του κύκλου</u></strong>.<br /><br />Πριν προχωρήσουμε στην ανάγνωση της ανάλυσης που μας δίνει ο Πρόκλος, <strong><u>ας προσπαθήσουμε για λίγα λεπτά να διαλογισθούμε πάνω σε αυτό το σύμβολο και ας προσπαθήσουμε να εξάγουμε πως ακριβώς μας μιλάει</u></strong>........<br /><br />Για να δούμε τώρα πως μας αναλύει την προσέγγιση στο σύμβολο αυτό ο Πρόκλος :<br /><br />«Αλλά από όσα έχουν ειπωθεί προηγουμένως είναι φανερό ότι <strong><u>παντού ο κύκλος έλαβε τα πρωτεία σε σχέση με τα υπόλοιπα σχήματα</u></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Πρέπει όμως να δούμε και ολόκληρη την σειρά του κύκλου η οποία ξεκινά από ψηλά και φτάνει μέχρι τα τελευταία όντα και τελειοποιεί τα πάντα ανάλογα με την καταλληλότητα όσων λαμβάνουν κάποιο μερίδιο από αυτόν</em></u></strong>.<br /><br />Στους <strong><u>θεούς</u></strong> λοιπόν παρέχει την <strong><u>επιστροφή</u></strong> και την <strong><u>ένωση με τις αιτίες τους</u></strong>, την <strong><u>παραμονή στον εαυτό τους</u></strong> και <strong><u>το να μην απομακρύνονται από την μακαριότητα τους</u></strong>, προβάλλοντας τις <strong><u>κορυφαίες ενώσεις</u></strong> τους ως <strong><u>κέντρα ποθητά</u></strong> από τους κατώτερους θεούς, <strong><u>εγκαθιδρύοντας</u></strong> σταθερά τα πλήθη των δυνάμεων τους γύρω από εκείνα τα κέντρα και <strong><u>συγκρατώντας</u></strong> τους λόγω της απλότητας εκείνων των κέντρων.<br /><br />Στις <strong><u>νοερές ουσίες</u></strong> δίνει την <strong><u>δύναμη να ενεργούν αιώνια προς τον εαυτό τους</u></strong>, παρέχοντας τους την δυνατότητα να <strong><u>συμπληρώνονται με γνώση από τον εαυτό τους</u></strong> και να έχουν συγκεντρώσει μέσα τους τα νοητά και να τελειοποιούν από τον εαυτό τους τις νοήσεις τους.<br /><br /><strong><u><em>Γιατί κάθε νους προβάλλει στον εαυτό του το νοητό και αυτό είναι σαν κέντρο του νου</em></u></strong>.<br /><br />Ο <strong><u>νους</u></strong> μένει προσκολλημένος γύρω από αυτό και το <u><strong>ποθε</strong></u>ί και <strong><u>ενώνεται</u></strong> μαζί του από <strong><u>κάθε πλευρά</u></strong> μέσω όλων των νοερών ενεργειών του.<br /><br />Ο <strong><u>κύκλος</u></strong> επίσης εκπέμπει στις <strong><u>ψυχές</u></strong> την <strong><u>αυτόνομη ζωή</u></strong>, την <strong><u>αυτοκίνηση</u></strong>, την <strong><u>στροφή προς τον νου</u></strong>, τον <strong><u>κυκλικό χορό γύρω από τον νου</u></strong> και στην <strong><u>αποκατάσταση</u></strong> σύμφωνα με τις κατάλληλες <strong><u>περιοδικές ανακυκλώσεις</u></strong> οι οποίες αναπτύσσουν την <strong><u>αδιαιρετότητα</u></strong> του νου.<br /><br />Γιατί πάλι οι <strong><u>νοερές τάξεις</u></strong> σαν κέντρα θα έχουν σε σχέση με τις <strong><u>ψυχές</u></strong> την <strong><u>υπεροχή</u></strong>, ενώ οι <strong><u>ψυχές</u></strong> θα ενεργούν γύρω από τις νοερές τάξεις <strong><u>κυκλικά</u></strong>.<br /><br />Γιατί κάθε <strong><u>ψυχή</u></strong> έχει σαν <strong><u>κέντρο</u></strong> το <strong><u>νοερό μέρος της</u></strong> και την ίδια την <strong><u>κορυφαία ενότητα</u></strong> της, ενώ περιστρέφεται <strong><u>κυκλικά</u></strong> με το πλήθος της ποθώντας <strong><u>να αγκαλιάσει γύρω-γύρω τον δικό της νου</u></strong>.<br /><br />Ο <strong><u>κύκλος</u></strong> πάλι παρέχει στα <strong><u>ουράνια σώματα</u></strong> την <strong><u>εξομοίωση</u></strong> με τον <strong><u>νου</u></strong>, την <strong><u>ομοιότητα</u></strong>, την <strong><u>ομαλότητα</u></strong>, την <strong><u>οριοθέτηση του σύμπαντος μέσα σε πέρατα</u></strong>, τις <strong><u>ανακυκλώσεις</u></strong> με καθορισμένα μέτρα, την <strong><u>αιώνια υπόσταση</u></strong>, την <strong><u>άναρχη</u></strong> και <strong><u>ατέλειωτη ύπαρξη</u></strong> και όλα τα παρόμοια.<br /><br />Στα <strong><u>υποσελήνια στοιχεία</u></strong> παρέχει την <strong><u>περιοδική ανακύκλωση των μεταβολών τους</u></strong>, την <strong><u>εξομοίωση</u></strong> τους με τον <strong><u>ουρανό</u></strong>, το <strong><u>αγέννητο</u></strong> μέσα στα <strong><u>γεννημένα</u></strong>, την <strong><u>σταθερότητα</u></strong> μέσα στα <strong><u>κινούμενα</u></strong>, τον <strong><u>ορισμό</u></strong> μέσα στα <strong><u>διαιρετά</u></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Γιατί όλα υπάρχουν πάντα λόγω του κύκλου της γένεσης. </em></u></strong><br /><br />Και η <strong><u>ισορροπία</u></strong> υπάρχει σε όλα λόγω της αποκατάστασης της φθοράς.<strong><u><em>Γιατί αν δεν επανερχόταν η γένεση, γρήγορα, η τάξη των υποσεληνίων όντων και ολόκληρη η οργάνωση τους θα διαλυόταν.</em></u></strong><br /><br />Στα <strong><u>ζώα</u></strong> και στα <strong><u>φυτά</u></strong> ο κύκλος προσδίδει την <strong><u>ομοιότητα</u></strong> κατά τις <strong><u>γεννήσεις</u></strong>. Γιατί τα <strong><u>ζώα</u></strong> και τα <strong><u>φυτά</u></strong> γεννιούνται από <strong><u>σπέρματα</u></strong> και γεννούν <strong><u>σπέρματα</u></strong>. <strong><u><em>Και η γέννηση του ενός πραγματοποιείται από το άλλο και σχηματίζεται ένας κύκλος από το ατελές προς το τέλειο και αντιστρόφως, προκειμένου να υπάρχει φθορά μαζί με την γέννηση</em></u></strong>.<br /><br />Στα λεγόμενα <strong><u>παρά φύσιν</u></strong> πράγματα ο κύκλος προσδίδει <strong><u>τάξη</u></strong> και οδηγεί σε όρια την <strong><u>αοριστία τους</u></strong> και τα τακτοποιεί. Και αυτά τα κάνει όπως πρέπει με τα τελευταία ίχνη των δυνάμεων του.<br /><br />Για αυτό και τα <strong><u>παρά φύσιν</u></strong> <strong><u>επανέρχονται</u></strong> με βάση κάποιους <strong><u>καθορισμένους αριθμούς</u></strong> και υπάρχουν όχι μόνον <strong><u>περίοδοι γονιμότητας</u></strong> αλλά και <strong><u>αφορίας</u></strong> με βάση τις περιστροφές των κύκλων, όπως λέει ο <strong><u>μύθος των Μουσών</u></strong>.<br /><br />Και όλα τα <strong><u>κακά</u></strong>, παρόλο που <strong><u>έχουν εξοριστεί από τους θεούς προς την περιοχή των θνητών</u></strong>, όμως και αυτά <strong><u>ανακυκλώνονται</u></strong>, λέει ο Σωκράτης, και <strong><u>μετέχουν και αυτά στην κυκλική περιστροφή και τάξη</u></strong>, προκειμένου να μην υπάρχει <strong><u>κανένα κακό αμιγές ή εγκαταλελειμμένο από τους θεούς</u></strong>, αλλά η<strong><u> πρόνοια</u></strong> που <strong><u>τελειοποιεί</u></strong> τα πάντα να <strong><u>οδηγεί την απεριόριστη ποικιλία των κακών στο όριο και την τάση που τους πρέπει</u></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Αρα ο κύκλος έχει τακτοποιήσει τα πάντα για εμάς, μέχρι τις τελευταίες μεταδόσεις του, και δεν άφησε τίποτα αμέτοχο από την δική του προσφορά, χορηγόντας την ομορφιά, την ομοιότητα, την διαμόρφωση και την τελειότητα</em></u></strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος - Σχόλια στον Ευκλείδη 148.5-150.15)</span></em></strong><br /><br />Τελείωσε όμως η προσέγγιση μας στο σύμβολο αυτό ;<br /><br />Οχι, γιατί <strong><u>για να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα ενός συμβόλου πρέπει να προσεγγίσουμε και τα μέρη του συμβόλου</u></strong>, που στην περίπτωση μας είναι το <strong><u>κέντρο</u></strong>, οι <strong><u>ακτίνες</u></strong>, η <strong><u>διάμετρος</u></strong> τα οποία προφανώς θα μας μιλήσουν αφού έχουμε εντάξει την οπτική μας σε κάθε ένα επίπεδο της εκδήλωσης με την μέθοδο που ακολούθησε ο Πρόκλος.<br /><br /><strong><em>Ας ξανακοιτάξουμε λοιπόν κάποια σύμβολα που στο παρελθόν είχαμε προσπαθήσει να αποσυμβολίσουμε και ας τα προσεγγίσουμε μεθοδικά με τον τρόπο που είδαμε παραπάνω</em></strong>.<br /><br /><strong><em>Είναι σίγουρο ότι τα σύμβολα θα αποκτήσουν ένα άλλο νόημα πια για εμάς.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-3424002272903440931?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-41522321356179749242011-01-22T02:53:00.000-08:002011-01-22T03:02:25.089-08:00Σε προηγούμενη ανάρτηση είπαμε ότι για να προσεγγίσουμε ένα σύμβολο και να αντιληφθούμε τι θέλει να μας πει πρέπει <strong><em>αφ’ενός μεν να γνωρίζουμε την φιλοσοφική θέση αυτού που το έφτιαξε και εφ’ετέρου να γνωρίζουμε πως είναι η δομή του παντός</em></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Ετσι αν δεν ξέρουμε πως προσεγγίζουν την πραγματικότητα οι θέμενοι τα σύμβολα τότε δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθούμε τον συμβολισμό τους</em></u></strong>.<br /><br />Βασικός κανόνας όπως έχουμε πει είναι ότι <strong><u>το σύμβολο συνδέει κάτι αισθητό (αυτό που βλέπουμε) με κάτι υπερ-αισθητό</u></strong>.<br /><br />Ετσι όταν βλέπουμε ένα σύμβολο αμέσως θα πρέπει να αναγόμαστε στον υπεραισθητό κόσμο, μιας και <strong><u>κάθε σύμβολο ανάγεται τελικά σε ιδέες του υπεραισθητού κόσμου</u></strong>.<br /><br /><strong><u>Αν ξέρουμε την δομή του υπεραισθητού κόσμου τότε προσγειωνόμαστε σε κάποιο επίπεδο και ερμηνεύουμε το σύμβολο όπως πρέπει</u></strong>.<br /><br />Γιατί <strong><u>το κάθε σύμβολο ερμηνεύει τα διάφορα επίπεδα του υπεραισθητού</u></strong>. Αν δεν ξέρουμε αυτή την δομή, ή την γνωρίζουμε λανθασμένα, βολοδέρνουμε χωρίς λόγο και κυνηγάμε την ουρά μας.<br /><br />Εκτός από την δομή της εκδήλωσης πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουμε και το <strong><u>πως είμαστε φτιαγμένοι (σωματικά και ψυχικά ) και πως αλληλεπιδρούμε με το όλον</u></strong>.<br /><br />Εαν δε συνειδητοποιήσουμε ότι <strong><u>όλα είναι μέσα μας</u></strong> και ανταποκρίνονται στις διάφορες υποστάσεις του όλου τότε θα αντιληφθούμε και το πως λειτουργούν τα σύμβολα και το πως μιλάνε στην ψυχή μας.<br /><br />Πως όμως μας μιλάνε τα σύμβολα ;<br /><br />Ας κάνουμε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό μέσα από ένα εξαίρετο απόσπασμα του Πρόκλου :<br /><br />«Εμείς παρακινούμαστε από τα αισθητά και <strong><u>προβάλλουμε τις ιδέες που έχουμε μέσα μας</u></strong>, οι οποίες είναι εικόνες άλλων και μέσω αυτών των ιδεών γνωρίζουμε υποδειγματικά τα αισθητά και εικονικά τα νοερά και τα θεία.<br /><br />Γιατί, <strong><u>καθώς οι ιδέες που έχουμε μέσα μας αναπτύσσονται, αποκαλύπτουν τις μορφές των θεών και τα ενιαία πέρατα των πάντων</u></strong>, μέσω των οποίων οι θεοί επιστρέφουν τα πάντα στον εαυτό τους.<br /><br />Μέσα στους <strong><u>θεούς</u></strong> λοιπόν υπάρχει <strong><u>υπερφυσική γνώση</u></strong> των καθολικών σχημάτων και <strong><u>δύναμη</u></strong> που γεννά και δίνει υπόσταση σε όλα τα κατώτερα σχήματα.<br /><br />Μέσα στην <strong><u>περιοχή της φύσης</u></strong> τα σχήματα έχουν την δύναμη που παράγει <strong><u>τα ορατά σχήματα</u></strong>, αλλά έχουν <strong><u>στερηθεί την γνώση και την νοερή αναγνώριση</u></strong>.<br /><br />Μέσα στις <strong><u>επιμέρους ψυχές</u></strong> υπάρχει η <strong><u>άυλη νόηση</u></strong> και η <strong><u>γνώση που ενεργεί από μόνη της</u></strong>, όμως η γόνιμη και δραστική αιτία δεν υπάρχει.<br /><br />Οπως ακριβώς λοιπόν η <strong><u>φύση</u></strong> είναι επικεφαλής των <strong><u>αισθητών σχημάτων</u></strong> με δημιουργικό τρόπο, έτσι και η <strong><u>ψυχή</u></strong> , ενεργώντας με την γνωστική της δύναμη, <strong><u>προβάλλει στην φαντασία σαν σε καθρέφτη τις ιδέες των σχημάτων</u></strong>.<br /><br />Και η <strong><u>φαντασία</u></strong> που τα υποδέχεται σαν <strong><u>είδωλα</u></strong> και περιέχει <strong><u>απεικονίσεις των ιδεών</u></strong> που υπάρχουν μέσα στην ψυχή, μέσω αυτών παρέχει στην <strong><u>ψυχή</u></strong> <strong><u>την δυνατότητα να στραφεί μέσα και προς τον εαυτό της μέσω των ειδώλων</u></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Είναι για παράδειγμα, σαν να κοιτάζει κάποιος τον εαυτό του σε καθρέφτη και αφού θαυμάσει την δύναμη της φύσης, να θελήσει να δει την μορφή του κατευθείαν και να αποκτήσει τέτοια δύναμη , ώστε να γίνει ταυτόχρονα και αυτός που βλέπει και το ορατό αντικείμενο</em></u></strong>.<br /><br />Γιατί κατ’αυτον τον τρόπο και η ψυχή όταν κοιτάζει έξω από τον εαυτό της προς την φαντασία και διακρίνει σκιαγραφημένα σχήματα και εκπλαγεί από την ομορφιά και την τάξη τους, <strong><u>θαυμάζει τις δικές της ιδέες</u></strong>, από τις οποίες προέρχονται και τα σκιαγραφημένα σχήματα.<br /><br />Και αφού τις θαυμάσει, αφήνει την ομορφιά εκείνων, η οποία είναι ομορφιά εικόνων και αναζητά την δική της ομορφιά και θέλει να προχωρήσει μέσα και να δει εκεί τον<strong><u> κύκλο</u></strong> και το <strong><u>τρίγωνο</u></strong> και όλα τα <strong><u>σχήματα αδιαίρετα</u></strong> και όλα το ένα μέσα στο άλλο, και να γίνει ένα με όσα βλέπει και να συμπτύξει το πλήθος τους και να διακρίνει τα <strong><u>απόκρυφα και άρρητα σχήματα</u></strong> που βρίσκονται μέσα στα <strong><u>θεϊκά αίτια</u></strong> και στα <strong><u>άδυτα</u></strong>, και να αποκαλύψει την ανεπιτήδευτη ευμορφία των θεών <strong><u>και να δει τον κύκλο πιο αδιαίρετο από κάθε κέντρο και το τρίγωνο χωρίς διάσταση και καθένα από τα υπόλοιπα γνωστικά αντικείμενα να προχωρά σε ένωση</u></strong>.<br /><br />Υπάρχει λοιπόν το <strong><u>αυτοκινούμενο</u></strong> σχήμα πριν το <strong><u>ετεροκινούμενο</u></strong> και το <strong><u>αδιαίρετο</u></strong> πριν το <strong><u>αυτοκινούμενο</u></strong> και το σχήμα που είναι <strong><u>ίδιο με το Ενα</u></strong> πριν από το <strong><u>αδιαίρετο.</u></strong><br /><strong><u></u></strong><br /><strong><u><em>Γιατί τα πάντα ανεβαίνοντας καταλήγουν στις ενάδες, αφού από εκεί λαμβάνουν τα πάντα την είσοδο τους στην ύπαρξη</em></u></strong>.<br /><br /><strong><u><em>Αλλά επιμείναμε σε αυτά τα θέματα σύμφωνα με την Πυθαγόρεια θεωρία</em></u></strong>»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">Πρόκλος - Σχόλια στον Ευκλείδη 140.15-142.7</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-4152232135617974924?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-36733087599414755462011-01-18T11:29:00.000-08:002011-01-18T11:48:41.796-08:00Στην προηγούμενη προσέγγιση μας είδαμε ότι για να κάνουμε τα σύμβολα να μιλήσουν σε εμάς <strong><u>πρέπει να οπλιστούμε κατάλληλα φιλοσοφικά</u></strong> ώστε να προσεγγίσουμε το απεικονιζόμενο από το σύμβολο θέμα με την σωστή οπτική.<br /><br />Αν δεν το κάνουμε αυτό, οι προσπάθειες μας στην καλύτερη περίπτωση θα πλησιάζουν και θα αποκτούν μια αμυδρή κατανόηση του συμβόλου, εαν δε φιλοσοφικά δεν έχουμε σημείο επαφής με το θέμα, είναι σαφές ότι το σύμβολο δεν πρόκειται ποτέ να μας μιλήσει.<br /><br />Ας κάνουμε μια προσέγγιση στα αγάλματα των θεών.<br /><br />Κάποιος ο οποίος φιλοσοφικά ανήκει σε <strong><u>διαφορετική προσέγγιση</u></strong> από ότι η Ελληνική, είναι σαφές ότι <strong><u>δεν πρόκειται ποτέ να του μιλήσουν τα αγάλματα </u></strong>και δεν θα δώσουν στην ψυχή του αυτό για τα οποίο προορίζοντο όταν κατασκευάστηκαν.<br /><br />Σίγουρα θα αποκομίζει αυτό που του προσφέρει η θέα των αγαλμάτων, αλλά είναι προφανές ότι <strong><u>δεν θα αντιληφθεί τι ακριβώς θείες δυνάμεις και λειτουργίες απεικονίζονται σε αυτά</u></strong>.<br /><br />Ετσι για παράδειγμα ένας Χριστιανός σίγουρα θα εκστασιαστεί από το κάλλος και την ευφορία που προσδίδει η θέα ενός αγάλματος αλλά θα το θεωρήσει σαν ένα <strong><u>απλό έργο τέχνης</u></strong>. Διότι είναι προφανές ότι αν αρχίσει και αναγνωρίζει τι κρύβεται στην συμβολική κάποιου αγάλματος και αρχίσει να του «μιλά» το άγαλμα, τότε είναι σαφές ότι θα αρχίσει να βρίσκεται σε <strong><u>συνειδησιακή σύγχυση</u></strong>.<br /><br />Θα ήταν περιττό να τονίσω ότι <strong><u>τα αγάλματα ποτέ δεν ελατρεύτηκαν για την ύλη από την οποία φτιάχθηκαν</u></strong>, δεν υπήρξε δηλαδή <strong><u>ειδωλολατρική λατρεία</u></strong>, όμως δυστυχώς διακινήθηκε αυτή η θέση προφανώς όταν χρειάστηκε να <strong><u>συκοφαντηθεί</u></strong> και να <strong><u>παραποιηθεί</u></strong> η Ελληνική Θρησκεία.<br /><br />Αλλωστε οι φιλόσοφοι μας είναι ξεκάθαροι σε αυτό το θέμα.<br /><br />Ο <strong><u>Πορφύριος</u></strong> στο <strong><u>Κατά Χριστιανών 76</u></strong> λέει : «<em>Οποιος σέβεται τους θεούς <strong><u>δεν τους ταυτίζει με το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα ομοιώματα τους</u></strong>...Είναι φυσικό οι θεοί να αποδίδονται ανθρωπομορφικά «<strong><u>διότι ο άνθρωπος είναι το ωραιότερο από τα έμβια όντα και θεωρείται εικόνα του θεού</u></strong></em>».<br /><br />Οπως επίσης ο <strong><u>Ερμείας</u></strong>, μαθητής του <strong><u>Συριανού</u></strong> και συμμαθητής του Πρόκλου, στα<strong><u> Σχόλια του στον Φαίδρο 181.29</u></strong> μας τονίζει ότι : «Και εδώ οι θυσιάζοντες στα αγάλματα <strong><u>δεν θυσιάζουν στην ύλη και στις εικόνες</u></strong> αλλά στους θεούς» όπως και στο <strong><u>190.15</u></strong> «<strong><em><u>όπως ακριβώς εδώ τιμούμε το άγαλμα όχι για το υποκείμενο αλλά για τον θεό</u></em></strong>»<br /><br /><strong><em>Είναι προφανές γιατί οι μεγάλοι αυτοί φιλόσοφοι αναγκάστηκαν να διατυπώσουν τέτοιες θέσεις για να ξεκαθαρίσουν τα αυτονόητα, αν κρίνουμε από την εποχή στην οποία συνεγράφησαν τα συγκεκριμένα έργα</em></strong>.<br /><br />Ομως και σήμερα, <strong><u>σύγχρονοι και περιφερόμενοι «μυσταγωγοί»</u></strong> προς άγραν πελατείας διακινούν την, <strong><u>ξένη προς την Ελληνική σκέψη</u></strong>, θέση ότι οι θεοί ήταν άνθρωποι που εξελίχθησαν και κατόρθωσαν να γίνουν θεοί και μάλιστα κάποια στιγμή και Ολύμπιοι.<br /><br />Ενα από τα επιχειρήματα που προβάλλουν είναι ότι η θέση αυτή στηρίζεται και από το γεγονός ότι τα αγάλματα των θεών είναι <strong><u>ανθρωπομορφικά</u></strong> άρα κατ’αυτους «αποτυπώνουν ότι οι θεοί ήταν κάποτε άνθρωποι και για αυτόν τον λόγο έχουν ανθρωπομορφική απεικόνιση».<br /><br />Πρόκειται σαφώς για <strong><u><em>σαφή άγνοια βασικών αρχών της Ελληνικής Θεολογίας</em></u></strong>.<br /><br />( Περισσότερα για το θέμα αυτό – ότι οι θεοί δεν ήταν ποτέ άνθρωποι στο παρελθόν - ανατρέξτε στο <a href="http://empedotimos.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html">http://empedotimos.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html</a> )<br /><br />Προφανώς – και επιεικώς – απέχουν πόρρω από μια στοιχειώδη μελέτη των Ελληνικών κειμένων – γιατί <strong><em><u>η Ελληνική απόρριψη τέτοιων θέσεων είναι σκληρή και αμείλικτη</u></em></strong>.<br /><br />Ο <strong><u>Προφύριος </u></strong>στο <strong><u>Περί Αγαλμάτων 2</u></strong> μας λέει ότι : «<strong><em><u>Και απεικόνισαν τους θεούς με μορφή ανθρώπων επειδή το θείον διέπεται από λογική και τους έκαναν ωραίους διότι οι θεοί έχουν ομορφιά αγνή και ανόθευτη</u></em></strong>»<br /><br />Ο <strong><u>Ολυμπιόδωρος</u></strong> <strong><u>στα Σχόλια στον Αλκιβιάδη 2.137</u></strong> τονίζει ότ<strong><em><u>ι «Αυτό που είναι για τους Ελληνες τα αγάλματα είναι για τους Αιγυπτίους τα ζώα. Είναι σύμβολα κάθε ενός από τους θεούς στον οποίο αφιερώνονται</u></em></strong>»<br /><br />Ο <strong><u>Σαλούστιος</u></strong> στο <strong><u>Περί Θεών και Κόσμου 23</u></strong>, πέραν άλλων συμβολισμών που μας παραθέτει, τονίζει <strong><u>ότι τα αγάλματα σαν εικόνες ζωής έλαβαν ανθρωπομορφικό σχήμα</u></strong> :<br /><br />«Και η μεν πρόνοια των θεών απλώνεται παντού και απλώς απαιτείται μόνο κάποια ικανότητα για να την δεχθούμε, <strong><u>η κάθε ικανότητα ωστόσο αποκτάται δια της μυήσεως και της ομοιώσεως προς τους θεούς</u></strong>,<br />για αυτό λοιπόν οι μεν ναοί εκτίσθησαν ως εικόνες του ουρανού,<br />οι δε βωμοί ως εικόνες της γης,<br /><strong>τα δε αγάλματα ως εικόνες της ζωής –για αυτό και επλάσθησαν ωσάν ζωντανά όντα–</strong><br />οι δε ευχές ως εικόνες του νοερού<br />τα δε μυστηριακά σύμβολα ως εικόνες των αρρήτων ουρανίων δυνάμεων,<br />τα δε βότανα και οι λίθοι ως εικόνες της ύλης,<br />τα δε θυσιαζόμενα ζώα ως εικόνες της εντός μας άλογης ζωής»<br /><br />Ομως τι ακριβώς θα μας πουν τα αγάλματα αν τα προσεγγίσουμε έχοντας οπλιστεί με την λαμπερή πανοπλία που μας παρέχει η Ελληνική Φιλοσοφία και Θεολογία ;<br /><br />Πέραν του παραπάνω αποσπάσματος από τον Σαλούστιο, ο <strong><u>Πρόκλος</u></strong> στα <strong><u>Σχόλια στον Ευκλείδη 138.10</u></strong> μας δίνει μια ένδειξη για το πως να προσεγγίσουμε ένα άγαλμα :<br /><br />«Υπεράνω τέλος όλων αυτών των σχημάτων βρίσκονται τα τέλεια, ενιαία, άγνωστα και απόρρητα σχήματα των θεών, τα οποία επιβαίνουν στα νοερά σχήματα και περατώνουν με ενιαίο τρόπο όλα τα σχήματα και συγκρατούν τα πάντα μέσα στα δικά τους ενιαία όρια.<br /><br />Αυτών των σχημάτων τις ιδιότητες αποτυπώνει η θεουργία στα αγάλματα των θεών και περιβάλλει κάθε άγαλμα με διαφορετικά σχήματα.<br /><br />Και άλλα τα απεικονίζει μέσω των <strong><u>απορρήτων συμβόλων</u></strong> (γιατί <strong><em>και αυτά αποκαλύπτουν τις άγνωστες δυνάμεις των θεών</em></strong> ), ενώ άλλα τα μιμείται με τις <strong><u>μορφές</u></strong> και με τα <strong><u>σχήματα</u></strong>.<br /><br />Γι’αυτό άλλα τα φτιάχνει <strong><u>όρθια</u></strong> και άλλα <strong><u>καθισμένα</u></strong>, άλλα <strong><u>καρδιόσχημα</u></strong>, άλλα <strong><u>σφαιροειδή</u></strong> και άλλα με άλλα <strong><u>σχήματα</u></strong>, άλλα <strong><u>απλά</u></strong> και άλλα <strong><u>σύνθετα</u></strong> από περισσότερες μορφές, άλλα τα κατασκευάζει <strong><u>σοβαρά</u></strong>, άλλα <strong><u>ήρεμα</u></strong>, ώστε να προβάλλουν την ευσπλαχνία των θεών και άλλα <strong><u>βλοσυρά</u></strong>.<br /><br />Και γενικά <strong><u>προσάγει σε κάθε θεό διαφορετικά σύμβολα ανάλογα με την συγγένεια των συμβόλων προς τους θεούς</u></strong>.<br /><br />Γιατί το σχήμα ξεκινά από ψηλά και από τους ίδιους τους θεούς και απλώνεται μέχρι τα τελευταία όντα και εμφανίζεται μέσα σε αυτά σαν εικόνα από τα πρωταρχικά αίτια».<br /><br /><br />Αλλωστε στο <strong><u>Περί Ιερατικής Τέχνης</u></strong> μας εξηγεί τον λόγο που οι ιερείς πέραν των συμβόλων που είχαν αποτυπωθεί κατά την κατασκευή του αγάλματος, τοποθετούσαν πρόσθετα σύμβολα επί των αγαλμάτων για να <strong><u>ενισχύσουν την δύναμη της συμπάθειας</u></strong> μέσω της οποίας ενετείνετο η σύνδεση με το θείο.<br /><br />Ο δε <strong><u>Πορφύριος</u></strong> έχει αφιερώσει ένα ολόκληρο έργο, το «<strong><u>Περί Αγαλμάτων</u></strong>» όπου μας δίνει κάποια κλειδιά με τα οποία θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τους συμβολισμούς των αγαλμάτων, όσο είμαστε ικανοί.<br /><br /><strong><u><em>Ας κοιτάξουμε λοιπόν την επόμενη φορά ένα άγαλμα με άλλη οπτική και ας το αφήσουμε να μας μιλήσει</em></u></strong>.<br /><br />Αλλωστε <strong><u><em>τα Ελληνικά Αγάλγματα δεν είναι ισχνές και θανατερές απεικονίσεις, ούτε οι θεοί έχουν εκφράσεις που θα μας προκαλούσαν ποτέ φόβο, αλλά στην πλειοψηφία τους μας μεταδίδουν μια γαλήνια δύναμη, με εκείνο το αδιαόρατο χαμόγελο τους</em></u></strong>.<br /><br />Γιατί όπως μας λέει ο <strong><u>Πρόκλο</u></strong>ς στα <strong><u>Σχόλια στον Παρμενίδη 1022.24</u></strong> :<br /><br /><strong><em><u>«Το χαμόγελο μιμείται την αόρατη και απόκρυφη ενέργεια των θεών»</u></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-3673308759941475546?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-9128684266589000492011-01-15T03:50:00.000-08:002011-01-15T04:00:07.992-08:00Η χρήση των συμβόλων είναι μια πανάρχαιη πρακτική με την οποία οι θεολόγοι προσπάθησαν να αποτυπώσουν έννοιες και λειτουργίες οι οποίες θα αποκαλύπτοντο στους ενδιαφερόμενους όταν εκείνοι, με ιδία προσπάθεια, θα κατόρθωναν να ανέλθουν ψυχικά σε τέτοιο επίπεδο ώστε τα σύμβολα να τους «μιλήσουν» και να τους αποκαλύψουν έννοιες υψηλότατες τόσο θεολογικές και κοσμολογικές όσο και ψυχολογικές.<br /><br /><strong>Τα σύμβολα μας μιλάνε όταν εμείς έχουμε κατανοήσει την δομή του όλου συστήματος, γνωρίζουμε τα επίπεδα εκδήλωσης και το πως λειτουργεί το καθένα</strong>.<br /><br />Ετσι ένα σύμβολο <strong><u>ξυπνά μέσα μας γνώσεις</u></strong> για τα επίπεδα αυτά της πραγματικότητας όταν διαλογισθούμε πάνω σε αυτό και κατορθώσουμε να το συνδέσουμε με την γνώση του συστήματος που διέπει την αντικειμενική πραγματικότητα.<br /><br />Υπάρχει μια λανθασμένη αντιμετώπιση του θέματος του συμβολισμού/αποσυμβολισμού. Μια γενική θέση που διακινείται είναι ότι οποιαδήποτε ερμηνεία ενός συμβόλου είναι αποδεκτή μιας και αποτελεί προσωπική άποψη και οπτική εκείνου που την διατυπώνει.<br /><br />Δυστυχώς <strong><u>η προσέγγιση αυτή είναι λανθασμένη</u></strong> και επιτρέπει να διακινούνται θέσεις και αποσυμβολισμοί, επιεικώς απαράδεκτοι, που έχουν σαν αποτέλεσμα τουλάχιστον τον αποπροσανατολισμό της σκέψης και διαστρέβλωση του τρόπου προσέγγισης θεολογικών, κοσμολογικών και ψυχολογικών θεμάτων.<br /><br />Το κάθε σύμβολο έχει <strong><u>συγκεκριμένη ερμηνεία ανάλογα με το επίπεδο της πραγματικότητας που αναφέρεται</u></strong>, οποιαδήποτε δε ερμηνεία διατυπώνεται είναι απλώς μια <strong><u>προσπάθεια προσέγγισης</u></strong> της πραγματικής ερμηνείας του συμβόλου, δεν αποτελεί αυτή καθ’εαυτή την έννοια που απεικονίζει αυτό.<br /><br />Οι θέμενοι τα σύμβολα τα σχεδίασαν «έχοντας στο μυαλό τους» συγκεκριμένες έννοιες που ήθελαν να απεικονίσουν, να διασώσουν και να αποτελέσουν σημεία που θα μιλούν διαχρονικά στις ψυχές όσων έχουν ακολουθήσει έναν δρόμο που οδηγεί στην πνευματική τους εξέλιξη.<br /><br /><strong>Οταν δε ένα σύμβολο μας αποκαλυφθεί μέσα μας τότε θα αναγκάσει και παρεμφερείς και σύμφυτες έννοιες να ξυπνήσουν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας καταρράκτης εννοιών που θα γεμίσει την ψυχή μας.</strong><br /><br />Η λέξη σύμβολον έτυμολογικά προέρχεται από το <strong>συν+βάλλω</strong> και υποδηλώνει την ύπαρξη <strong>δύο εννοιών</strong> οι οποίες <strong><u>«κουμπώνουν»/συμβάλλουν</u></strong> για να αποτελέσουν ένα όλον. Απο αυτές τις έννοιες η μια απεικονίζεται σε <strong><u>αισθητή μορφή</u></strong> και είναι <strong><u>αντιληπτή από εμάς</u></strong> και η άλλη είναι<strong><u> έννοια που αναφέρεται στον υπεραισθητό κόσμο</u></strong>.<br /><br />Ετσι όταν κάποιος βλέπει ένα σύμβολο στον αισθητό κόσμο, π.χ. το σύμβολο του Ηλίου ή της Σελήνης, τότε <strong><u>ανάγεται νοητικά στην αντίστοιχη έννοια</u></strong> που εκφράζεται στα διάφορα επίπεδα του υπεραισθητού κόσμου και έτσι ξυπνούν μέσα του λογικές συνάψεις οι οποίες ενεργοποιούν τους αντίστοιχους ουσιώδεις λόγους της ψυχής του. Αυτά είναι γνωστά ως <strong><u>συνθήματα και σύμβολα</u></strong> και όπως μας λέει η Ελληνική Θεολογία ο Δημιουργός έχει βάλει μέσα μας <strong><u>συνθήματα</u></strong> με τα οποία τελικά, όταν τα ενεργοποιήσουμε, θα κατορθώσουμε να συνδεθούμε με τους θεούς.<br /><br />Μια παρέκβαση αυτής της έννοιας είναι το σπάσιμο ή κόψιμο κάποιου αντικειμένου (π.χ. ενός ξύλου ή ενός χαρτονομίσματος ) σε δύο μέρη ώστε το κάθε μέρος να αποτελεί σημείο αναγνώρισης. Ετσι όταν συναντιώντο αυτοί που επρόκειτο να <strong><u>αναγνωρισθούν</u></strong> φέροντες ο καθένας ένα εκ των τμημάτων, «συνέβαλλαν» τα τμήματα και αν αυτά συνενώντο πλήρως τότε επιστοποιείτο η αναγνώριση τους.<br /><br />Τα σύμβολα έχουν εκπεφρασθεί είτε σαν <strong><u>υλικά αντικείμενα</u></strong> (σύμβολα Ηλίου, Σελήνης, <strong><u>ανάγλυφες ή ζωγραφισμένες παραστάσεις</u></strong> κλπ), είτε <strong><u>φωνητικά</u></strong> με τα <strong><u>ονόματα</u></strong>, είτε αλληγορικά με <strong><u>μύθους</u></strong>, είτε με τα λεγόμενα <strong><u>συνθήματα</u></strong> που υπάρχουν μέσα στην θεία ουσία σε όλα τα επίπεδα και συνεπώς και στην ψυχή μας.<br /><br />Τα σύμβολα λειτουργούν με βάση τον νόμο της <strong><u>συμπάθειας</u></strong> ο οποίος είναι και η βάση στην οποία στηρίζεται η <strong><u>θεουργία</u></strong> και με τη οποία λειτουργούσαν τα <strong><u>μυστήρια</u></strong> στα οποία <strong><u>τα πάντα ήταν συμβολικά</u></strong>.<br /><br /><strong><em>Θα πρέπει δε να τονισθεί πολλές φορές το σύμβολο στον αισθητό κόσμο έχει την αντίθετη έννοια από αυτή με την οποία έχει συζευχθεί στον υπεραισθητό και συνεπώς θέλει προσοχή στην προσπάθεια προσέγγισης τους</em></strong>.<br /><br />Για παράδειγμα το <strong><u>γδάρσιμο του Μαρσύα από τον Απόλλωνα</u></strong> στον σχετικό μύθο δεν έχει προφανώς την αγριότητα που δείχνει ο μύθος αλλά υποδηλώνει <strong><u>μια τελείως αντίθετη πραγματικότητα</u></strong>.<br /><br />«Ο μεν <strong><u>Ορφεύς</u></strong> παρουσίασε την θεολογία του κατά τρόπο <strong><u>Συμβολικό</u></strong> και με την χρήση <strong><u>Μύθων</u></strong>, ο <strong><u>Πυθαγόρας</u></strong> και οι <strong><u>Πυθαγόρειοι</u></strong> με την χρήση <strong><u>εικόνων</u></strong>, ο δε <strong><u>Πλάτων</u></strong> και οι Διάδοχοι του με <strong><u>επιστημονικό</u></strong> τρόπο»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">( Πρόκλος Πλατωνική Θεολογία Α' 20.7 )</span></em></strong><br /><br />«Διότι τα σύμβολα των πραγμάτων τα οποία συμβολίζουν <strong><u>δεν είναι προϊόντα μίμησης</u></strong>, αφού <strong><u>δεν μπορούσε ποτέ το αντίθετο να προκύψει ως προϊόν μίμησης του αντιθέτου του</u></strong>, το άσχημο του ωραίου, το παρά φύση του κατά φύση. <strong><u>Η θεωρία όμως που χρησιμοποιεί τα σύμβολα καταδεικνύει την φύση των πραγμάτων ακόμα και μέσω των εντελώς αντιθέτων τους</u></strong>»<br /><span style="font-size:85%;"><strong><em>(Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 1.198)</em></strong></span><br /><br />«Της ίδιας της άρρητης και επέκεινα των νοητών αιτίας υπάρχει <strong><u>για καθένα από τα όντα μέχρι τα έσχατα, ένα σημείο, μέσω του οποίου τα πάντα εξαρτώνται από εκείνη</u></strong>, άλλα πιο μακριά και άλλα πιο κοντά , ανάλογα με το πόσο έντονο ή πόσο αμυδρό είναι το σημείο σε αυτά, και τούτο είναι η κινητήρια δύναμη προς τον πόθο του Αγαθού, αυτό που <strong><u>παρέχει στα όντα άσβεστο τον έρωτα αυτόν</u></strong>, άγνωστο το ίδιο στην ύπαρξη του (καθώς <strong><u>φτάνει και μέχρι εκείνα που δεν μπορούν να έχουν γνώση</u></strong>), υπέρτερο της ζωής (<strong><u>υπάρχει άλλωστε και στα άψυχα</u></strong>) και χωρίς νοερή την δύναμη του (καθώς <strong><u>βρίσκεται και στα αμέτοχα της νόησης</u></strong>).<br />Οπως λοιπόν η <strong><u>φύση</u></strong> και η <strong><u>δημιουργική μονάδα</u></strong> και ο ίδιος ο υπερβατικός των όλων πατέρας <strong><u>εγκατέσπειραν</u></strong> στα δευτερεύοντα τα σημεία της δικής τους ιδιότητας, και μέσω εκείνων στρέφουν τα πάντα προς τον εαυτό τους, έτσι και όλοι οι θεοί δίνουν σε όσα δημιουργούνται από αυτούς τα <strong><u>σύμβολα της δικής τους αιτίας</u></strong>, και μέσω αυτών εγκαθιστούν τα πάντα στον εαυτό τους.<br /><strong>Τα σημεία λοιπόν της ύπαρξης των υπερτέρων όντων, εγκατασπειρόμενα στα δευτερεύοντα, είναι άρρητα και άγνωστα και η δράση και η κίνηση τους υπερυψώνει κάθε νόηση</strong>...»<br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(Πρόκλος – Σχόλια στον Κρατύλο 71.30 κ.επ.)</span></em></strong><br /><br />Για αυτό, αν πράγματι θέλουμε να μιλήσουν σε εμάς τα σύμβολα, <strong><u>δεν πρέπει να τα προσεγγίζουμε επιπόλαια και απροετοίμαστοι,</u></strong> γιατί τότε <strong><u>ματαιοπονούμε</u></strong>, αλλά αφού πρώτα θα έχουμε εργαστεί βαθιά μέσα μας ώστε να εφοδιάσουμε την ψυχή μας με τις κατάλληλες γνώσεις.<br /><br /><strong><em>Τότε μόνο τα σύμβολα θα μιλήσουν σε εμάς, θα ξυπνήσουν μέσα μας ταυτόχρονα και άλλες έννοιες συμπληρωματικές και συναφείς και έτσι θα προσωρήσουμε προς τον τελικό σκοπό μας που είναι να επιστρέψουμε στην πηγή μας</em></strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7709388592307547259-912868426658900049?l=empedotimos.blogspot.com' alt='' /></div>ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7709388592307547259.post-38328073247664321212010-11-22T08:35:00.000-08:002010-11-22T08:45:29.080-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TOqc8I1bFtI/AAAAAAAAAIk/-lU003wDuzU/s1600/Penrose-BB-3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542414848410457810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BrzmmjKJZic/TOqc8I1bFtI/AAAAAAAAAIk/-lU003wDuzU/s400/Penrose-BB-3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><em>{ Διαφάνεια από σχετική ομιλία του <strong>Roger Penrose</strong> στις <strong>7/11/2005</strong> στο "<strong>Isaac Newton Institute for Mathematical Sciences"</strong> - βλέπε επίσης <strong>Εμπεδότιμος σ.154</strong> }</em><br /><br /><br /><strong>Προηγήθηκαν του Μπιγκ Μπανγκ ο χώρος και ο χρόνος</strong>;<br /><br />Ο χώρος και ο χρόνος δεν δημιουργήθηκαν μαζί, με τη «μεγάλη έκρηξη» του σύμπαντος, το γνωστό «Μπιγκ Μπανγκ», αλλά <strong>στην πραγματικότητα το σύμπαν μας κάνει συνεχείς κύκλους «γέννησης» και «θανάτου», μέσα από μια αιώνια διαδοχή φάσεων</strong>.<br /><br />Αυτό υποστηρίζει ο διάσημος και πολυβραβευμένος Βρετανός φυσικός και μαθηματικός Ρότζερ Πενρόουζ, καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος ισχυρίζεται, σε νέα μελέτη του, ότι <strong>εντόπισε στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων, κυκλικά μοτίβα τα οποία παραπέμπουν ακριβώς σε μια «κυκλική» κοσμολογία</strong>.<br /><br />Ο Πενρόουζ, σύμφωνα με το «Physics World», παρουσίασε νέες επιστημονικές εκτιμήσεις που βασίζονται στις παρατηρήσεις του δορυφόρου WMAP της NASA, ο οποίος μελετά τη διάχυτη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου στο σύμπαν.<br /><br />Η θεωρία του Πενρόουζ έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το σημερινό κυρίαρχο μοντέλο του «κοσμικού πληθωρισμού», το οποίο δέχεται ότι το σύμπαν «φούσκωσε» απότομα αμέσως μετά τη δημιουργία του.<br /><br />Σύμφωνα με την κυρίαρχη «πληθωριστική θεωρία», το σύμπαν ξεκίνησε από ένα σημείο άπειρης πυκνότητας πριν από περίπου 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, επεκτάθηκε υπερβολικά γρήγορα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και σήμερα συνεχίζει ακόμα την αδιάκοπη επέκτασή του, αν και με πολύ βραδύτερο ρυθμό σε σχέση με το αρχικό «φούσκωμα», ώσπου να καταλήξει κάποτε σε ένα ομοιόμορφο και παγωμένο διάστημα.<br /><br />Όμως ο Πενρόουζ δεν συμφωνεί, υποστηρίζοντας ότι η ανωτέρω εικόνα δεν εξηγεί το πολύ χαμηλό βαθμό εντροπίας από τον οποίο πιστεύεται ότι γεννήθηκε το σύμπαν, κάτι που επέτρεψε να υπάρξει πολύ γρήγορα ένας υπερβολικά υψηλός βαθμός τάξης, από όπου σταδιακά ξεπήδησαν τα άστρα, οι γαλαξίες και η ζωή (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου).<br /><br />Έτσι, <strong>ο βρετανός κοσμολόγος δεν πιστεύει ότι ο χώρος και ο χρόνος πρωτοεμφανίστηκαν τη στιγμή του Μπιγκ Μπανγκ, αλλά θεωρεί ότι ουσιαστικά προϋπήρχαν, επειδή το Μπιγκ Μπανγκ δεν ήταν ένα και μοναδικό, αλλά υπήρξαν πολλά στη σειρά στην ιστορία του σύμπαντος και κάθε φορά ένας νέος «αιώνας» ξεκινούσε</strong>.<br /><br />Ο Βρετανός φυσικός πιστεύει ότι <strong>κάθε φορά, στο τέλος ενός «αιώνα», το σύμπαν, μετά τη συνεχή επέκτασή του, γίνεται άπειρα μεγάλο, ώσπου τελικά κάνει τη μετάβαση στην επόμενη φάση (αιώνα), οπότε γίνεται ξανά άπειρα μικρό, εκρήγνυται και πάλι με ένα νέο Μπιγκ Μπανγκ, αρχίζει ξανά να επεκτείνεται κ.ο.κ., σε μια κυκλική διαδοχή συμπάντων</strong>.<br /><br />Μεταξύ άλλων, θεωρεί ότι στο μεταβατικό στάδιο η εντροπία πέφτει σε πολύ χαμηλό επίπεδο, επειδή οι μαύρες τρύπες, που καταστρέφουν κάθε πληροφορία την οποία απορροφούν, εξατμίζονται, καθώς το σύμπαν επεκτείνεται κι έτσι μειώνεται η συνολική εντροπία.<br /><br />Ο Πενρόουζ ισχυρίζεται <strong>τώρα ότι βρήκε ενδείξεις που στηρίζουν την γοητευτική αλλά και επίμαχη θεωρία του, η οποία θυμίζει ανατολική φιλοσοφία</strong>. Σε συνεργασία με τον Βάχε Γκουρζατνιάν του Ινστιτούτου Φυσικής του Ερεβάν στην Αρμενία, ανέλυσε στοιχεία επτά ετών από το δορυφόρο WMAP που κατέγραψε την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, η οποία πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε περίπου 300.000 χρόνια μετά το Μπιγκ Μπανγκ και έκτοτε παρέχει πληροφορίες για την κατάσταση του πρωτογενούς σύμπαντος.<br /><br />Οι δύο επιστήμονες -που επίσης χρησιμοποίησαν στοιχεία από το πείραμα Boomerang στην Ανταρκτική- λένε ότι εντόπισαν σαφείς ομόκεντρους κύκλους μέσα στα δεδομένα, δηλαδή περιοχές στον «ουρανό των μικροκυμάτων», όπου η θερμοκρασία της ακτινοβολίας είναι σαφώς μικρότερη από τις άλλες περιοχές.<br /><br />Σύμφωνα με τους Πενρόουζ και Γκουρζαντιάν, <strong>αυτοί οι κύκλοι μας επιτρέπουν να δούμε πίσω από το Μπιγκ Μπανγκ και να διακρίνουμε τον «αιώνα» που προϋπήρξε στο προηγούμενο σύμπαν. Οι κύκλοι, όπως ισχυρίζονται, αποτελούν απομεινάρια στο δικό μας «αιώνα», τα οποία άφησαν οι σφαιρικοί κυματισμοί των βαρυτικών κ